
ความเงียบปกคลุมเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ชลันจะเอ่ยเสียงต่ำ
“อย่าทำตัวสนิทสนมกับวายุอีก ผมไม่ชอบ”
“คงจะไม่ได้หรอกค่ะ เพราะเขาคือเพื่อนฉัน”
“ผมสั่ง!! ลีญา… อย่าประชดผมด้วยวิธีนี้”
“นี่ไม่ใช่เรื่องงาน คุณไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งฉันค่ะ”
“ไม่มีสิทธิ์งั้นหรอ… ผมจะทำให้คุณดู ว่าผมมีสิทธิ์ยังไง!”
พูดจบเขาก็กระชากเธอเข้าหา ริมฝีปากประกบแน่นลงมาอย่างไม่มีการเตือน
ลีญาพยายามเบือนหน้าหนีจุมพิตของเขา
การแสดงออกของเธอ ยิ่งเหมือนราดน้ำมันไปบนกองเพลิง
ชลันหน้าตึง หันไปประจำที่คนขับ แล้วขับรถออกไปด้วยความเร็ว
โดยมีเธอนั่งเงียบไปตลอดทาง
ภายในห้องพักโรงแรมที่อยู่ไม่ไกล
เขาดันลีญาเข้าไปในห้อง ดันหลังชิดผนัง และในทันที
เขาพุ่งเข้าที่ซอกคอขาวของเธอ อย่างไม่สนใจแรงขัดขืน
“คุณ… ปล่อยฉั..!”
เธอเผยอปากขึ้นเพื่อที่ร้องบอกเขา แต่ยังไม่ทันที่เสียงจะเล็ดลอด
ออกมาจบประโยคก็ถูกริมฝีปากหนาปิดเสียสนิท เขาแทรกลิ้นอุ่นๆ
เข้าไปในโพรงปากเธออย่างรวดเร็ว เหมือนงูฉกเหยื่อ
บดริมฝีปากเน้นหนักลงไปบนเรียวปากบาง เหมือนเป็นการลงโทษ
ความหวานจากริมฝีปากบางที่เขาได้ครอบครอง
มันยากเกินกว่าที่จะถอดถอน ยิ่งเขานึกว่าจะมีใครมาสัมผัสริมฝีปากนี้
ยิ่งทำให้อารมณ์เขาคุกกรุ่น เผลอบดขยี้มอบจุมพิตที่ดุดัน
และกระหายหิวจนทำให้ปากบางแดงช้ำ
“อือ…อือ..”
หากแต่ลีญาก็ยังไม่ละความพยายาม ยังคงบ่ายหนีเท่าที่จะทำได้
ดวงตาเธอเบิกกว้าง เมื่อมือหนาของเขาสอดเข้าไปลูบไล้ผิวขาวเนียน
ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำบางเบาของเธออย่างแสดงความเป็นเจ้าของ
ความร้อนจากฝ่ามือส่งผลในทุกอณูที่เขาลูบผ่าน สร้างความซ่านสยิวให้เธอ
ทุกที่… ที่เขาสัมผัส
เขาดันตัวเธอเข้าไปในห้องนอนกว้างที่มีแอร์เย็นฉ่ำ
แต่ในใจของเธอกลับร้อนรุ่ม มือของเขาจับข้อมือเธอแน่น...แล้วดันขึ้นเหนือหัว
ริมฝีปากบดจูบทั้งรุนแรง ดุดันและเต็มไปด้วยความอัดอั้น
เธอบิดกายเร่าต่อต้านแต่มันก็ช่างยากเย็นซะเหลือเกิน
ใช่ว่าเธอกับเขาไม่เคยมีอะไรกัน แต่ในครั้งนี้มันต่างจากที่เคย
เขาสัมผัสเธอด้วยอารมณ์โกรธ มันรุนแรง เร่งเร้า
เป็นแรงปรารถนาที่เต็มไปด้วยโทสะ.....

