İstanbul'un eski yerleşim yerlerinden biri olan Karagümrüğe elimi tutarak bana sığınmış Şirin ile Edirnekapıdan girerken:
"İnsan yirmi beş sene aynı evde oturmaz sanmıyorum. " sözü ile beni düşündüğüm her şeyden uzaklaştırdı Şirin.
Hayatını alt üst eden bu gerçeği ancak kabullenecek olan bir kız çocuğu için ne zor bir şeydir hiç bilmediği bir yabancıyı babası olması adına annesinden sorgulamak. İşte bu yüzden Şirin elinde sadece bir sokak adı ile bir isim dışında bildiği hiçbir şey yokken çıktı bu yola. Seneler sonra karşısına çıkıp ne diyeceğini bilmiyor oluşu onu tedirgin etmeye devam ederken, annesine dair bilmediklerini öğrenmek adına çıktığı bu yolda babasını bulacaktık.
"Sen olmasan bu işe hayatta kalkışamazdım. " sözleri girdiğim işin ne derece karmaşık bir şey olduğunu gözlerimi
