Arabaya bindiğimiz an başladı aslında.
Daha kapı kapanmadan.
Bahoz arka koltuğa geçti, ben yanına. Tarık direksiyona oturdu, aynadan bize baktı, yüzünde sırıtışla. O sırıtıştan hayır gelmezdi zaten.
“Eee?” dedim Bahoz’ a döner dönmez.
“Ne konuştunuz?”
Bahoz omuz silkti. Tarık damarıma basıyor biliyorum ama dayanabilir miyim? Yine de kendi kendine anlatmasını bekledim.
“Konuştuk.”
“Ne konuştunuz detaylı anlatıyorsun.” dedim.
“Ne sordu, sen ne dedin?”
Tarık marşa bastı.
“Helin başlıyor.” dedi keyifle. Amacı bu değilmiş gibi.
“Bahoz sabırlı ol evladım.”
Bahoz bana baktı.
Bakışı masum.
Ama ben yemem artık.
“Yaklaştı mı sana?” dedim.
“Mesela böyle…” Elimle mesafeyi gösterdim.
“Çok mu yakındı?”
Bahoz kaşlarını çattı.
“Yakın… yani konuşmak için.”
“Ne kadar yakın?”
“Bu kadar
