ตั้งแต่ลงจากรถเดินไปอาคารเรียนก็มีแต่คนมองตลอดทางจนฉันรู้สึกเกร็งไปหมด
“แก ฉันไม่มั่นใจเลยอ่ะ” ฉันหันไปกระซิบกับเพื่อนสองคน
“โอ๊ย! เชิดเข้าไว้สิ แกจะไปแคร์ทำไม อีกอย่างที่พวกผู้ชายมันมองก็เพราะแกสวยไง ส่วนผู้หญิงไม่ต้องสืบเลยว่ามองด้วยสายตาริษยาแค่ไหน” มารีนตอบกลับ
“เออ จะไปสนอะไรมาก ชีวิตแกป่ะวะ” โอลีฟพูดต่อ
“เชิดเข้าไว้” มารีนย้ำ ฉันก็ต้องทำตามที่เพื่อนบอกไง
แล้วกว่าจะฝ่ามรสุมสายตาเจ้าชู้ของผู้ชายและสายตาจิกกัดของผู้หญิงเข้าห้องเรียนได้ก็เล่นเอาฉันนี่เมื่อยกับการดึงหน้าให้ตึงมากอ่ะ
“ฟู่ววว!” ฉันพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยๆ
“ต่อไปก็ทำทุกวัน จะได้ชิน” มารีนหันมาพูด ฉันได้แต่หันไปทำหน้าเอือมใส่เพื่อน ก่อนจะนั่งเรียนเมื่ออาจารย์เข้าสอน
“วันนี้รู้สึกเหมือนจะได้สนุก” พอหมดคาบในตอนบ่ายสามมารีนก็พูดออกมาอย่างตื่นเต้น
“สนุกแต่พวกแกสิ” ฉันพูดออกไปอย่างปลงๆ
ที่มารีนตื่นเต้นไม่ใช่อะไรหรอกค
