SA LILIM NG IISANG PAYONG

CHAPTER 6

Kabanata 6: Sa Pagitan ng Bala at Patak ng Ulan

POV: Maya

Napayuko ako sa ilalim ng dashboard, ang puso ko ay parang sasabog sa takot. Rinig ko ang kalabog ng mga pinto ng SUV at ang mabibigat na yabag ng sapatos sa basang kalsada. Sa gitna ng dilim, naramdaman ko ang mainit at nanginginig na kamay ni Ethan na humawak sa akin.

"Maya, makinig ka," bulong niya, ang boses niya ay puno ng desperasyon. "Anuman ang mangyari, huwag kang lalabas. I-lock mo ang pinto."

"Hindi, Ethan! Huwag kang lalabas!" pigil ko sa kanya, pero huli na. Narinig ko ang pagbukas ng pinto sa panig niya. Ang pumasok na lamig ng ulan ay tila nagbababala ng masamang balita.

POV: Ethan

Lumabas ako at hinarap ang tatlong lalaki. Alam ko kung bakit sila nandito. Hindi ito tungkol sa carnapping. Ito ay tungkol sa journal na hawak ni Maya—ang journal na naglalaman ng mga ebidensya ng nakaraang transaksyon ng tatay ko na hindi dapat mabunyag.

"Nasaan ang libro, Ethan?" tanong ng lalaking nasa gitna. Ang boses niya ay parang bakal, walang emosyon.

"Wala rito. Ibinigay ko na sa mga awtoridad," pagsisinungaling ko. Isang malakas na suntok ang tumama sa sikmura ko, dahilan para mapaluhod ako sa putikan. Sa bawat patak ng ulan na humahalo sa dugo sa labi ko, isa lang ang iniisip ko: *Kailangang ligtas si Maya.*

POV: Ben (Ang Barista)

Hindi ako nakatiis. Bitbit ang mabigat na metal na "tamper" ng kape at ang phone ko na naka-dial na sa 911, tumakbo ako palabas ng shop. Nakita ko si Ethan na nakaluhod at pinagtutulungan ng tatlong lalaki.

"Hoy! Tumigil kayo!" sigaw ko habang binubuksan ang flashlight ng phone ko para masilaw sila. "Parating na ang mga pulis! Naka-live stream ito!"

Kahit nanginginig ang tuhod ko, nanatili akong nakatayo. Hindi pwedeng sa harapan ko pa matatapos ang kwento ng dalawang 'to. Nakita ko ang pag-aalangan sa mga mata ng mga lalaki.

POV: Ang Driver (Ang Dahilan)

Hindi ko na hinintay ang pulis. Inikot ko ang van ko at itinutok ang mga high-beam headlights ko sa kanila. Ang liwanag ay tila bumulag sa mga lalaking naka-maskara.

"Sakay!" sigaw ko habang ibinubukas ang sliding door ng van ko sa tapat ng kotse ni Ethan.

Nakita kong bumukas ang pinto ng kotse at lumabas si Maya, hindi para tumakas, kundi para hilahin si Ethan paitaas. Ang tapang ng babaeng 'to! Kahit malakas ang ulan, kahit may panganib, hindi niya iniwan ang lalakeng nagligtas sa kanya kanina.

POV: Sarah (Ang Empleyadong Pagod)

Nasa loob ako ng taxi ko nang madaanan namin ang kaguluhan. "Manong, hinto!" sigaw ko.

Nakita ko si Ben na sumisigaw, ang driver ng van na nag-iingay, at sina Maya at Ethan na nagpupumilit makatayo. Kinuha ko ang payong ko at lumabas. Wala akong armas, pero may boses ako. "Hoy! May dashcam ang lahat ng sasakyan dito! Huli na kayo!"

Nagkagulo ang mga lalaki. Dahil sa dami ng saksi at sa papalapit na tunog ng wang-wang ng pulis, mabilis silang bumalik sa SUV at humarurot palayo.

POV: Maya

Nakaluhod ako sa kalsada, yakap-yakap si Ethan na basang-basa ng ulan at dugo. Ang journal ay mahigpit pa ring nakayakap sa dibdib ko.

"Ethan, gumising ka... please," iyak ko.

Dahan-dahan niyang idinilat ang mga mata niya. Sa gitna ng sakit, nagawa niya pang ngumiti nang tipid. "Sabi ko... i-lock mo ang pinto, 'di ba? Makulit ka talaga."

Hinawakan ko ang mukha niya. "Hindi kita iiwan sa ulan, Ethan. Hinding-hindi."

Sa ilalim ng madilim na langit, habang papalapit ang mga ilaw ng ambulansya, narealize ko: ang ulan na dati ay kinatatakutan ko dahil sa lamig, ngayon ay naging saksi sa init ng isang pag-ibig na handang mamatay para sa isa't isa. Ang twist ng tadhana ay hindi para paghiwalayin kami, kundi para subukin kung hanggang saan namin kayang panindigan ang bawat sulyap sa Table 4.