Darker Shades of Rain (First Generation 8)

Chapter 8: Scars

WARNING!!! VIOLENCE AND SEXÚAL CONTENTS AHEAD!!! SKIP IF YOU ARE NOT COMFORTABLE.

Ayaw man niyang ihakbang ang kanyang mga paa, wala na siyang nagawa pa at sinunod ang utos ni Rain. Napalunok siya habang pinagmamasdan ang iba't ibang putahe ng gulay sa mesa. Dyos Ko! Ano na naman kaya ang lasa ng mga iyon. Sana naman ay hindi kasing sama nung lugaw kanina.

Itinulak nito palapit sa kanya ang mga gulay. May nakita siyang ginisang broccoli at sinabawang cauliflower. May mga carrots din na hindi na naslice subalit mukhang ginawang adobo. Mabuti na lang nga at binalatan iyon dahil kung hindi, magmumukha na iyong pagkain ng baboy. Kung hindi pa lang nito mamasamain, magtatanong talaga siya kung sino ang nagturo sa lalaki ng mga putaheng iyon. Sana lang ay nasa tamang pag-iisip ang nagbigay dito ng ideya.

"Kumain ka na. My men already taste the food at sabi nila sobrang sarap daw kaya gusto ko ring marinig ang review mo," sabi pa nito.

Kumurap-kurap siya. Kung ganun naman pala, siguro ay nag-improve na ito. "S—salamat po," alanganin siyang ngumiti at sumandok ng sabaw saka iyon tinikman.

Hindi niya naiwasang mapangiwi. Sobrang tamis ng sabaw na animo kapeng nasobrahan sa asukal. Sinunod niya ang ginisang broccoli subalit lasang sunog na rekados iyon. Ang carrots ay hindi na niya tinikman dahil unang tingin palang niya, hilaw talaga iyon.

Paano naatim ng mga tauhan nitong kainin ang niluto ng binata? Siguro ay talagang takot ang mga ito sa amo nila kaya't wala ng nagawa kundi kumain na lang. Nais niyang bumuntong hininga. Kawawa naman ang mga ito.

"The hell! Bakit hindi ka kumakain?" Asik ng lalaki at ibinagsak ang kamay sa mesa dahilan para mapapitlag siya kasabay ng panlalaki ng kanyang mga mata.

"P-pasensya na Sir...May...may iniisip lang ako," pagdadahilan niya. Hindi niya maiwasang kagatin ang kanyang pang-ibabang labi.

"What now? Does it taste good?" Wari naiinip nitong tanong.

Pilit siyang tumango at ngumiti para hindi ito magalit. "Masarap po. Sobrang sarap. Tama nga po ang mga tauhan niyo sa komento nila." Kinakabahan niyang tugon lalo na't mataman siya nitong tinitigan.

At para maging kapani-paniwala ang sinasabi niya ay sumandok siya ng ginisang broccoli at sinubo iyon ng sunod-sunod. Unti-unti naman itong napangiti.

"I thought you were lying pero hindi pala. You should eat more. Try this carrots—"

"Hindi na, Sir!" Agad niyang tanggi.

"Why?" Malamig nitong tanong.

"H—hindi po ako mahilig sa carrots."

Napakurap kurap ito at maya maya pa ay napatango. "Okay, I will just give this to Calder." Anito at dinampot na ang carrots bago walang paalam na lumabas ng kusina.

Napailing na lang siya. Kung siya nagmumukhang kambing, ang tinutukoy naman nitong Calder ay kuneho.

Pero sa kabilang banda, nagpasalamat naman siya sa pag-alis nito. Mabilis ang kanyang kilos na pumunta sa pinakamalapit na banyo at flinash ang niluto nitong gulay. Bahala na kung bumara ang mga iyon. Sasabihin na lang niya na itinae niya ang mga gulay na hindi nadigest ng kanyang tiyan kung sakali.

Agad naman siyang bumalik sa kanyang pwesto kung saan kaunti na lang mga gulay sa lalagyan. Naramdaman niya ang yabag ni Rain sa kanyang likuran kaya nagkunwari siyang busog na busog na at hinaplos ang kanyang tiyan.

"Woah, you finished it all that fast!" Halos hindi makapaniwala nitong tanong.

Tipid siyang ngumiti. 'Hehe, naubos na kamo ng inidoro.' "Salamat po sa masarap na pagkain, Sir Rain."

Tumango naman ang lalaki. "You want more?"

"Hindi na Sir. Baka magkaLBM ako."

"What?!"

Napakagat labi siya. Patay nadulas! Tumikhim pa siya ng ilang beses habang mataman namang nakatitig sa kanya ang binata. "Ang ibig kong sabihin ay...ay kumain lang ng tama at hindi sobra kundi sasakit talaga ang tiyan mo at magkakaLBM ka. Diba, Sir?"

Sandali itong natahimik pagkatapos ay muling naupo. "You're right." Pagsang-ayon ni Rain. "Don't worry, tomorrow I will cook again."

"Wag na po!"

"Bakit ayaw mo ba?" Tinaasan siya nito ng kilay. Pakiramdam niya ay galit na naman ang lalaki.

"Hindi naman po sa ganun p-pero...pero ako po yung katulong tapos boss kayo kaya ako na po ang magluluto para sa sarili ko at para sa inyo din." Nakangiwi niyang sambit.

Natahimik naman ito at parang nag-iisip. "Hmm, I guess you're right. Bakit nga ba kita ipagluluto? You should be the one to do that. Too bad I really began to love cooking."

'Sana'y bukas hindi mo na mamahalin ang pagluluto utang na loob.' Lihim niyang usal.

Maya maya pa ay napansin niyang nakatitig ito sa mga palapulsuhan niya kung saan mababakas doon ang peklat mula sa pagkakatali niya sa loob ng matagal na panahon. Dahan dahan niya iyong ibinaba at itinago sa ilalim ng mesa. Lumipat ang tingin nito sa kanyang mukha kaya't napalunok siya sa kaba.

Hindi niya yata makakasanayang tumitig sa maganda at mapanuri nitong mga mata kaya't napayuko na lang siya.

"Why do you have those scars?" Tanong nito.

Marahan siyang nag-angat ng tingin sa lalaki. Matiim itong nakatitig sa mesa kung saan niya itinago ang kanyang mga kamay. Pakiramdam tuloy niya ay parang tumagos ang titig nito. Lumunok siya ng ilang beses. Nagsimula na siyang manginig nang muling maalala si Fabian.

"Sayaw Nahara!" Utos nito sa kanya habang hubo't hubad na n*********l sa kamang nasa basement kung saan siya nakakulong.

Subalit kahit anong sigaw nito, nanatili siyang nakayuko at hindi sumunod sa utos ng amain.

"Ano ba! Bingi ka ba! Putnagina!" Marahas itong tumayo sa kama at pinulot ang latigo saka ilang beses na ipinalo sa kanyang katawan. "Ginagalit mo ako, estupida!"

Napangiwi siya sa sakit pero hindi siya umimik at tahimik lang na umiyak hanggang sa napaluhod siya sa malamig na sahig. Hindi na niya mabilang kung ilang beses siyang nilatigo ni Fabian.

Nakakamanhid na ang sakit.

Sigurado siyang marami ulit siyang latay pero wala siyang balak na sumunod. Kung maaari lang na kitilin niya ang kanyang buhay subalit hindi niya kayang gawin iyon dahil bago umaalis si Fabian ng silid, sinisiguro nitong nakatali ng maayos ang kanyang mga kamay sa kama nang sa ganun hindi siya makawala at hindi niya magamit ang mga ito sa kung anumang bagay na naiisip niya.

Naramdaman niya ang pagsakal ni Fabian sa kanyang leeg. Sobrang higpit na para bang nais na siya nitong patayin. Animo malalagutan na siya ng hininga subalit sa nanlalabo niyang mga mata, nakikita niya ang nasisiyahan at nakangisi nitong mukha.

"Alam mo, ganitong ganito din yung puta mong nanay noon...Gustong gusto niya kapag ginaganito ko siya kaya dapat ikaw din." Tila nababaliw na nitong wika. "Dapat masiyahan ka rin! Putangina! Bakit ka umiiyak!"

Mas lalo lang tumulo.ang kanyang mga luha. Masama man kung isipin pero minsan hindi niya maiwasang sisihin ang kanyang yumaong ina. Ito ang nagdala kay Fabian sa buhay nila na naging dahilan ng paghihirap niya ngayon. Maayos naman sana sila noong silang dalawa lang. Kung sana'y nakuntento na lang ito na lang ito na sila lang. Kung sana…

Natigil siya sa pag-iisip nang marinig niya ang pagkapunit ng kanyang bestidang suot. Mariin siyang napapikit nang gigil nitong nilalamas ang magkabila niyang dibdib at walang sawa iyong sinisipsip. Maya maya pa'y tumayo na si Fabian at sapilitan ipinasok ang p*********i nito sa kanyang bibig.

Nang hindi siya ngumanga, pinisil nito ang kanyang ilong hanggang sa mawalan na siya ng hangin at wala sa sariling huminga gamit ang kanyang bibig para hindi siya malagutan ng buhay. Sinamantala naman iyon Fabian at ipinasok sa kanyang bibig ang naghuhumindik at nakakadiri nitong p*********i.

Hinawakan nito ang kanyang ulo at tila nawawala na sa sariling katinuan na bumayo. Walang pakialam ang lalaki kung nakakahinga man siya o hindi. Ang importante dito ay makaraos.

Noong unang beses na sinubukan niyang kinagat ang p*********i nito na naging dahilan kung bakit binugbog siya nito ng matindi. Kung hindi pa dumating si Vera, malamang ay namatay na siya. Hindi nga siya sigurado pero sa tingin niya ay nabalian siya ng buto nang walang tigil siya nitong pinagsisipa na para bang isa siyang soccer ball.

"Putangina! Ang sarap talaga ng bibig mo. Bwesit kasi. Bakit ba kasi hindi kita pwedeng kantutín putangína mo ka!" Gigil nitong sambit at ibinuhos ang natitirang galit sa kanyang bibig.

Hindi nagtagal ay nilabasan ang lalaki. Naduduwal na siya. Puno ng luha ang kanyang mga mata. Dahil sa walang tigil nitong pagbayo, nabilaukan siya dahilan para lumabas sa kanyang ilong ang ibang katas nito.

"Nahara!"

Napaigtad siya nang marinig ang boses ni Rain na nagpabalik sa kanya sa kasalukuyan. Pinagpawisan siya ng malagkit dahil sa naalala niya.

"You suddenly spaced out. What is wrong with you?" Kunot noo nitong tanong.

Ikiniskis niya ang kanyang palad sa kanyang nga hita para alisin ang tensyon na kanyang nararamdaman. "P-pasensya na po kayo, Sir..."

Rain heaved a sigh. "You can leave now. Sleep early dahil bukas magsisimula ka na sa trabaho mo."

Marahan siyang tumango at nakayukong tumayo saka naglakad paalis ng kusina. Habang paakyat siya sa ikalawang palapag, nagsisiunahan sa pagpapatak ang luha sa kanyang mga mata.

"Walang taong tatanggap sa'yo Nahara. Lahat ng lalaki katawan lang ang habol sayo! Isa kang maruming babae. Wala kang ibang silbi dito sa mundo kundi maging parausan lang. Walang magmamahal sayo," kasunod ng mga katagang iyon ang malakas na halakhak ni Fabian.

Mabilis niyang isinara ang pinto ng silid at nagsumiksik doon habang tinatakpan ang kanyang mga tenga na para bang kaya nitong patigilin ang boses na nagsusumigaw sa isipan niya…