Suikastçi Kız

Noa sekiz yaşındaydı. Ama sekiz yaş, onun dünyasında sadece bir sayı değildi... bir bekleyişti. Sabahın ilk ışıkları ince perdelerden süzülerek odasına dolarken, Noa gözlerini açtı. Tavandaki gölgeler her zamanki gibi hareket etmiyordu bugün; sanki gün bile daha farklı başlamıştı. İçinde tarif edemediği bir heyecan vardı. Küçük kalbi, normalden biraz daha hızlı atıyordu. Bugün onun doğum günüydü. Yatağından yavaşça kalktı. Ayaklarını yere değdirdiğinde soğukluğu hissetti ama umursamadı. Kapıya doğru yürüdü, aralayıp dışarı baktı. Ev… her zamanki gibi sessizdi. Bu ev büyük sayılmazdı ama içi hep düzenliydi. Duvarlarda sade tablolar, salonun ortasında koyu renk bir koltuk takımı, köşede annesinin titizlikle baktığı bitkiler… Her şey olması gerektiği gibiydi. Fazlası yoktu, eksik de yoktu. Tıpkı hayatları gibi. Noa tek çocuktu. Ve bunu hiç sorgulamamıştı. Babası Tarin bir doktordu. Uzun saatler çalışırdı. Eve geldiğinde yorgun olurdu ama Noa’yı gördüğünde yüzünde hep aynı yumuşak ifade belirirdi. Onu başından öper, “Benim güçlü kızım,” derdi. Annesi Rhea ise bir psikologdu. Ama sıradan bir psikolog değil… Evde bile dikkatli konuşurdu. İnsanları dinlemeyi, analiz etmeyi bilen bir kadındı. Noa bazen annesinin ona baktığında sadece kızını değil, içinde başka bir şeyi de görmeye çalıştığını hissederdi. Ama bunun ne olduğunu hiçbir zaman anlayamazdı. Rhea nazikti. Ama mesafeliydi. Tarin ise sıcaktı. Ama yoktu. İkisi de Noa’yı seviyordu. Bundan emindi. Ama zaman… zaman hiçbir zaman yeterli olmuyordu. Noa mutfağa girdiğinde annesini gördü. Rhea, her zamanki gibi erken kalkmıştı. Saçları düzgünce toplanmış, üstünde sade ama şık bir kıyafet vardı. Masaya bir şeyler hazırlıyordu. Noa’nın yüzü aydınlandı. “Anne…” Rhea başını kaldırdı. Gözleri kısa bir an yumuşadı. “Doğum günün kutlu olsun, Noa.” Ses tonu sakindi. Her zamanki gibi. Ama Noa için yeterliydi. Koşarak annesine sarıldı. Rhea hafifçe karşılık verdi. “Bugün erken dönecek misiniz?” diye sordu Noa, umutla. Rhea kısa bir an durdu. “Babanın ameliyatı var. Benim de birkaç görüşmem…” dedi. Noa’nın yüzündeki o küçük ışık biraz söndü. Ama tamamen değil. “…Ama akşam birlikte olacağız,” diye ekledi Rhea. İşte bu yeterdi. Gün yavaş ilerledi. Noa odasında tek başına oynadı. Kitaplarına baktı, eski oyuncaklarını dizdi, pencerenin önüne oturup dışarıyı izledi. Dışarıda hayat akıyordu. İnsanlar gidiyor, geliyordu. Ama onun dünyası hep biraz daha… içerideydi. Yine de mutluydu. Çünkü akşam olacaktı. Çünkü annesi ve babası gelecekti. Çünkü bugün onun günüydü. Akşam saatlerinde kapı açıldı. Tarin içeri girdiğinde yüzünde yorgunluk vardı ama Noa’yı gördüğü an gülümsedi. “Elimde ne var bakayım?” dedi. Noa’nın gözleri büyüdü. Koşarak babasına sarıldı. “Doğum günün kutlu olsun,” dedi Tarin, onu kaldırıp havaya çevirirken. O an… Noa gerçekten mutluydu. Bir süre sonra Rhea da geldi. Masaya küçük bir pasta kondu. Mumlar yakıldı. Noa gözlerini kapadı. Dilek tuttu. Ne dilediğini kimse duymadı. Ama yüzündeki ifade… Sadece mutlu olmak isteyen bir çocuğundu. Mumları üfledi. Alevler söndü. Küçük odada bir anlığına sadece mumların dumanı kaldı; ince, kıvrılarak yükselen gri bir iz… Noa, gözlerini açtığında hâlâ gülümsüyordu. Sanki dileği çoktan gerçekleşmiş gibi. Tarin eğildi, kızının saçlarını okşadı. Gözlerinde o alışıldık sıcaklık vardı ama bu kez altında başka bir şey daha saklıydı—acele eden, bastırılmış bir gerginlik. “Doğum günün kutlu olsun, küçük savaşçım,” dedi yumuşakça. Noa güldü. “Savaşçı değilim ki.” “Öylesin,” diye fısıldadı Tarin. “Sadece henüz bilmiyorsun.” Noa bunu anlamadı. Ama babasının sesi hoşuna gitmişti. Gözleri hâlâ ışıl ışıldı. Tarin bir an durdu, sonra sanki aniden karar vermiş gibi doğruldu. “Peki…” dedi. “Artık o çok istediğin şeyi yapabiliriz.” Noa başını kaldırdı. “Ne?” Tarin hafifçe gülümsedi. “Tatile çıkabiliriz.” Noa’nın yüzü bir anda aydınlandı. Kalbi yerinden çıkacak gibi oldu. “Gerçekten mi?!” “Evet.” Noa yerinde duramadı, ellerini çırptı. “Disneyland’a mı gideceğiz yani? Gerçekten mi?!” Tarin başını salladı. “Evet, Disneyland’a.” Noa’nın gözleri doldu doldu. Bu, aylarca kurduğu hayaldi. Her gece uyumadan önce düşündüğü, resimlerini çizdiği, hayalini kurduğu yer… “Şimdi mi?” diye sordu nefes nefese. Tarin’in bakışı bir anlığına Rhea’ya kaydı. Çok kısa bir an. Ama Rhea o bakışı yakaladı. “Evet,” dedi Tarin. “Hemen çıkmamız gerek.” Rhea’nın yüzündeki ifade değişti. Bu bir sürpriz değildi. Bu bir plan da değildi. Bu… bir kaçıştı. “Ne oldu?” diye sordu alçak bir sesle. Noa hâlâ heyecanla etrafta dönüyordu. Ne olduğunu anlamıyordu ama onun için önemli olan tek şey tatildi. Tarin, Noa’ya döndü. “Hadi,” dedi sakin bir sesle, “sen yukarı çık, en sevdiğin oyuncaklarını al. Uzun bir yolculuk olacak.” Noa tereddüt etmedi. Koşarak merdivenlere yöneldi. Adımları yukarıda yankılanırken, evin içinde bir sessizlik çöktü. Rhea hemen Tarin’e döndü. “Ne oldu?” Bu sefer sesi daha keskin, daha kontrollüydü. Tarin birkaç saniye konuşmadı. Sanki kelimeleri seçiyordu. Ya da söylemek istemediği bir şeyi söylemek zorunda kalıyordu. Sonra çok düşük bir sesle konuştu. “Noa’yı korumalıyız.” Rhea’nın gözleri daraldı. “Kimden?” Tarin başını kaldırdı. Gözleri karısının gözlerine kilitlendi. “Gelecekler.” Bu tek kelime yeterliydi. Rhea’nın yüzündeki tüm yumuşaklık silindi. Yerine soğuk, hesaplayan, hızlı karar veren biri geldi. Sanki yıllardır sakladığı başka bir kimlik bir anda yüzeye çıkmıştı. “Ne kadar zamanımız var?” diye sordu. “Bilmiyorum,” dedi Tarin. “Ama az.” Rhea bir saniye bile kaybetmedi. “Tamam,” dedi. Tarin başını salladı. Ev bir anda değişti. Biraz önce doğum günü kutlanan o sıcak yer… şimdi bir hazırlık alanına dönüşmüştü. Rhea hızla yatak odasına gitti. Gardırobu açtı. Ama kıyafetlere değil, arka taraftaki gizli bölmeye uzandı. Küçük bir çanta çıkardı. İçine: Pasaportlar, kimlikler, bir miktar nakit para ve birkaç küçük, dikkat çekmeyen eşya koydu. Her hareketi hızlıydı. Ama panik yoktu. Bu, ilk kez yaptığı bir şey değildi. Tarin mutfakta kısa bir süre durdu. Sonra dolaplardan birini açtı. İçinden küçük bir kutu aldı. Açtı. İçinde eski, kullanılmamış bir telefon ve birkaç belge vardı. Hepsini cebine koydu. Yukarıdan Noa’nın sesi geldi. “Baba! Hangi oyuncağımı alayım?!” Tarin bir an durdu. Gözlerini kapadı. Sonra yukarı seslendi. “En sevdiğini al, Noa!” Noa güldü. “Hepsini alabilir miyim?!” Tarin’in dudakları hafifçe kıvrıldı. “Bir tane,” dedi. Birkaç dakika sonra Noa aşağı indi. Elinde küçük peluş oyuncağı vardı. Gözleri hâlâ heyecanla parlıyordu. “Hazırım!” Rhea ona baktı. Bir anlığına yüzü yumuşadı. Diz çöktü, Noa’nın montunu giydirdi. “Üşüyebilirsin,” dedi. Noa başını salladı ama aklı başka yerdeydi. “Gerçekten gidiyoruz değil mi?” Rhea, Noa’nın yüzünü iki eliyle tuttu. “Evet,” dedi. “Gerçekten gidiyoruz.” Kapı açıldı. Soğuk hava içeri doldu. Tarin önce çıktı. Etrafı kontrol etti. Sokak normal görünüyordu. Sessiz. Sakin. Ama bu… bir şey ifade etmiyordu. Arabaya bindiler. Noa arka koltuğa geçti. Camdan dışarı baktı. Şehir ışıkları yanıyordu. Her şey normaldi. Onun için bu bir maceraydı. Bir tatil. Bir hayal. Ama önde… Rhea ve Tarin konuşmuyordu. Sadece birbirlerine kısa bakışlar atıyorlardı. Ve her geçen saniye, içlerinde aynı düşünce büyüyordu. Geç kaldık mı? Araba karanlığa doğru ilerledi. Ve Noa, hayatının en mutlu gecesi olduğunu sanarak, koltuğuna yaslandı. Henüz bilmiyordu… Bu yolculuk bir tatile değil, Bir kopuşa çıkıyordu. Araba şehirden uzaklaştıkça ışıklar seyrekleşti. Sokak lambaları aralıklarla yanıyor, karanlık aralara keskin çizgiler çekiyordu. Camın ötesinde dünya sanki yavaşça siliniyor, yerini uzun ve sessiz bir yola bırakıyordu. Noa arka koltukta, küçük peluş oyuncağına sarılmıştı. Göz kapakları ağırlaşmıştı bile. Arabaya biner binmez uyumak… bu onun alışkanlığıydı. Küçük bedeni, güvenli olduğunu sandığı bu dar alanda hemen teslim olurdu uykuya. Yarım saat bile geçmemişti. Nefesi düzenliydi. Başını hafifçe cam kenarına yaslamıştı. Dudakları aralıktı, yüzünde günün son mutluluğunun izi vardı. Hiçbir şeyden habersizdi. Rhea, dikiz aynasından kızını izledi. Bir süre… sadece baktı. Noa’nın gerçekten uyuduğundan emin olana kadar bekledi. Sonra bakışlarını yavaşça öne çevirdi. Sessizlik birkaç saniye sürdü. Arabanın içini sadece motorun sabit uğultusu dolduruyordu. Rhea konuştu. “Kim peşimizde?” Sesi sakindi. Ama o sakinliğin altında keskin bir gerginlik vardı. Tarin direksiyona daha sıkı tutundu. Parmakları beyazladı. Gözleri yoldan ayrılmadı. Cevap vermedi. Rhea bu sessizliği tanıyordu. “Bugün ne oldu?” diye sordu bu kez. Tarin derin bir nefes aldı. “Bugün…” dedi yavaşça, “bir şeyin farkına vardım.” Rhea bekledi. “Yanlış tarafta değiliz,” diye devam etti Tarin. “Ama doğru tarafta da değiliz.” Rhea kaşlarını çattı. “Açık konuş.” Tarin’in sesi biraz daha düştü. “Bizi yaşatmayacaklar.” Bu söz… arabanın içindeki havayı değiştirdi. Rhea’nın bakışları sertleşti. “Kim?” Tarin başını hafifçe salladı. “Fark etmez.” Kısa bir sessizlik oldu. Sonra ekledi: “Bizi kimse koruyamaz.” Rhea bir an gözlerini kapadı. Sanki bu cümleyi zaten biliyormuş gibi. Sanki sadece onayını duymuş gibi. “Ne öğrendin, Tarin?” diye fısıldadı. Rhea arkasına baktı. Noa… hâlâ uyuyordu. Küçük, savunmasız, hiçbir şeyden habersiz. Tarin bir şey söylemedi. Yol uzuyordu. Gece derinleşiyordu. Ve bir noktada… Her şey bir anda oldu. Önce bir ışık. Çok güçlü, çok ani. Karşıdan gelen farlar… normalden çok daha parlaktı. Tarin gözlerini kıstı. Direksiyonu hafifçe kırdı. Ama ışık kaybolmadı. Büyüdü. Sonra bir ses. Uzakta… derinden gelen, ağır bir metal uğultusu. Rhea’nın gözleri büyüdü. “...Tarin…” Zaman yavaşladı. Her şey… yavaşladı. Tarin frene bastı. Lastikler çığlık attı. Araba savruldu. Direksiyon titredi. Ve o an… Gördü. Karşı şeritten çıkan devasa bir yük tırı… Kontrolsüz. Ağır. Durdurulamaz. “NOA!” Çarpışma. Ses… kulakları parçalayan bir metal çığlığıydı. Araba, tırın ağırlığı altında ezildi. Camlar bir anda patladı. Parçalar havada donmuş gibi süzüldü. Rhea’nın başı yana savruldu. Tarin’in elleri direksiyondan koptu. Arka koltukta… Noa’nın bedeni öne doğru fırladı. Ama o… hâlâ uykudaydı. Ya da belki uyanıyordu. Ama anlamıyordu. Her şey karardı. Sessizlik. Sadece uzak bir ses kaldı… Metalden, camdan, kırılan bir hayattan geriye kalan… Ve o gece… Noa’nın doğum günü, Onun çocukluğunun son günü oldu.