"Hastayı görebilirsiniz!"
Herkesin sevinci bende eksik kalmıştı sanki. Tam bir hafta sonra eksik çıkmamalıydım karşısına. Yaşadığı onca şeyden sonra Gözde haklıydı, başka gerçekler vadetmem şarttı ona. Herkes odaya doğru yöneldiğinde durakladığımda, Hilmi Abi:
"Hadi Egemen? " diye seslendi.
" Benim ufak bir işim var abi. "
Ufak ufacık bir iş!
Sevdiğin kadın hasta yatağında iken nasıl bir işin olabilirdi ki. Adımlarım onları hiç de önemsemeden uzaklaştım hastaneden. Hızlı hızlı yürürken yakınlarda bir çiçekçi arıyordum. Telefonumu çıkarıp abimi aradığımda ona hal hatır sormadan direkt:
"Ben evleniyorum Abi? " dedim.
İtirazları, söyleyecekleri hiçbir söz umurumda bile değildi. Amalarını daha sonra dinleyeceğimi söyleyip kapadım telefonu çiçekçiden içeri girdim.
" Papatya istiyorum. "
