SA LILIM NG IISANG PAYONG

CHAPTER 2

Kabanata 2: Ang Unang Salpukan

POV: Maya

Paglabas pa lang namin ng pinto, sinalubong na kami ng malamig na hangin na tila humihiwa sa balat. Napayakap ako sa mga libro ko, sinusubukang protektahan ang mga ito sa basang paligid. Sobrang lapit ni Ethan. Ramdam ko ang init ng braso niya habang hawak niya ang payong sa ibabaw naming dalawa.

"Dito lang tayo sa gilid, baka mabasa ka sa talsik ng mga sasakyan," sabi niya. Ang boses niya ay malapit sa tenga ko, sapat na para magtaasan ang balahibo ko. Tumango lang ako, hindi makapagsalita dahil ang atensyon ko ay nakatuon sa bawat hakbang namin na tila ba isang sayaw sa gitna ng baha.

POV: Ethan

Basang-basa na ang kanang balikat ko dahil mas itinutulak ko ang payong sa gawi ni Maya. Wala akong pakialam. Ang mahalaga, hindi siya mababasa. Pero habang naglalakad kami, nakita ko ang isang puting van na mabilis ang takbo. Papalapit ito sa isang malaking lubak na puno ng tubig-ulan.

*Hindi ito titigil,* bulong ng isip ko. Sa isang iglap, bumitaw ako sa payong. Wala nang oras para mag-isip. Hinila ko si Maya papalapit sa akin at pinalibutan ko siya ng aking mga braso. Itinalikod ko ang sarili ko sa kalsada habang isinusubsob ko ang mukha niya sa dibdib ko.

POV: Ben (Ang Barista)

Napatigil ako sa pagpupunas ng mesa. "O, heto na!" bulong ko. Mula sa malaking bintana ng shop, nakita ko ang higanteng tilamsik ng tubig na parang alon sa dagat. Ang taas ng lipad! Tinakpan ko ang bibig ko nang makita kong sinalo lahat ni Ethan ang dumi at lamig ng tubig para lang manatiling tuyo si Maya.

"Grabe, 'yung effort!" napasigaw na ako nang mahina. Nakita ko silang dalawa na nananatiling magkayakap sa gitna ng sidewalk habang bumubuhos ang ulan. Para silang estatwa sa gitna ng kaguluhan ng siyudad. Ramdam ko ang kilig hanggang dito sa loob ng shop.

POV: Sarah (Ang Empleyadong Pagod)

Napatayo ako at lumapit sa bintana. Ang phone ko na kanina pa tumutunog dahil sa trabaho ay hindi ko na pinansin. Nakita ko kung paano protektahan ng lalaki ang babae. Isang simpleng kilos pero puno ng kahulugan.

"Totoo pa pala ang ganito," mahina kong sabi. Bigla kong naalala ang ex ko na ako pa ang pinapapayong noon para hindi siya mabasa. Napangiti ako nang mapait. Ang eksenang nasa harap ko ay parang isang paalala na hindi lahat ng tao ay makasarili. May mga tao pa palang handang maging "shield" mo sa gitna ng bagyo.

POV: Lola Clara (Ang Regular)

Napahawak ako sa dibdib ko. Ang bilis ng pangyayari. Nakita ko ang pagbagsak ng payong ni Ethan sa semento habang yakap-yakap niya ang dalaga. Ang tubig na tumama sa likod niya ay sapat na para manginig ang kahit sinong matanda, pero siya, nanatiling matatag.

"Pag-ibig nga naman," sabi ko habang umiiling. Kinuha ko ang aking sariling payong at dahan-dahang lumabas. Alam kong kailangan nila ng tulong, pero ayaw ko ring istorbohin ang sandaling iyon. Ang ulan ay naging saksi sa isang sakripisyong nagsisimula pa lamang.

POV: Ang Driver (Ang Dahilan)

*BLAG!* Naramdaman ko ang paghampas ng tubig sa gilid ng van ko. Pagtingin ko sa side mirror, nakita ko ang isang lalaki at babae. Basang-basa ang lalaki. "Diyos ko, sorry!" sigaw ko sa loob ng van kahit hindi nila ako naririnig.

Itinabi ko ang sasakyan. Hindi ko kayang ituloy ang pagmamaneho na parang walang nangyari. Nakita ko ang lalaki na dahan-dahang humihiwalay sa yakap, tinitignan ang babae kung ayos lang ito. Ang kaba ko ay napalitan ng paghanga. Sa gitna ng pagkakamali ko, nakita ko ang isang bagay na bihirang makita sa lansangan—ang tunay na pag-aalaga.

POV: Maya

Amoy ulan at amoy kape. 'Yun ang tanging nalalasahan ko habang nakasubsob ang mukha ko sa jacket ni Ethan. Naramdaman ko ang paghampas ng tubig sa likod niya, ang bigat ng impact nito. Pero hindi siya natinag.

Dahan-dahan akong tumingala. Ang mga mata niya ay puno ng pag-aalala. "Maya, ayos ka lang? Nabasa ka ba?" tanong niya, hinihingal.

Hindi ako nakapagsalita agad. Ang lapit ng mukha niya. Ang mga patak ng ulan sa pilik-mata niya ay parang mga kristal. Sa sandaling iyon, hindi na ulan ang naririnig ko, kundi ang sarili kong boses na nagsasabing: *Heto na yata siya.*