Isa't kalahating buwan ang lumipas, ngunit pakiramdam ko ay isa't kalahating taon ang nagdaan dahil hanggang ngayon ay nasa comma state pa rin si Wayne. Namimiss ko na siya. Kahit na palagi ang naririto, iba pa rin kung talagang nakakausap mo ang ang taong mahal mo.
Parati rin akong nagdadasal sa umaga at gabi. Sinasadya ko talaga ang pumunta sa mini chapel dito sa hospital para ipagdasal si Wayne.
Salitsinan lamang kami ni Liro na magbantay kay Wayne tuwing gabi. Ayos naman yun sa kanya ang ganoong sitwasyon. Hindi rin pumapalya ng araw ang pagpunta rito ng kanilang mahal na Ina. Kaya kahit papano ay nakakasama ko siya at nakakausap.
May pagkakataong inaanyaya niya akong lumabas para magkape at kumain. Parang bonding na rin daw. Hindi naman katulad ng inaasahan ko ang mangyayari ngunit
