Boynuma vuran ılık nefesler eşliğinde gözlerimi açtım. Neredeydim? Bilmiyorum ama çok huzurlu bir uyku çektiğim kesindi. Kendimi anlamsız mutluluğa kapılmış gibi hissediyordum. Gözlerimi bir kaç kere kırpıştırarak etrafa baktım. Sahil kenarında tek başıma bir ağacın altında oturuyordum. Ağacın gövdesi sert ama yorgunluğu alacak kadar yumuşaktı. Gözlerimi karanlığa hakim olan gökyüzüne çevirdim. Buraya nasıl gelmiştim bilmiyorum ama buranın havasını sevmiştim. Yıldızlar... Babam her zaman, saçlarımı 'yıldızlar kadar parlak' diyerek severdi. Oysa en parlak yıldızlar bile karanlık olmadan parlayamazdı. Ailem gittiği günden beri hayatım karanlıkla doluydu. Ama saçlarım da hayatım gibi parlamak bilmiyorduk. Çünkü ailem gittiği an karanlığıma bile karabulutlar hakim olmuştu.
Yerimde hareket ed
