SA LILIM NG IISANG PAYONG

CHAPTER 5

Kabanata 5: Ang Lihim sa Likod ng Sketchpad

POV: Maya

Habang nasa loob kami ng kotse, iniabot ni Ethan ang kanyang journal sa akin. "Sige na, tignan mo na," sabi niya habang nakatingin sa labas, tila nahihiya.

Binuksan ko ang unang pahina. Inasahan kong puro mukha ko lang ang makikita ko, pero napatigil ako. Ang mga unang guhit ay hindi ako. Ang mga ito ay mga sketch ng isang lumang bahay, mga batang naglalaro, at isang babaeng kamukhang-kamukha ko pero mas matanda.

"Ethan, sino 'to?" tanong ko. Pero bago siya makasagot, may nahulog na litrato mula sa likod ng journal. Pinulot ko ito at parang huminto ang t***k ng puso ko. Litrato ito ng **Mama ko** noong kabataan niya, at sa tabi niya... ay ang tatay ni Ethan.

POV: Ethan

Ito na ang twist na kinakatakutan ko. Hindi lang aksidente na doon ako tumatambay sa coffee shop na 'yun. Alam ko kung sino si Maya bago ko pa siya makita sa Table 4.

"Maya, sorry," simula ko. Ang boses ko ay halos gumuho. "Ang totoo niyan, ang tatay ko at ang mama mo... dati silang magkasintahan. At ang journal na 'yan? Hindi lang 'yan sa akin. Sa tatay ko 'yan. Ipinapahanap niya ang pamilya niyo bago siya pumanaw noong nakaraang buwan."

Nakita ko ang pagpatak ng luha sa mga mata ni Maya. Ang kilig na nararamdaman namin kanina ay biglang napalitan ng isang katotohanang mas matindi pa sa bagyong nasa labas. Hindi lang kami dalawang strangers na pinagtagpo ng ulan. Kami ay dalawang pusong pinag-uugnay ng isang nakaraang hindi natapos.

POV: Ben (Ang Barista)

Naglalakad na ako pauwi bitbit ang payong ko nang makita kong huminto ang kotse ni Ethan sa gilid ng kalsada. Nakita kong umiiyak si Maya habang hawak ang isang lumang papel.

"May mali," bulong ko. Akala ko happy ending na. Akala ko tapos na ang trabaho ko bilang matchmaker. Pero mukhang ang kwentong sinimulan ko sa kape ay may malalim palang ugat na hindi ko alam. Napahinto ako sa tapat ng kotse nila, nag-aalinlangan kung kakatok ba ako o hahayaan silang ayusin ang bagyong ito nang mag-isa.

POV: Sarah (Ang Empleyadong Pagod)

Nasa bahay na ako, nagpapatuyo ng buhok, nang makatanggap ako ng message mula sa isang "Unknown Number."

*“Sarah, si Ethan 'to. Alam kong hindi tayo close sa shop, pero ikaw lang ang nakakaalam kung nasaan kami ni Maya kanina. Kung may mangyari sa akin, pakisabi sa kanya... na totoo ang nararamdaman ko, hindi lang dahil sa utos ng tatay ko.”*

Kinabahan ako. Bakit parang nagpapaalam siya? Tumingin ako sa labas ng bintana. Ang ulan ay naging mas malakas, at ang kidlat ay tila nagbababala. May mas malalim pa palang kwento sa likod ng artist na 'yun.

POV: Ang Driver (Ang Dahilan)

Habang pabalik ako sa warehouse para isauli ang van, may napansin akong itim na sasakyan na sumusunod sa kotse ni Ethan kanina pa. Noong una, akala ko coincidence lang, pero nang lumiko si Ethan, lumiko rin ito.

"Naku, hindi ito maganda," sabi ko. Kinuha ko ang radyo ko. "Base, may nakikita akong posibleng holdapan o carnapping dito sa may kanto ng *The Grind*. Paki-report sa pulis."

Hindi ko alam kung bakit, pero naramdaman kong kailangan kong protektahan ang dalawang 'yun. Sila ang nagpaalala sa akin ng pag-ibig kanina, kaya hindi ko hahayaang matapos ang gabi nila sa trahedya.

POV: Maya

Tumingin ako kay Ethan, punong-puno ng katanungan ang isip ko. "So, lahat ng 'to... plano lang? Ang pag-upo sa Table 4, ang pagbabantay sa akin... lahat 'yun dahil sa nakaraan ng mga magulang natin?"

"No, Maya! Sa simula, oo," pag-amin niya, ang mga mata niya ay basa na rin. "Pero noong makilala na kita... noong makita ko kung paano ka ngumiti sa kape mo, nakalimutan ko na ang misyon ko. Nahulog ako sa'yo nang hindi ko sinasadya."

Biglang may malakas na busina sa likuran namin. Isang itim na SUV ang humarang sa tapat ng kotse ni Ethan. Lumabas ang tatlong lalaking naka-maskara.

"Ethan, sino sila?!" sigaw ko.

Hinawakan ni Ethan ang kamay ko nang sobrang higpit. "Maya, duck! Huwag kang titingala!"