Erdem elimden tutup beni denizin içine doğru çektiğinde kalbim deli gibi atıyordu. Ayağıma değen ilk dalga bile ürkütmüştü beni. Su serindi, tuzlu kokusu burnuma doldu. Bedenim gergindi, içim panik dolu.
“Rahatla.” dedi Erdem, sesi hem kararlı hem de tuhaf bir şekilde yumuşak.
“Zor değil. Ben buradayım.”
Ben buradayım.
Bu iki kelime, kalbimi daha da sıkıştırdı. Çünkü onun orada olması güven veriyordu ama aynı zamanda canımı da yakıyordu. Beni en çok inciten adamdan yine en çok ben güven bekliyordum.
“Ben yapamam.” dedim kısık bir sesle.
“Boğulurum.”
Gözlerime baktı, sanki içimi okur gibi. Sanki tüm korkularıma o çözüm gibi.
“Boğulmana izin vermem. Bana güvenmiyor musun?”
Sustum. Güvenmek istiyordum. Belki hala güveniyordum da… Ama aynı güven yüzünden en çok ben yanmamış mıydım?
