" Ona ne olur?" diye sordum.
" Ne kadar duyurduğuna bağlı. Ölüme kadar gider. " dedi. O an bir daha donup kaldım.
“...Ölüme kadar gider.”
Söz odanın içinde yankılanmadı.
Direkt içime düştü.
Bir an nefes almayı unuttum.
Gözlerim Tarık ’ın yüzünde kaldı ama aslında hiçbir şey görmüyordum. Sadece o cümle… tekrar tekrar zihnimde dönüyordu.
Ölüme kadar gider.
“Ne…” dedim ama sesim çıkmadı. Boğazım kurudu. Yutkundum.
“Ne olur… ona?” diye sordum tekrar. Bu kez daha zor, daha kısık bir sesle.
Tarık gözlerini kaçırmadı. Yanlış duyduğuma inanmak istememi önemsemedi.
“Ne kadar duyurduğuna bağlı.” dedi. “Konakta böyle şeyler büyürse… yani köyde duyulursa sadece gönderilmekle kalmaz.”
Bir adım attı. Sesi biraz daha düştü.
“Ya susturulur… ya da yok sayılır. Ama en kötü ihtimali de biliyors
