Çiftlik evine adım attığımda içim hem rahatlamış hem de hafif bir ürpertiyle dolmuştu. Büyük değildi ama güzel bir evdi; taş ve ahşap karışımı yapısı, çiftlik havasını koruyordu. Pencereler genişti. İçeri girerken derin bir nefes aldım; bir yıl sonra ilk kez huzurlu bir ortamda olmanın verdiği garip bir rahatlama vardı. Hasan' a asla haksızlık edemem ama orada neden olduğumu da unutamadım hiç. Evet bir yerden sonra bana ev oldu orası ama burası kazanmaya ilk adım gibi.
Tarık beni sessizce takip etti, üst kata çıktık. Merdivenler gıcırdadı ama bu sesi duymazdan geldim. Bir odanın kapısını açtı.
“Burası sizin. Yerleşin.”
Odaya girdiğimde Havin hala Tarık’ı n kucağındaydı. Tarık yavaşça onu beşiğe yatırdı. Havin hafifçe mırıldandı ama hemen uykuya dalmış gibi gözlerini kapadı. O an kalbim
