Demir’in sözleri zihnimde yankılanırken, içimde tarifi zor bir huzursuzluk belirdi. Ona sorular sormak istedim, ama kelimeler boğazımda düğümlendi.
O ise suskunluğumu fark etmiş gibi derin bir nefes aldı ve pencerenin önünden ayrıldı. Bana doğru birkaç adım attı, ama bakışları hâlâ biraz uzaktı.
"Biliyorum," dedi, sesi geçmişin gölgeleriyle doluydu. "Bana güvenmek kolay değil. Ama gerçek bu. Eskiden... Özgürlüğüm elimden alınmıştı."
Sustum. Bekledim. Devam etmesini istiyordum, ama onu zorlamak da istemiyordum.
Demir kaşlarını çatıp başını hafifçe eğdi. Sanki yıllardır sakladığı bir sırrı ilk kez dile getiriyordu.
"Orada, tutsak olduğum yerde, her şeyimi kaybettim. İnsanlığımı, umudumu... Sonra bir gün kaçtım. Ama bazı şeylerden kaçamazsın. Geçmiş, nereye gidersen git peşini bırakmaz."
