C H A P T E R 10

1007 Words
Chapter 10 DAMON's POV Nagtataka akong tumayo sa upuan ko dahil walang nasagot ng telepono sa table ni Abri. When I opened the door I find out that she was in a deep sleep. Looking at her face, I saw tiredness. My forehead crease. I noticed earlier that she keeps massaging her legs. I looked at her again before entering my office again and call the security. "Good afternoon, boss." Bungad ng guard. "Can I ask where Abriana go earlier?" I forehead still in crease. "Ah, sir. Sabi po kasi ni miss wag na raw po sabihin sa inyo eh." Halata mong medyo kabado ang boses niya. "It's okay, tell me." Medyo mahinanon kong sabi. "Ah, ano, sir. Lumabas po siya kanina tapos sabi wag daw po maingay sa inyo. Pagbalik niya po may dala na po niya yung lunch niyo raw po. Mukha nga pong hapo si ma'am nung dumating eh." The guard said. I feel my blood boiled upon hearing what he said. Bakit siya bumili sa labas eh tumawag na siya sa canteen kanina? "Okay, thank you." I said in a baritone voice because I didn't liked what I heard. Lumabas ulit ako ng office ko and Abriana was still asleep. I have to wake her up to know what happened. "Abriana, wake up." Medyo malambing kong sabi. Kita ko naman na kinamot niya ang ilong niya at medyo inis kaya mahina akong natawa. "Abriana, I have to ask you something." Sabi ko at hinawakan ang balikat niya. "Ano ba yon?" Medyo yamot niyang sabi. Pigil na lang ang tawa ko. Nothing's change. "Did you buy our lunch earlier? I thought you called the canteen?" Kunot noong tanong ko. Abriana was still half asleep but she talk. "Sisihin mo yung matabang mukhang mangkukulam sa canteen. Wala na raw sila nung pinapaorder natin at ikaw lang daw may karapatan mag-utos, kaya lumabas ako." Sabi niya ng nakadukdok pa rin sa mesa at mukhang nag sleep talk lang siya. I let her sleep in peace because I got the answer that I want. I entered my office furiously. I controlled my anger and calm my nerve but it is no use. Lumabas ako ng office ko at tinignan saglit si Abriana before pushing the button of the elevator. Ilang minuto lang ay nakababa na ko. Kita ko ang gulat sa mata ng lahat. They know I barely got out of my office. I go straight to the canteen and natahimik sila lahat. "Who was the one who answered the call from my office earlier?" I coldly said kaya mas tumahimik at natigil din lahat sa ginagawa nila. Kita ko ang kaba sa mga mata nila even the one who is in the cashier. "Who?! No one will answer? I will fire everyone who's in here!" I furiously said. "A-ako po, sir." Taas kamay nung nasa pinakagilid ng counter. Tinignan ko ang nasa cashier at tinanong. "Do you have lasagna and pizza in there?" I said while calming myself. "Y-yes sir." Kabadong sagot niya kaya inalis ko na ang tingin ko sa kaniya and I look to the person who answered earlier. "You heard that? You have the one that my secretary was asking for earlier but you said you don't have. Did you know that she walked miles just to get that food because of what you said! Now, my wife seems tired because of you!" I blurted out not minding the shocked in their faces even this creature in front of me. I am livid. "Her legs was sore and she was exhausted because of you!" I lividly said. "S-sorry sir, hindi na po mauulit." Nginig na sabi niya. Napangisi ako. "Yes, this will never again because you are fired! Mrs. Ledezma, make sure no one will hire her again." I said not looking at the HR head. "Y-yes sir." I can sense fear in her voice. I turned my back on everyone not minding the whimper and begging of that person. Umakyat na ulit ako sa floor ng office ko at kita kong gising na si Abriana. Napatingin din siya sakin ng medyo nagtataka. Medyo kumalabog ang dibdib ko. Pinasoft ko rin ang expression ko. "Oh, bossing, san ka galing?" Tanong niya nung makatapat ako sa table niya. "I unwind outside. How was your sleep?" I ask. Kita ko naman na naoayuko siya. Gawain niya pag nahihiya siya. "Hehe, sorry sir. Antok na antok kasi ako eh." Sabi niya at nung napa-angat ang tingin niya ay naka peace sign na siya. Kaya natawa ako. "Happy pill mo talaga, sir, no?" Sabi niya. Kung alam mo lang. "Get back to work." Nasabi ko na lang at tumalikod na. Di maalis ang ngiti ko pero bago ko buksan ang pinto ay narinig ko siya nagsalita. "Nag sleep talk ba ko?" Mahina niyang sabi pero sapat para marinig ko. Kaya humarap ako sa kaniya. "Yes, you sleep talked earlier and I think you were dreaming of me because you said my name." Kita ko ang gulat sa kaniya nung sinabi ko yun. "Hala, seryoso sir?" Tanong niya at medyo kumunot ang noo niya. "Yep, I didn't know you liked me that much." I chuckled. Namula naman siya. "Kapal sir ah? Crush lang kita di kita like." Mukhang nabigla siya sa nasabi niya at napatakip ng bibig niya. Malakas naman akong tumawa. "Oh, so you really had a crush on me." Natatawa kong sabi. "Kunwari sir wala kang narinig." Mas lalo akong natawa sa kaniya at kita ko ang pamumula ng pisngi niya. So cute. "Wag mo nga ko tawanan dyan, sir. Mukha ka ng baliw dyan." Parehas kaming natawa sa sinabi nya. "You and your mouth. Magtrabaho ka na nga ulit." Nangingiti kong sabi. "Sus, kung alam ko lang baka crush mo rin ako." Natatawang sabi niya. "How did you know?" Kita kong natigilan siya at natulala. I took that opportunity to enter my office because I can feel my ears turning hot. Nakarinig ako ng tili sa labas kaya natawa ako sa office ko. Best day.
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD