Nang makarating kami sa Zambales, kaagad akong bumaba ng sasakyan. Nasa harap kami ngayon ng karagatan dito sa lugar ng Olongapo na kung tawagin ay SBMA.
Natatandaan kong dito nga ako umiiyak dati habang sumisigaw ng 'Daddy'. Nakatingin lang ako sa malawak na dagat noon, habang may hawak na cotton candy.
"Dito ka namin naiwanan dati." Lumingon ako kay Brent na ngayon ay nakatanaw rin sa kulay asul na dagat. "I remember how Mom cried every day because her princess was lost and nowhere to be found." Tumingin din siya sa akin na bahagyang malamlam ang mga mata, na tila ba paiyak na.
"That's my fault... I'm sorry," he said trying to hide the tears in his eyes. "Naaalala mo na ba?" giit niya pa.
Umiling lang ako bago yumuko. Hindi ko pa rin talaga lubusang maalala, ngunit may mga imaheng pu
