Michiko: The Yakuza Empress

[6] The Bloodhound Empress

[6] The Bloodhound Empress

----

Third Person's Pov

Everyone of us has a story to tell. In life, we can experienced ups and downs. Whether we like it or not it will eventually come. We just have to embrace and face it. Sometimes being brave can make us face the trials thrown to us but no matter what, smiling at the end of the battle is the best victory you can have.

Ito ang mga kataga na palaging iniisip ng isang batang babae. Palagi niyang dala-dala ang mga mahahalagang bagay na binilin ng kanyang butihing lola.

"Michiko. Let's go." tawag ng babaeng nasa mid-20's.

Tumayo ang batang Michiko at pinunasan nito ang kanyang mga luha. Muli siyang tumingin sa puntod ng kanyang lola. Isang linggo na nang pumanaw ito. Namatay ito dahil narin sa katandaan.

"Mom is granny happy?" tanong ni Michiko sa kanyang ina pagkalapit dito.

Ngumiti naman ito sa kanya. "Of course, granny is happy."

Muli inalala ni Michiko ang mga masasayang araw na magkasama pa sila ng kanyang lola.

- Few days had passed -

"Michiko! Ayusin mo!" sigaw ng lalaking nasa mid-30's.

Kahit na hinang-hina na si Michiko ipinagpatuloy parin niya ang ginagawa dahil kong hindi may matatanggap siyang parusa. Subalit isang tao lamang si Michiko at hindi na kinaya ang sakit na kanyang nadarama. Bumigay na ang munti nitong katawan.

"Tsk! You're such a disgrace in this family, Michiko. You're not fit being a Natsume." sigaw ng kanyang ama.

Halata sa boses nito na hindi niya gusto ang ipinakita ng kanyang anak. Ang pagiging mahina nito. Ang tangi na lamang nagawa ni Michiko ay ang umiyak ng umiyak. Hirap na hirap na siya. Puro pasa at sugat lang ang tangi niyang natatamo sa kanyang ginagawa. Hirap man ito'y pursigido parin. Nagpupursige talaga si Michiko sa kanyang ginagawa at sa mga ipapagawa pa ng kanyang ama. Muli itong tumayo at ipinagpatuloy ang naudlot niyang ensayo. Sa murang edad nito tinuruan na siya ng pang-matatanda. Imbes na maglaro at magsaya bilang isang bata narito siya't pinaglalaruan ang mga nakakamatay na gamit.

Nagdaan pa ang mga araw at ganun parin ang naging buhay ni Michiko. At sa araw na 'yun ipinakita nito sa kanyang ama na siya ay mahusay at magaling na sa naturang larangan.

"You did a great job, my daughter." nakangiting sambit ng ama nito sabay gulo sa buhok ng anak.

Si Michiko naman ay hindi maikukubli ang sayang nadarama dahil sa papuri na kanyang natanggap galing sa kanyang iniidolong ama. Kakapanalo lang nito sa isang kompetesyon na karamihan sa mga sumali ay mga lalaki. Kahit na kunti lamang silang mga babae. Si Michiko parin ang nagtagumpay sa huli. Nakangiti siya katulad ng sinabi ng kanyang lola.

Ngunit ang lahat ng saya ay may kapalit. Sa mismong araw din na 'yun. Their family was ambush by some syndicate who have a great grudge to their family. That night Michiko felt ferocious. Ang kanyang ama ang halos napuruhan sa nangyaring ambush at ngayo'y nag-aagaw buhay.

"Shinko. Kaya mo yan!" pagdadalamhati ng kanyang ina.

Dali-dali na agad ipinasok si Mr. Shinko sa emergency room.

"Ma'am. Dito nalang po muna kayo sa labas. Kami na po ang bahala sa kanya."

Iyak lang ang tanging naisagot nito sa lalaking nurse. Himala lamang na ang batang si Michiko ay hindi man lang umiiyak. Siya ay sampung taong gulang na. Walang kabuhay-buhay na mga mata ang namamalagi dito. Hindi mo mababasa kung ano ang iniisip nito.

- Few months had passed -

Sa awa ng panginoon nakaligtas ang ama nito sa bingit ng kamatayan. Ngunit sa araw din na 'yun ay may nabuo sa katauhan ni Michiko na kakatakutan ng lahat ng kanyang mga kalaban. Sa edad na sampu. Marami ng napaslang si Michiko. Ang unang napabagsak nito ay ang Takahashi Clan. Ang mismong may pakana ng pag-ambush sa pamilya Natsume. Walang awa nitong inubos ang kanilang angkan, mapabata man o matanda. Lahat ay hindi nakaligtas sa galit ni Michiko. Marami ang natatakot sa pagkabuhay ng Bloodhound Empress ngunit ilan lamang ang nakakaalam sa tunay nitong pagkatao.

Like a bloodhound. Michiko's ability was famed to discern human odors even days later, over great distances even across water. She has an extraordinarily keen sense of smell and combined with a strong and tenacious tracking instinct, producing the ideal scent hound. She hunts human just like a gray wolf hunts its prey.

Another storm passed in the life of Michiko. Her dad was assassinated on her supposed to be sweet but now bloody 16th birthday. And this time the devil resides within her awakens. The combination of the bloodhound and the devil was a total great dark ages of underworld. She kill and kill. Even her own comrades. The rage she felt was overflowing. Even the councils of underworld can't stop Michiko's rage. Dumating na sa puntong ang mismong ina nito ang humingi sa anak na tigilan na ang pinaggagawa nito. Michiko felt the sadness of her own mother. At parang isang bata na umiyak si Michiko. She cried and cried until she looses her consciousness.

For how many days of awakening atlast she decided fall asleep. The day she woke up. Bloodhound Empress was already dead. Michiko decided to killed the bloodhound empress within herself. As time pass by, her wounded heart was healed. And just like what her granny said.

Michiko experienced life in an ups and downs. She faced it with a braved heart and in the end of the battle she was smiling.