SA LILIM NG IISANG PAYONG

CHAPTER 1

.

CHAPTER 1: Ang Pasilyo ng mga Sulyap

POV: Maya (Ang Estudyante)

Kanina ko pa tinititigan itong Macroeconomics book ko, pero kahit isang sentence, walang pumapasok sa utak ko. Paano ba naman, ramdam na ramdam ko ang tingin ng lalaking nasa Table 4. Si **Ethan**. Tatlong buwan na kaming ganito—parehong oras, parehong pwesto, pero hanggang ngayon, "strangers" pa rin kami.

Napatingin ako sa bintana. Ang langit ay parang galit na galit; ang ulan ay bumubuhos na parang wala nang bukas. "Paano ako uuwi nito?" bulong ko sa sarili ko. Wala akong dalang payong, at ang huling pera ko ay naipambili ko na ng kape para lang makatambay dito. Sa bawat kulog, mas lalong bumibilis ang t***k ng puso ko—hindi dahil sa takot, kundi dahil nakita kong tumayo si Ethan at dahan-dahang lumalapit sa akin.

POV: Ethan (Ang Artist)

Pangatlong beses ko nang binubura ang sketch ko. Hindi ko makuha ang tamang kurba ng ngiti ni Maya habang nagbabasa siya. *Coward.* 'Yun ang tawag ko sa sarili ko gabi-gabi. Pero ngayong gabi, may kakaiba. Ang lakas ng ulan at ang lamig ng hangin ay tila nagtutulak sa akin na kumilos.

Nang makita kong tumingin siya sa labas na may halong pag-aalala, alam kong ito na ang pagkakataon ko. Kinuha ko ang payong ko, huminga nang malalim, at humakbang patungo sa mesa niya. Ang bawat hakbang ko ay parang may kasamang kaba na hindi ko maipaliwanag. "This is it, Ethan. Huwag kang magpaka-torpe ngayon," banta ko sa sarili ko.

POV: Ben (Ang Barista)

Naglilinis ako ng counter pero ang mata ko, nasa dalawang 'to. "Hay naku, sa wakas!" sabi ko sa isip ko. Alam niyo ba, sinadya kong bagalan ang pag-serve ng kape ni Maya kanina para abutan siya ng ulan? At si Ethan, palihim kong nilagyan ng extra shot ang espresso niya para magkaroon siya ng "energy" na lumapit.

Pinanood ko si Ethan na tumayo. Halos mabitawan ko ang basahang hawak ko sa sobrang excitement. Para akong nanonood ng live na K-drama rito sa shop. Kung hindi pa sila magkaka-usap ngayon, ako na mismo ang magsasara ng pinto para hindi sila makalabas hangga't hindi sila nagpapakilala sa isa't isa.

POV: Sarah (Ang Empleyadong Pagod)

Ang sakit na ng likod ko sa harap ng laptop. Deadline na bukas pero heto ako, nakikichismis sa dalawang bata sa gitna ng shop. Nakaka-distract kasi ang "tension" nila. Ramdam mo 'yung kuryente sa hangin na mas matindi pa sa kidlat sa labas.

Napatingin ako sa cellphone ko—walang text, walang tawag. Nakakainggit. Habang ako ay nalulunod sa trabaho at utang, sila naman ay nalulunod sa hindi maamin na nararamdaman. Napabuntong-hininga ako at isinara ang laptop ko. "Work can wait," sabi ko. Gusto kong makita kung paano diskartehan ng lalakeng ito ang sitwasyon.

POV: Lola Clara

Dahan-dahan kong iniinom ang mainit kong tsaa habang pinagmamasdan ang kabataan. Ang ganda ng ulan, 'no? Naalala ko ang asawa ko noong unang beses niya akong pinayungan. Ganyan na ganyan din ang tinginan nila—puno ng pag-aalinangan pero umaapaw ang pag-asa.

Napansin ko ang isang van sa labas na mabilis ang takbo, papalapit sa isang malaking ipon ng tubig sa harap ng shop. "Naku, dahan-dahan lang," bulong ko. May nararamdaman akong mangyayaring hindi inaasahan. Ang ulan ay hindi lang basta tubig; ito ang saksi sa mga pusong malapit nang magtagpo.

POV: Ang Driver (Ang Catalyst)

Pagod na ako. Kanina pa ako paikot-ikot sa Maynila at sobrang labo na ng windshield ko. "Isang kanto na lang, makakauwi na ako," sabi ko habang pilit na idinidilat ang mga mata ko. Sa sobrang pagmamadali ko, hindi ko napansin ang malaking baha sa gilid ng kalsada, tapat ng isang coffee shop.

Inapakan ko ang gas para makahabol sa green light. Ang gulong ko ay tumama sa tubig nang napakalakas. *SHHHHAAAA!* Isang dambuhalang tilamsik ng tubig ang tumalsik patungo sa sidewalk kung saan may dalawang taong kakalabas lang ng pinto. "Patay," bulong ko habang nakatingin sa rearview mirror.