เด็กของใคร?
478 Words
เสียงฝีเท้าบนพื้นหินอ่อนก้องไปทั่วห้องประชุมที่เงียบกริบ
ทุกคนลุกขึ้นยืนทันทีที่ประตูถูกเปิดออก
ชายในสูทสีเข้มเดินเข้ามาอย่างสุขุม ท่าทางนิ่งเย็น สายตาเรียบเฉย
แต่กดดันจนเธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่จุดเล็กๆ ที่เขาจะเหยียบผ่านได้ทุกเมื่อ
เขาหยุดอยู่ตรงหน้าหัวโต๊ะ ก่อนหันมามองพนักงานใหม่ที่นั่งอยู่มุมห้องสุด
และนั่นคือฉัน... ลีญา นักศึกษาฝึกงานที่ไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตจะหักมุมขนาดนี้
“คุณชลัน... CEO ของบริษัทนี้ และเป็นอาแท้ๆ ของแฟนเก่าฉัน”
เมื่อสองปีที่แล้ว เขาเคยมองฉันด้วยสายตาเหมือนขยะชิ้นหนึ่ง
เขาไม่ชอบฉัน ไม่เคยแม้แต่จะแสดงออกว่าให้เกียรติในความสัมพันธ์ที่ฉันเคยมีกับหลานชายเขา
เขาคือคนที่เคยพูดใส่หน้าฉันด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า...
“คนอย่างเธอ อย่าคิดว่าจะอยู่ในโลกของเราได้”
และวันนี้... เขาคือ “เจ้านาย” ของฉัน
"ทั้งหมดแนะนำตัวเรียบร้อยแล้วใช่ไหม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นในห้องประชุม
"ค่ะ/ครับ" เสียงพนักงานตอบพร้อมเพรียงกัน ยกเว้นฉันที่ยังนั่งนิ่ง มือจับปลายปากกาจนแน่น
สายตาของเขาหันมาเฉียงเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"นักศึกษาฝึกงานทั้งหมดจะได้รับมอบหมายฝ่ายตามความเหมาะสม ยกเว้น... ลีญา ภัทรานิษฐ์"
ฉันสะดุ้งเฮือก หันมองหน้าผู้จัดการฝึกงานที่ยิ้มแห้งๆ ก่อนกล่าวต่อ
"คุณชลันจะเป็นผู้ดูแลโดยตรงค่ะ..."
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ... เขาเลือกฉัน? ทำไม? เพื่ออะไร?
หลังการประชุม คนอื่นเดินออกไปหมดแล้ว ฉันรีบเดินตามออกจากห้องประชุม
แต่ยังไม่ทันพ้นประตู เสียงเข้มของเขาก็ดังขึ้น
"เธอคิดว่าหนีฉันได้หรือ?"
ฉันหยุดกึก สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะหันกลับไปมองเขาเต็มตา
เขายืนพิงขอบโต๊ะ มือซุกกระเป๋ากางเกง ใบหน้านิ่งสนิทไม่แสดงอารมณ์
"ฉันมาฝึกงานเพราะต้องการประสบการณ์ ไม่ได้อยากมีเรื่อง"
"งั้นก็ทำตัวให้สมกับที่ขอมา" เขาตอบเสียงเรียบ "เพราะถ้าทำไม่ได้... ฉันก็ไม่รับผิดชอบ"
ฉันกัดฟันแน่น สายตากดเก็บความโกรธไว้ข้างใน
"หรือคุณแค่ไม่ชอบให้ใครลืมคุณไปง่ายๆ"
คำพูดนั้นเหมือนสะกิดรอยบางอย่างในแววตาเขา เขาเดินเข้ามาใกล้ช้าๆ จนเราอยู่ในระยะที่หายใจได้ยินกัน
"ฉันไม่เคยแคร์ว่าใครจะลืมหรือจำ..."
"แต่ถ้าเธออยากฝึกงานที่นี่ ต้องอยู่ภายใต้กฎของฉัน"
ฉันมองตาเขานิ่ง ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ทั้งโกรธและกลัว แต่ก็ทำอะไรไม่ได้...
นอกจากหายตัวไปจากตรงนี้ ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
- Writer
