I don't want you to leave me

Jimin POV ខ្ញុំគឺជានិស្សិតឆ្នាំទី1ដែលទើបតែចូលរៀននូវឆមាសថ្មីនេះទេ...ខ្ញុំបានដាក់ពាក្យចូលរៀននៅ "Seoul National University (SNU)" ដែលជាសកលវិទ្យាល័យមានឈ្មោះបោះសំឡេងល្បីល្បាញជាងនៅក្នុងប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូងហើយក៏ជាប់ Ranking 1 ជាសកលវិទ្យាល័យល្អជាងគេក្នុងប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូងនូវឆ្នាំនេះផងដែរ។ ថ្ងៃនេះក៏ជាថ្ងៃដំបូងដែលខ្ញុំត្រូវទៅសកលវិទ្យាល័យ ខ្ញុំច្បាស់ជាបានស្គាល់មិត្តថ្មីៗជាច្រើននៅក្នុងថ្ងៃនេះ គ្រាន់តែគិតក៏មានអារម្មណ៍ថាសប្បាយចិត្តដែរ ឥឡូវនេះខ្ញុំកំពុងនៅលើឡានក្រុង ខ្ញុំជិះឡានក្រុងទៅរៀន កាលពីព្រឹកមិញប៉ាខ្ញុំគាត់ក៏ប្រាប់ថាជូនខ្ញុំមកសាលាដែរ ប៉ុន្តែស្រាប់តែមានការងារសំខាន់នៅកន្លែងធ្វើការរបស់គាត់ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តថាជិះឡានក្រុងវិញព្រោះមិនចង់រំខានគាត់ហើយមួយទៀតផ្លូវទៅសកលវិទ្យាល័យនិងផ្លូវទៅកន្លែងធ្វើការប៉ាខ្ញុំមិនមែនផ្លូវតែមួយជាមួយខ្ញុំនោះទេបើឱ្យគាត់ជូនទៅទៀតប្រាកដជាខាតពេលគាត់ច្រើនប៉ុន្ដែមិនយូរមិនឆាប់នោះទេខ្ញុំប្រាកដជាទៅរស់នៅសកលវិទ្យាល័យវិញដើម្បីកុំឱ្យពិបាកធ្វើដំណើរ។ Seoul National University ខ្ញុំមកដល់មុខក្លោងទ្វារខ្ញុំក៏មិនទាន់បានដើរចូលដែលខ្ញុំគ្រាន់តែសម្លឹងមើលក្លោងទ្វារភ្ជាប់ជាមួយអក្សរធំៗដែលជាឈ្មោះសកលវិទ្យាល័យសិស្សានុសិស្សស្ទើរតែគ្រប់រូបរំពឹងចង់មកសិក្សាក្រេបជញ្ជក់នូវចំណេះវិជ្ជាប្លែកៗផ្សេងពីគ្នានៅទីនេះ។ ចំណែកឯខ្ញុំវិញក៏មិនខុសពីគេដែលខ្ញុំមកបន្ដការសិក្សានៅទីនេះព្រោះចង់ទទួលបានចំណេះដឹងប្លែកៗល្អៗដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់សិក្សាពីមុនពេលរៀននៅឯវិទ្យាល័យ។ មិនចាំយូរទៀតខ្ញុំក៏ដើរចូលទៅក្នុងសកលវិទ្យាល័យតែម្ដង។ នៅសកលវិទ្យាល័យនេះពិតជាមានបរិវេណធំទូលំទូលាយខ្លាំងណាស់មិនខុសនោះទេដែលជាប់លេខ1នៅក្នុង Top 10 បែបនេះ។ ខ្ញុំក៏បានដើរទៅកន្លែងសាកសួរព័ត៌មានដើម្បីរកអាគារនិសិត្សឆ្នាំទី1ផ្នែក IT នៅម្ដុំណាព្រោះតែខ្ញុំមកថ្មីបែបនេះមិនសូវជាស្គាល់ច្បាស់នោះទេស្គាល់តែផ្លូវទៅសាលាតែប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានសួរបុគ្គលិកនៅកន្លែងសាកសួរព័ត៌មាននោះរួចរាល់ហើយខ្ញុំក៏ដើរទៅរកអាគារដែលខ្ញុំត្រូវរៀននៅជាន់ទី2 អាគារដែលនៅជិតនិសិត្សផ្នែក Engineer. ខ្ញុំឡើងមកដល់បន្ទប់រៀនរបស់ខ្ញុំគ្រាន់តែបើកទ្វារភ្លាមក៏ឃើញមានវត្តមាននិសិត្សច្រើននាក់ដែលសុទ្ធតែជាប្រុសសង្ហាស្រីស្អាតអង្គុយនៅតាមកន្លែងរាងៗខ្លួន។ ពេលខ្ញុំដើរចូលទៅពួកគេនាំគ្នាសម្លឹងមើលមកខ្ញុំស្ទើរតែគ្រប់គ្នាធ្វើដូចខ្ញុំនេះជាសត្វចម្លែកហើយខ្ញុំក៏មិនយល់ដែលថាហេតុអ្វីបានជានាំគ្នាសម្លឹងមកខ្ញុំមិនដាក់ភ្នែកសោះខ្ញុំចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍មិនសូវល្អយ៉ាងម៉េចមិនដឹងខ្ញុំខំដើរឱ្យរហ័សជាងមុនទៅអង្គុយនៅតុជួរកណ្ដាលដែលគ្មានមនុស្សអង្គុយនៅទីនោះទេខ្ញុំគិតថាកន្លែងនេះប្រហែលជាទំនេរដោយមិនចាំបាច់គិតច្រើនក៏អង្គុយតែម្ដងទៅ។ ពេលដែលខ្ញុំចូលទៅអង្គុយនៅកន្លែងរបស់ខ្ញុំហើយពួកគេដែលនៅក្នុងបន្ទប់រៀនទាំងអស់ក៏នាំគ្នាឈប់មើលមកខ្ញុំ ខ្ញុំក៏ដកដង្ហើមធូរទ្រូង។ ប្រហែលជា5នាទីក្រោយមកសាស្រ្តាចារ្យវ័យចំណាស់ម្នាក់គាត់ជាបុរសគាត់ដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់រៀនប៉ុន្ដែគាត់ក៏បានទាញទ្វារបិទមុនហ្នឹងចូលមកខាងក្នុងចំណែកនិសិត្សទាំងអស់ក៏នាំគ្នាក្រោកឈរដើម្បីគោរពដ៏គាត់រួមទាំងខ្ញុំផងដែរ គាត់មិនបាននិយាយអ្វីនោះទេពេលពួកយើងនាំគ្នាក្រោកឈរគាត់គ្រាន់តែធ្វើដៃជាសញ្ញាបញ្ជាក់ឱ្យអង្គុយចុះតែប៉ុណ្ណោះមើលមុខគាត់ទៅពិតជាកាចខ្លាំងណាស់។ "ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃដំបូងដែលយើងទាំងអស់គ្នាបានជួបគ្នា! ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវនិយាយប្រដៅទូន្មានទាំងអស់គ្នាឬក៏អត់នោះទេតែអ្នកទាំងអស់គ្នាធំៗអស់ហើយមិនចាំបាច់ឱ្យគ្រូប្រដៅដូចរៀនបឋមសិក្សាឬវិទ្យាល័យទៀតទេមែនទេ? គួរតែចេះគិតដោយខ្លួនឯងដឹងថាអ្វីគួរធ្វើអ្វីមិនគួរធ្វើ អ្វីខុសអ្វីត្រូវ គ្មានអ្នកណាចាំប្រាប់គ្រប់ពេលនោះទេ ត្រូវចាំឮដែលទេ?" លោកសាស្ត្រាចារ្យនិយាយប្រាប់ពួកយើងទាំងអស់គ្នាដោយទឹកមុខមាំ គាត់មើលទៅជាមនុស្សមឺុងម៉ាត់ណាស់។ "បាទ/ចាស" ពេលដែលឮលោកសាស្ត្រាចារ្យសួរពួកនិស្សិតទាំងអស់ក៏នាំគ្នាឆ្លើយព្រមគ្នាឮៗហើយក៏មានខ្ញុំឆ្លើយជាមួយគេឯងដែរ។ បន្ទាប់ពីបានស្គាល់ជាមួយលោកសាស្ត្រាចារ្យហើយគាត់ក៏បានពន្យល់អំពីរឿងខ្លះៗដែលពាក់ព័ន្ធជាមួយ IT នៅមានច្រើនទៀតដែលគាត់និយាយតែខ្ញុំចាំមិនអស់នោះទេ។ កន្លងផុតទៅអស់រយៈពេល1ម៉ោងកន្លះទើបអាចមានពេលសម្រាកបាន។ ខ្ញុំចុះពីអាគារដើរទៅរកអាហារដ្ឋានខ្ញុំមិនដឹងទេថាអាហារដ្ឋាននៅកន្លែងណាខ្ញុំចេះតែដើរតាមអ្នកដែលរៀនបន្ទប់ជាមួយខ្ញុំទៅព្រោះមុនពេលចេញមកខ្ញុំឮគេនិយាយគ្នាជាមួយមិត្តរបស់គេថាហ្នឹងទៅអាហារដ្ឋានពេលម៉ោងសម្រាក។ ទីបំផុតខ្ញុំក៏បានដើរតាមគេរហូតមកដល់អាហារដ្ឋាន! នៅទីនេះមានមនុស្សច្រើនណាស់កំពុងតែអង្គុយញាុំអាហារនៅខាងក្នុងម្នាក់ៗសុទ្ធតែតម្រង់ជួរដើម្បីបានអាហារពេលព្រឹកញាុំខ្ញុំឃើញបែបនេះក៏ដើរទៅតម្រង់ជួរហ្នឹងគេដែរ។ ខ្ញុំពិតជាមានអារម្មណ៍ថាពិបាកណាស់ពេលដែលមានតែម្នាក់ឯងមិនស្គាល់អ្នកណាអីបែបនេះខ្ញុំចង់មានមិត្តឆាប់ៗណាស់...ស្ដាយខ្លាំងណាស់បើមិត្តខ្ញុំកាលរៀននៅវិទ្យាល័យជាមួយគ្នាមករៀននៅទីនេះជាមួយខ្ញុំមិនដឹងថាល្អយ៉ាងម៉េចនោះទេ!! តែពួកគេមិនមករៀនបន្ដនៅសកលវិទ្យាល័យនេះទេពួកគេនិយាយថាសាលានេះថ្លៃខ្លាំងពេកគឺបានន័យថាត្រូវចំណាយលុយបង់សាលាច្រើន ជារឿងធម្មតាទេសាលាដែលមានស្ដង់ដារខ្ពស់គុណភាពល្អថវិកាក៏ត្រូវតែចំណាយច្រើនដូចគ្នាដើម្បីបានរៀន ហើយខ្ញុំមិនបានទៅរៀនតាមមិត្តខ្ញុំនោះទេព្រោះសកលវិទ្យាល័យ SNU គឺជាសកលវិទ្យាល័យដែលខ្ញុំស្រម៉ៃចង់រៀនបន្ដនូវពេលរៀនចប់វិទ្យាល័យ។ ខាងសកលវិទ្យាល័យក៏មាន "អាហារូបករណ៍/អាហារូបករណិកា" សម្រាប់សិស្សពូកែនិងសិស្សដែលចង់បានប៉ុន្ដែខ្ញុំមិនបានដាក់ពាក្យប្រឡងយកវានោះទេទើបត្រូវចំណាយប្រាក់ 100% បង់សាលានេះដើម្បីបានរៀនប៉ុន្ដែវាមិនមែនជាឧបសគ្គសម្រាប់ខ្ញុំនោះទេដោយសារតែប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំគាត់មានជីវភាពធូធារដែល ហើយឆ្នាំក្រោយខ្ញុំហ្នឹងរកការងារធ្វើខ្ញុំមិនចង់ពឹងគាត់ទាំងស្រុងរហូតដល់រៀនចប់ទេ។ ខ្ញុំឈរតម្រង់ជួររហូតដល់វេនរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំក៏បានប្រាប់ចុងភៅដែលជាអ្នកចាប់ម្ហូបនោះឱ្យដាក់ម្ហូបគ្រប់មុខឱ្យខ្ញុំព្រោះតែខ្ញុំអត់ដឹងថាខ្លួនឯងចូលចិត្តញាុំអីនោះទេហើយខ្ញុំក៏ប្រញាប់ព្រោះនៅមានអ្នកខាងក្រោយទៀតកំពុងតែចាំដូចគ្នា។ ពេលបានអាហារហើយខ្ញុំក៏ដើរទៅរកកន្លែងអង្គុយតែម្នាក់ឯងបន្ទាប់មកខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមញាុំអាហាររបស់ខ្ញុំយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាឯកាខ្លាំងណាស់។ "អង្គុយតែម្នាក់ឯងមែនទេ?" បន្ដិចក្រោយមកក៏មានបុរសម្នាក់កាន់ចានអាហារនៅក្នុងដៃគេមើលទៅសង្ហាណាស់តើគេកំពុងតែសួរខ្ញុំមែនទេ?? ប្រហែលជាសួរខ្ញុំមែនហើយព្រោះទីនេះខ្ញុំអង្គុយតែម្នាក់ឯង... "ហ្នឹងហើយ" ខ្ញុំងក់ក្បាលតិចៗស្របដោយមាត់កំពុងតែឆ្លើយតបទៅកាន់គេ "ខ្ញុំសុំអង្គុយផងបានទេ?" គេញញឹមមកកាន់ខ្ញុំពេលដែលខ្ញុំឆ្លើយជាមួយគេ "បាន!" ខ្ញុំញញឹមដាក់គេវិញជាការគួរសមកុំឱ្យគេគិតថាខ្ញុំជាមនុស្សឫកមិនចេះគួរសមមិនគួរឱ្យចង់រាប់អាន "អរគុណ" គេឆ្លើយមកវិញមុនហ្នឹងអង្គុយចុះនៅលើកៅអីទល់មុខខ្ញុំ "ជានិស្សិតឆ្នាំទី1មែនទេ?" គេសួរខ្ញុំថែមទាំងសម្លឹងមុខខ្ញុំចំៗទៀតផង "....." ខ្ញុំមិនឆ្លើយគ្រាន់តែងក់ក្បាលជាចម្លើយសម្រាប់គេ "អ៎រ...ខ្ញុំជានិស្សិតឆ្នាំទី4 រៀនជំនាញ IT" "ពិតមែនឬ? ខ្ញុំក៏រៀន IT ដែរ" ខ្ញុំពិតជាសប្បាយចិត្តណាស់ដែលបាននិយាយជាមួយអ្នកដែលរៀនផ្នែកដូចគ្នា បែបនេះហើយទើបខ្ញុំប្រញាប់ឆ្លើយតបទៅវិញយ៉ាងលឿន "ល្អណាស់អ៊ីចឹង" គាត់មើលមុខខ្ញុំហើយថែមទាំងនិយាយដោយញញឹមទៀតផង ខ្ញុំមិនបានឆ្លើយតបទៅគាត់វិញនោះទេខ្ញុំញញឹមបន្ដិចហើយចាប់ផ្ដើមញាុំអាហាររបស់ខ្ញុំបន្ដទៀតចំណែកឯបងប្រុសដែលអង្គុយរួមតុជាមួយខ្ញុំគាត់ក៏ញាុំអាហាររបស់គាត់ដូចគ្នា។ ................................