พรึ่บ! พรึ่บ!
ทั้งร้านไฟดับลงจนมองไม่เห็นหน้ากัน ว่าใครเป็นใคร และส่งผลให้อุณหภูมิด้านในที่ไร้เครื่องปรับอากาศ อบอ้าวมากยิ่งขึ้น
“เฮียเล้ง ลืมจ่ายค่าไฟใช่มั้ย!?”
เสียงตะโกนมาจากด้านหลังร้าน ของบริกรหนุ่มรุ่นน้อง ที่มาทำงานพิเศษหารายได้เสริม
“เออว่ะ ลืมสนิท”
เจ้าของร้านเคราครึ้ม นักศึกษาปีแปด ที่ผันตัวมาเปิดบาร์เป็นงานหลัก เกาท้ายทอยแก้เก้อ แล้วยกให้วันนี้เป็นวันกินและดื่มฟรี เอาใจลูกค้าที่กำลังจะเข้ามาหยุมหัวพี่แก โทษฐานที่เมาจนลืมวันจ่ายค่าไฟ
ส่วนบัวบูชา กับ จูน เลยได้ขอตัวกลับก่อน
“จูน รีบไปไหน ผ้าปูที่นอนพี่เป็นหมันเลยนะ น้ำยาปรับผ้านุ่มกลิ่นฟรุ๊ตตี้ที่จูนชอบด้วย รอส่งแขกในร้านเสร็จค่อยกลับ”
“ไม่ชอบเอาตอนเหงื่อออกค่ะ จบนะ”
“หนู ชัดเจน น่ารักอ่ะ งั้นพรุ่งนี้นะคะ”
“ติดอ่านหนังสือ มะรืนสอบ”
“ฮึก...ต่อไปพี่เล้งจะไม่ลืมจ่ายค่าไฟ”
“555 อะไรกันคะเนี่ย อาทิตย์เดียวค่ะพี่เล้ง เดี๋
