Sabah uyandığımda içimde tuhaf bir sıkıntı vardı. Nedensiz değil ama adı da yoktu. Sanki olacak olan çoktan olmuş da ben henüz öğrenmemişim gibiydi.
Bahoz benden önce kalkmıştı.
Ondan gelen sesleri duyuyordum. Normalde bu sesler beni rahatlatırdı ama o sabah içimdeki huzursuzluğu bastırmaya yetmedi. Üzerimi giyinirken aynaya baktım. Yüzüm solgundu.
Kendine gel Helin, dedim. Bir şey yok.
Kahvaltıda fazla konuşmadık. Bahoz ara ara bana baktı. Bakışı sorgulayıcı değildi ama dikkatliydi. Beni okuyamadığı zamanlarda böyle bakardı.
Bir süre sonra bardağını masaya bıraktı.
“Sonuçlar için gidelim mi?” dedi. Bu adam her şeyi hissediyor.
İçimden bir şey koptu. Bunu diyeceğini biliyordum ama duyunca yine de irkildim. Kalbim bir an hızlandı.
“Gidelim.” dedim. Sesim sandığımdan daha sakin çıkt
