Nefes kendinde değildi, titremeleri giderek arttı. Duştan çıkarıp, üzerinde ıslak kıyafetlerle olduğu hâlde onu hızlıca odasına taşıdım. Vücudu hala ateşler içinde yanıyordu. Kollarımda, her geçen saniye daha da ağırlaşan bir yük vardı. Bu durum beni endişelendiriyordu, fakat aynı zamanda onun varlığı bana bir huzur da veriyordu. Bir yanda koruma içgüdüm, diğer yanda ona duyduğum güçlü bağlılık vardı.
Beni hissettiğini biliyordum. Ama ne kadar yardım edebileceğimi, ne kadarını kontrol edebileceğimi kestiremiyordum. Onu nazikçe yatağa yerleştirirken, elimi alnına koydum. Vücudu ateş gibi sıcaktı, ama titremesi bir türlü geçmiyordu.
Hızla üzerini değiştirdim, ona hafif bir örtü serdim. Her hareketimde, ona olan sorumluluğumun büyüklüğünü hissediyordum. Gözleri hâlâ tam anlamıyla açılmıyord
