"I'm sorry, I don't mean to shout at you don't cry, please."
Kanina pa siya humihingi ng paumanhin sa akin na dapat ako ang gumagawa. Pero pareho lang naman kaming nagkamli ah! Wala namang dapat sisihin sa nangyari, ngunit hindi ko maiwasang makadama ng galit para sa sarili ko at awa naman para sa kaniya. Kahit na malaki ang naging pagkukulang niya sa mga bata, alam kong may pagkukulang din ako sa kaniya.
"I-I'm sorry," nauutal kong sabi. Hindi ko alam kung paano ako magsisimulang magsalita sa harap niya. "It's my fault... T-tinago ko sa'yo," giit ko pa.
"Why?" baliwalang tanong niya naman. Malamlam ang mata at mababa ang boses niya, ngunit alam kong marami pa ring katanungan sa isip niya.
"Maniniwala ka ba sa akin kung sinabi ko sa'yo noon na ikaw ang ama ng dinadala ko? Tatanggapin
