หรือแค่ฝันไป

1585 Words

เช้าวันถัดจากคืนที่เขาทำให้เธอ “เป็นของเขาทั้งร่างกายและหัวใจ” เขากลับเลือกเดินออกไปก่อน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของคนที่คลั่งรัก แต่ปฏิเสธความรู้สึกตัวเองอย่างเลือดเย็น แสงแดดยามเช้าสาดผ่านม่านบาง ลีญาค่อยๆ ลืมตาตื่น กลิ่นหอมของเขายังติดอยู่บนปลอกหมอน ร่างกายเธอปวดระบมเล็กน้อยจากค่ำคืนที่ไม่เหมือนคืนไหนในชีวิต แต่... เตียงว่างเปล่า ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีไออุ่นข้างกาย ไม่มีแม้แต่ข้อความบนโทรศัพท์ เขาหายไปเหมือนทุกอย่างเมื่อคืน... เป็นแค่ภาพลวงตา เธอลุกขึ้นช้าๆ สวมเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของเขาแล้วเดินออกไปยังห้องนั่งเล่น แต่ทั้งห้องเงียบสนิท บนโต๊ะมีแค่กระดาษโน้ตแผ่นเดียว “มีประชุมเช้า ไม่ต้องรอ” แค่นั้น... สั้น เย็นชา และไม่มีอะไรเลยที่บอกว่า “เขาเคยต้องการเธอ” เธอมาถึงบริษัทช้ากว่าปกติเล็กน้อย ไม่มีข้อความจากเขา ไม่มีคำถาม ไม่มีการสบตา เขาประชุมกับทีมผู้บริหาร เดินผ่านเธอหน้าตาเฉย “เมื่อคืนเขาจูบฉันเหมือนจะหายใจไม่ออกถ้าไม่ได้ฉัน” “แต่วันนี้เขาทำเหมือนฉันคืออากาศที่ไม่มีอยู่จริง” เธอนั่งพิมพ์งาน แต่หัวใจเหมือนโดนเหยียบ คนที่ทำลายเธอจนแทบละลาย ด้วยสัมผัสเมื่อคืน กลับกลายเป็น คนเย็นชาที่เดินผ่านไปเฉยๆ เย็นวันนั้น เธอเดินไปเคาะห้องทำงานเขา เขาเงยหน้าขึ้นช้าๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร “คุณจะทำแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ ?” เขาไม่ตอบ สายตายังคงว่างเปล่า “คุณทำเหมือนฉันไม่มีค่า...” เธอกัดฟันแน่น น้ำตาคลอ “คุณไม่มีสิทธิ์ทำเหมือนฉันเป็นของใช้ที่หมดประโยชน์แล้ว” เขาลุกขึ้นช้าๆ เดินเข้ามาใกล้ จนเธอต้องถอยหลัง “อย่าพูดแบบนั้น” เขาตอบเสียงต่ำ “ฉันไม่เคยคิดว่าเธอไม่มีค่า…” “แล้วคุณหลบหน้าฉันทำไม?” “กลัวว่าจะรักฉันเหรอ?” เขาชะงัก สายตาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที... ก่อนจะกลับมาเย็นชาเหมือนเดิม และก็ยังคงนิ่งเงียบ ไม่มีคำพูดใดๆ ออกมา เธอหันหลังให้เขากำลังจะเดินออกไปจากห้อง แต่เขาคว้าแขนเธอไว้แล้วดึงเข้ามากอดแน่น ริมฝีปากเขากดลงบนต้นคอเธอแรงจนแทบเป็นรอย “เมื่อคืนฉันตั้งใจ” “ฉันห้ามใจตัวเองไม่ได้ เธอมีแรงดึงดูดฉัน...” “ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำได้มาก่อน” มือเขารั้งเอวเธอไว้แน่น หายใจร้อนระอุ สั่นน้อยๆ เหมือนคนที่ “ควบคุมตัวเองไม่ไหวจริงๆ” เขากลัวความรัก... จึงเลือกที่จะ “ขังเธอไว้” แทนการยอมรับความรู้สึก ลีญารู้สึกว่าเธอกำลัง "ไม่เป็นตัวของตัวเอง" ในความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกนี้ เธอเลยขอ “เว้นระยะ” …แต่เธอกลับไม่รู้เลย คำว่า “เว้นระยะ” = สัญญาณที่ทำให้เขา ขาดสติ! ลีญายืนมองเขาที่โต๊ะทำงาน มือเธอกำแน่น จังหวะหัวใจสั่นแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา “ฉันอยากขอพักค่ะ…” เธอไม่สบตาเขา กลัวว่าแววตาตัวเองจะหลุดความอ่อนแอที่ซ่อนไว้ ชลันเงียบไป... เงียบจนห้องดูเหมือนไร้ออกซิเจน “พัก?” เขาทวนคำ “จากอะไร?” “จากคุณ” “จากความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกนี้...” เขาค่อยๆ ลุกจากเก้าอี้ เดินมาช้าๆ จนร่างสูงของเขาเงาตกใส่เธอทั้งตัว “แล้วถ้าฉันไม่ให้พักล่ะลีญา…” เธอชะงัก เงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตาเขา... คลั่ง! เหมือนคนที่ถูกแย่งของรักไปทั้งที่ยังไม่ได้ครอบครองจริง “คุณไม่มีสิทธิ์ห้ามฉัน” เธอพึมพำ ทันทีที่เธอพูดจบ... เขาดันเธอติดผนัง แรงพอให้เธอรู้ว่าเขากำลัง “บ้าคลั่งกับสิ่งที่เธอต้องการ” “เพราะฉันไม่พูดว่า ‘รัก’…เธอเลยคิดว่าฉันไม่รู้สึกอะไรเลยงั้นเหรอ?” “ฉันย้ายคนทั้งแผนกเพราะเขามองเธอ…” “ฉันไม่ไปไหน ถ้าเธอยังไม่กลับถึงห้อง…” “ฉันไม่ได้หลับ ถ้าไม่ได้รู้ว่าเธออยู่ตรงไหน!!” เสียงเขาเริ่มสั่น ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะ “กลัวจะเสียเธอ” มากกว่าทุกสิ่ง มือหนารั้งเอวเธอเข้ามาแนบชิด ริมฝีปากเขาแนบลงที่ริมฝีปากเธออย่างเร้าร้อน รุนแรง ราวกับประทับตรา “อย่าขออะไรแบบนี้อีก…” “เพราะฉันจะไม่มีวันให้เธอ ‘พัก’ จากฉัน…” “ถ้าเธอก้าวออกไป… ฉันจะลากเธอกลับมาเอง” “และฉันจะไม่อ่อนโยนอีกต่อไปแล้วลีญา…” เขาลากเธอออกมาจากห้องทำงาน ไปที่รถ ไม่มีคำอธิบาย หรือคำพูดใดแม้แต่คำเดียว มีเพียงแต่ลมหายใจหนักๆ ของเขา และมือที่กำพวงมาลัยแน่นจนเห็นเส้นเลือดคือหลักฐานของคนที่ “กำลังอดทนขั้นสุด” ลีญาหันมองเขา เธอพยายามจะเอ่ยคำขอโทษ หรืออะไรก็ได้ แต่เขากลับพูดตัดก่อน “ถ้าพูดเรื่อง ‘เว้นระยะ’ อีก…” “ฉันจะจอดข้างทาง แล้วทำให้เธอเดินไม่ไหวไปทั้งสัปดาห์” เมื่อถึงคอนโด ประตูปิด ปัง! เขาลากเธอเข้ามาในห้องโดยไม่พูด มือข้างหนึ่งกระชากเนกไทออก เหวี่ยงทิ้งบนพื้น อีกข้างดึงเธอเข้ามากอดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก “เธอคิดจะพักจากฉัน...” “ทั้งที่เมื่อคืนเธอเป็นของฉันแล้วอย่างนั้นหรอ?” เธอพยายามผลักเขาออก แต่เขารั้งมือเธอไว้แน่น ก่อนจะกดจูบบนข้อมือเธอ รุนแรง เร่าร้อน และเรียกร้อง…เหมือนตราประทับที่ต้องการ "แสดงความเป็นเจ้าของ" “จำไว้เลยลีญา…” “คืนนี้ฉันจะทำให้เธอรู้ว่า…แค่คิดที่จะหนีจากฉัน เธอต้องแลกด้วยอะไรบ้าง” เขาโยนเสื้อสูทราคาแพงลงกับพื้นแบบไม่แยแส ดันเธอลงบนเตียงโดยที่ยังมองเธอตลอดเวลา ไม่เร่ง… แต่ตาแดงและเต็มไปด้วยความปรารถนา เขาโน้มตัวลง ใช้ปลายนิ้วลากตามแนวกระดุมเสื้อของเธอ แล้วพูดเสียงต่ำ… เสียงที่ทำให้เธอขนลุกทั้งแผ่นหลัง “ฉันจะทำให้เธอ ‘เสพติดฉัน’ จนไม่มีพื้นที่ว่างในหัวใจเหลือให้ใครทั้งนั้น” เสื้อเชิ้ตปลิวลงกับพื้น ริมฝีปากเขาแนบลงบนหน้าอกของเธอ จากจูบอ่อนโยน เริ่มกลายเป็นจูบที่เรียกร้อง “เอาคืน” มือของเขาลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังของเธอ ดึงเธอแนบเข้าหาตัว แน่นเกินกว่าจะดิ้น “เธอบอกจะพัก?” “ฉันจะทำให้เธอขยับออกจากเตียงไม่ได้ จนกว่าจะยอมรับว่ารักฉัน!” เสียงหายใจติดขัด เขามอบความเป็นชายของเขา เข้าไปในตัวเธอ เสียงเนื้อกระทบกันเบาๆ ทุกสัมผัสของเขาไม่ใช่แค่ความใคร่ แต่มันคือการ “ครอบครอง” ต้องการความเป็นเจ้าของ…ที่เธอไม่มีทางหนี เธอเงยหน้ามองเขา ในแววตาเธอเริ่มเปลี่ยนจากกลัว… เป็นปรารถนาอย่างเร่าร้อน เพราะผู้ชายคนนี้ ไม่ได้รักแบบคนธรรมดา เขารักแบบ…ทุ่มสุด รั้งสุด และพร้อมพังไปพร้อมกัน! หลังเกมรักสิ้นสุด เธอนอนนิ่งในอ้อมแขนเขา ได้ยินเสียงหัวใจเขาเต้นแรงเหมือนเครื่องจักร “คุณ…ทำแบบนี้เพราะหึงเหรอคะ…” เขาไม่ตอบ แค่กระซิบเบาๆ ที่ข้างหูเธอ ก่อนจะกัดเบาๆ ที่ติ่งหู “ไม่ใช่แค่หึง…” “แต่ฉันโคตรคลั่งเธอเลยลีญา…” แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านม่านผืนบาง ลีน่าขยับตัวเล็กน้อย แต่รู้สึกถึงแรงรั้งจากด้านหลัง เขากอดเธอไว้แน่นจากด้านหลัง แนบตัวจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน “ยังไม่ให้ลุก…” เขาพึมพำเสียงงัวเงีย “ยังไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น…” เธอขยับเบาๆ แต่เขากลับรั้งแน่นขึ้นอีก “เมื่อคืนคุณ…” “…โหดเกินไปหน่อยมั้ยคะ” เธอพูดแผ่วเบา เขาไม่ได้ตอบในทันที แค่เลื่อนมือมากุมมือเธอไว้ แล้วก้มจูบที่ข้อนิ้วช้าๆ “ฉันเลยลงโทษเธอ ก่อนที่เธอจะไปจากฉันจริงๆ” หลังจากอาบน้ำเสร็จ ลีญากำลังจะเช็ดผมเอง แต่เขากลับเดินเข้ามาหยิบผ้าขนหนูจากมือเธอ “นั่งนิ่งๆ” เขาออกคำสั่งสั้นๆ แต่เสียงนุ่มผิดปกติ เขานั่งลงข้างหลัง ใช้ผ้าขนหนูค่อยๆ ซับผมเธออย่างเบามือ ไม่มีคำพูด ไม่มีอารมณ์ มีแค่สัมผัสของคนที่ “กลัวจะทำให้เธอเจ็บอีก” “ถ้าฉันพูดตรงๆ ได้ง่ายเหมือนตอนออกคำสั่ง…” “เธอคงไม่ต้องร้องไห้ขนาดนั้น” เธอเงียบไป น้ำตาซึมอีกครั้ง แต่เป็นเพราะอบอุ่นใจ เขาไม่ต้องพูดว่า “รัก” แต่แค่เขานั่งเช็ดผมให้เธอแบบนี้... มันมากกว่าคำว่ารักไปแล้ว เธอเดินออกมาพร้อมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของข้าวต้มที่เขากำลังต้ม เขาใส่เสื้อยืดสีเทา กางเกงขาสั้นธรรมดา แต่กลับดูอบอุ่นมากเกินรับไหว “ถ้าฉันดูแลเธอได้แบบนี้ทุกเช้า…” “เธอยังจะอยากพักจากฉันอยู่มั้ย?” เธอยิ้มบางๆ เดินไปหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ แล้วตอบเสียงเบา “ไม่ค่ะ… แต่คุณต้องไม่ใช้ร่างกายมาปิดปากฉันเวลาทะเลาะกันอีกแล้วนะ” เขายิ้มที่มุมปาก…ก่อนเดินเข้ามาแนบหลังแล้วก้มกระซิบข้างหู “ถ้าเธอไม่พูดเรื่องจะหายไปอีก…” “ฉันก็จะอ่อนโยนกับเธอแบบนี้…ทั้งวัน”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more