“Bunu ona yapma.” dedim.
Sesim titredi ama gözlerimi kaçırmadım. Aylardır içimde sakladığım sırrı o an söyledim. Sır mıydı hala bilmiyorum. Ama son kozumdu.
“Doktor iyileşebileceğini söyledi.
Zamana ihtiyacı var sadece. O da… gurur duyduğunuz bir evlat olabilir.”
Bir anlık bir sessizlik oldu.
Sonra dudakları küçücük bir alayla kıvrıldı.
“Doktorlar para için her şeyi söyler.” dedi.
“Kendini kandırma. Sana da iyilik yapıyorum. Aptal bir kocan olmayacak artık.”
O kelimeyi yine kullandı.
Aptal.
İçimde bir şey kırıldı. Ama bu kez sessizce değil. Keskin bir sesle.
“Bahoz aptal değil.” dedim.
“Sen bir annesin. Yapma.”
Gözleri karardı.
Sesini alçalttı.
Bu daha korkunçtu.
“Uzatmaya devam edersen,” dedi,
“Bahoz ölecek.”
Kalbim durdu sandım.
“Onu hastaneye götürsen… oraya kadar yaş
