SA LILIM NG IISANG PAYONG

CHAPTER 4

Kabanata 4: Ang Sikreto sa Likod ng Pangalan

POV: Ethan (Ang Artist)

Nagulat siya noong nabanggit ko ang pangalan niya kanina sa tapat ng sasakyan. Akala niya siguro narinig ko lang sa barista. Ang totoo niyan? Nalaman ko ang pangalan niya dahil sa isang "clumsy" na pagkakataon noong unang buwan namin sa shop.

Nahulog niya ang kanyang ID sa ilalim ng mesa. Hindi niya napansin dahil abala siya sa pakikinig ng music habang nag-aaral. Pinulot ko iyon, at doon ko unang nabasa: ** "Maya" Gonzalez.** Tititigan ko sana ang picture niya sa ID, pero bigla siyang tumayo para um-order ulit. Mabilis ko itong ibinalik sa ilalim ng upuan niya para siya mismo ang makakita. Mula noon, hindi na "Table 4 Girl" ang tawag ko sa kanya sa isip ko. Siya na si Maya. Ang babaeng pilit kong ginuguhit pero hindi ko maperpekto ang ganda.

POV: Maya (Ang Estudyante)

Nagkunwari akong nagulat noong tinawag niya akong Maya, pero ang totoo, alam ko ring **Ethan** ang pangalan niya. Paano? Hindi dahil sa chismoso ang barista, kundi dahil sa isang gabing nakaiwan siya ng resibo sa mesa niya.

Nakalagay doon ang pangalan niya dahil ginamit niya ang loyalty card ng shop: *Ethan G.* At hindi lang 'yun, minsan kapag nag-aayos siya ng gamit, nakikita ko ang pirma niya sa dulo ng mga sketches niya. Palihim ko siyang ino-obserbahan. Alam ko kung kailan siya naiinis sa drawing niya (kinakamot niya ang batok niya) at alam ko kung kailan siya masaya (ngumingiti siya nang mag-isa habang nakatingin sa akin mula sa malayo). Pareho kaming naglalaro ng tagu-taguan ng tingin, at pareho kaming nagbubulag-bulagan.

POV: Ben (Ang Barista)

Natawa na lang ako habang pinapanood silang dalawa sa loob ng kotse mula rito sa bintana ng shop. Akala nila napaka-misteryoso nila, pero rito sa counter, kitang-kita ko ang lahat.

Si Maya, laging tumitingin sa reflection ni Ethan sa salamin ng bintana kapag hindi nakatingin ang lalaki. Si Ethan naman, laging nagtatanong sa akin, "Ben, uorder ba ulit 'yung babae sa Table 4?" bago siya mag-decide kung uuwi na siya. Alam nilang dalawa ang pangalan ng isa't isa dahil pareho silang "investigated" sa nararamdaman nila. Ako lang ang tanging nakakaalam na *alam* nila. Nakakatuwa silang tignan—dalawang taong takot magsalita pero ang mga mata ay matagal na palang nag-uusap.

POV: Sarah (Ang Empleyadong Pagod)

Habang nakasakay ako sa Grab, naisip ko... ganoon din kami dati ng ex ko. Nagkakilala kami sa library, alam ko ang pangalan niya dahil sa logbook, at alam niya ang pangalan ko dahil sa notebook na naiwan ko. May magic talaga ang mga "silent discovery" na 'to.

Sa panahon ngayon na lahat ay nasa f*******: at i********: na, nakaka-refresh makita ang dalawang tao na nalaman ang pangalan ng isa't isa sa personal na paraan—yung kailangan mong mag-effort tumingin at mag-obserba. Napatingin ako sa labas ng bintana ng sasakyan ko. Ang ulan ay tila nagbubura ng lahat ng ingay sa mundo, maliban sa kwento nilang dalawa na ngayon pa lang talaga magsisimula.

POV: Ethan

Nandito pa rin kami sa loob ng kotse. Humupa na ang kaba ko, pero ang tensyon, nandoon pa rin. Inabot ko ang journal ko sa kanya.

"Alam mo, Maya... hindi lang pangalan mo ang alam ko," pag-amin ko habang nakatingin sa mga kamay kong basa pa rin. "Alam ko rin na mahilig ka sa vanilla latte na may extra shot, at alam ko na kumukunot ang noo mo kapag mahirap ang binabasa mo. Tatlong buwan ko 'yung pinag-aralan."

Tumitig siya sa akin, may halong gulat at kilig. "Kung ganoon... alam mo rin ba na tatlong buwan ko na ring gustong malaman kung bakit hindi mo ako kinakausap?"

Napangiti ako. Sa wakas, ang "misteryo" ay naging "totoo."