Gece'nin konaktan ayrıldığı gün.
KARTAL'DAN.
Mutluluk için geldiğim memleketimde neler yaşamıştım. Boşuna demiyorlar 'planlı yaşanmıyor hayat.' diye. Elim, kolum bağlı gidişini izliyordum. Yanına yaklaşıp 'gitme' diyemiyordum. Bu durum canımı çok yakıyordu. Nefesimi kesiyordu ama elimden bir şey gelmiyordu. Gözümün önünde, bavulunu toplamış annem ve babamla vedalaşıyordu. Sanki bir daha hiç gelmeyecekmiş gibi. Onu, evlerinin karşı dairesinde yaşayan bir erkeğin evinde bulunca, damarlarımda gezen sinire yenik düştüm. Ve hesap sormaya kalktım.
'Ben senin hiç bir şeyin değilim, bana hesap sormazsın' demişti. Haklıydı. Ona göre benim hiç bir şeyim değildi. Ama bilseydi benim için hayallerimde ve geleceğimde yer almasını istediğim kadın olduğunu, bu şekilde konuşur muydu? Gözlerim dolarken
