Just because of a dare and deal

Chapter 2

CHAPTER 2

Hayrin POV

"Bakit kasama mo na asawa mo Zealum?" Takang tanong ni Trixia habang papalit-palit ng tingin sa'min dalawa ni Zealum.

"Wala kasi akong chicks." wika nito na ikatawa ng mga nakarinig. Muntik pa akong hampasin ni Trixia habang kinikilig ito.

"Hayst." Bumuntong hininga ni Trixia. "Hindi ako sasakay sa munti ninyong jeep." Ngusong aniya. Kumunot naman ang noo ko. Bakit kaya?

"Huh? Bakit naman?" Usisa ko.

Ngumuwi siya. "Hindi allow ata rito ang single, Besty." sagot niya. "Look. Karamihan ng pasahero nitong asawa mo may jowa. At masakit sa'kin na sumakay sa jeep niyo. Baka sa inggit ko e ako nalang magmaneho tsaka ibangga ko nalang hahaha." Saka ito humalakhak.

Napailing nalang ako sa pangit nitong isipin. May nanliligaw naman sa kanya, ilan 'yon kaso iba naman ang gusto niya. Kaya ayan ang bitter niya.

Mangilan-ngilan lang ang naging pasahero namin. Karamihan estudyante na papunta ng school. Tama nga si Trixia maraming pasaherong magjowa.

"Ate nobyo niyo po?" Biglang pagtatanong ng isang babae habang nakaturo kay Zealum na nagmamaneho.

Napakapa ako ng isasagot. Ano nga ba ang isasagot ko sa tanong niya? Masyado pa 'tong bata at baka maging maling isipin na matali ng maaga. Hindi magandang impluwensya ang tungkol sa nobyo at nobya dahil pwedeng mauwi 'yon sa maling desisyon. Lalo na't masyadong mapusok ang karamihang kabataan ngayon.

"Ineng, ilan taon ka na?" tanong pabalik ni Zealum.

"Going 18 po next week." Ngiting sagot niya.

Tumango nalang si Zealum tsaka ako binalingan ng tingin. "Advance happy birthday." Aniya tsaka ngumiti sa dalaga.

"Salamat po Kuya!" Magiliw na wika naman ng dalaga.

Bigla tuloy sumagi sa isip ko. Ganito rin kaya si Zealum sa mga pareho niya? Hindi lang naman mga bata ang pasahero niya. Sumagi nalang sa isip ko kung paano ang trato ni Zealum kay Sabrina. Hayst. Bakit ko pa iniisip ang bagay na 'yon?

"What that face?" Hindi ko alam pero parang nainis akong bigla.

"Nothing." Simpleng tugon ko. Hindi ko alam pero pakiramdam ko may pagbabago sa'kin. Buong pagtataka kong binalingan si Zealum dahil sa paghinto niya ng jeep sa gilid.

"Anong wala?" Nagkasalubong ang makapal niyang kilay. Hindi ko siya sinagot bagkus pinakatitigan kong maigi ang kilay niya. Parang ang gandang bawasan 'yon.

"Your not deaf right? Kaya what you mean of nothing?" Halata ang pagpipigil niya na magtaas ng boses.

Hindi ko siya sinagot bagkus napapadyak ako sa hindi malaman na dahilan. Ano bang nangyayari sa'kin? Lately ang weird ng kilos ko. Sa totoo lang naninibago rin ako sa sarili ko. Ako pa ba ito?

"Ney, tell me what's the problem?" anas niya. Gusto atang sabayan ang mood ko.

"Don't ask!" Iritableng singhal ko. Naging mabigat ang paghinga niya habang nakasandal. Naiinis nga ako ng hindi ko alam ang dahilan tapos mangungulit pa.

Muli niyang pinaandar ang sasakyan ng walang imik. Nahampas ko siya nang matanaw ko ang hospital. Ano bang pumasok sa isip nito at sa hospital ang punta? Huwag n'yang sabihin...

"Why are we going that huh?!" Halos maghysterical ako lalo na nang magpark siya ng sasakyan.

"Zealum, uwi na tayo." Pakiusap ko sa kanya. Pero iling lang ang natanggap ko mula sa kanya. Ang sama talaga ng kutob ko kaya kami nandito.

"Lum?! Lets go home na!" Pangungulit ko para magbago ang isip niya. Napahawak ako sa braso niya para akayin siya pabalik ng jeep.

"I don't like here, Lum. Please lets go home?!" Kunti nalang at makakalas ang dulong damit niya. Ayaw kasing magpapigil.

"Wife, we are visiting someone here." Sa wakas nagsalita rin siya pero teka? Sino naman ang bibisitahin namin dito?

"I'm not satisfy!" Hindi pwedeng 'yon lang ang dahilan niya kaya nandito kami sa hospital. Tsaka wala naman siyang nabanggit na may kakilala siya sa hospital na 'to.

"Ney, just obey to me." Aniya pero tanging iling ang sagot ko. "Just obey to me okay?" He touch my hand for stop me to worry.

"Lum, naman?!" Angal ko ng wala na akong magawa dahil hatak-hatak niya ako papunta sa kung saan.

I starting hating my husband right now! Hindi siya nakikinig. Malapit na akong maturn-off sa kanya. Kahit pa asawa ko pa man siya.

Nahinto kami sa isang pinto. Sarado ito at halos walang dumadaan sa palapag na kinaroroonan namin. Humigpit ang hawak ko sa kamay ni Zealum dahil sa kabang nadarama.

"Lum?" Mahinang tawag ko sa kanya.

"Hmm." Tanging tugon niya habang naghihintay atang pagbuksan kami ng pinto mula sa loob.

"I'm not comfortable." Sana naman kaawaan niya na ako. Hindi talaga ako mapalagay lalo na't wala siyang matinong sinasabi. Hindi siya umimik pero pahina n'yang pinisil ang kamay ko na hawak niya. 'Di nagtagal at kumatok ng tatlong beses si Zealum pero hindi parin bumubukas ang pinto.

Magsasalita sana ako pero naunahan ako ni Zealum ng buksan niya ang pinto. Hindi na ako nag-ingay pa at piniling manahimik nalang. Naabutan namin ang isang Doctor na abalang nagbabasa.

"We are here." Sa sinabi ni Zealum dahilan para mapaangat ang tingin ng Doctor sa'min.

"W-Why?" Wala sa sariling wika ng Doctor na bahagya pang napatayo sa kinauupuan.

Pina-upo ako ni Zealum habang siya naman ay nakatayo sa likuran ko.

"To visiting. Why? Expecting something reason to visit here?" Sarkastikong ani Zealum sa Doctor na ngayon ay napahilamos ng mukha.

"I hate you my dear Brother!" Aniya habang nakatingin sa likuran ko, kay Zealum.

K-Kapatid? Magkapatid itong dalawang 'to? Ipinatong ni Zealum ang dalawang kamay niya sa magkabilang balikat ko.

"Welcome." Pang-aasar naman nitong nasa likuran ko. Bumaling sa'kin ang tingin ng kapatid daw ni Zealum.

"Dapat iniwan mo 'yan." aniya sa'kin habang nakaturo kay Zealum.

"Don't mind that gay, Wife." saad naman ni Zealum.

"I'm not gay!" Maagap na sagot ng Doctor.

"Nothing gay in our family Cealum." Muling pang-aasar ni Zealum sa kanyang kapatid.

Umiling nalang si Cealum dahil halatang malakas mang-asar ang kapatid nito.

"Dapat matagal mo nang iniwan ang lalaking 'yan. Kita mo kung paano ang saltik niya sa utak? Malala pa 'yan kaya kung ako sa'yo iwan mo na. Sige ka, papaiyakin at sasaktan ka n'yan. Panigurado, luko 'yan. Ang tagal na rin kitang binabalaan e. Hindi ka naman na kikinig. Tsaka, kitam? 'Yang mukha n'yang maluko 'yan. Mukha palang lapitin ng chicks. Syempre kapag---" Walang prenong usal ni Cealum pero binato siya ni Zealum kaya natahimik siya.

"That's not the reason why we go here." Bagot na wika ni Zealum. Kumot ang noo ni Cealum sa sinabi ng kapatid niya. Maging ako nagtaka ang sabi niya kasi kanina dadalaw lang daw kami. Pero ano 'tong sinabi niya?

"Then what?" Sumeryoso na rin si Cealum.

Ngayon ako naman ang confused sa dalawa. Kapag talaga nakaalis kami rito bubulyawan ko itong si Zealum.

"Something change to my Wife." sagot ni Zealum. H-Huh? Hindi lang ako ang nakakapansin ng pagbabago sa sarili ko pati rin siya?

"What do you mean in the word change?" Panlilinaw ni Cealum.

Hindi ko na gawang makisali sa usapan nilang kapatid kahit ako pa ang topic. Parang 'di matanggap ng sistema ko ang lahat ng narinig ko sa dalawa.

"Mas mabuti kung gano'n at least hindi sa paraan na ikakapahamak ng asawa mo. Just double monitor her para hindi ka iwan." Ani ni Cealum sa kapatid.

"Tsk." Naging saad nalang ni Zealum.

Binalingan ako ni Cealum. "Kapag bumalik na ang ala-ala mo. Iwan mo na 'tong asawa mo na 'to. Walang saysay kung hindi ka kayang bigyan ng magandang buhay." Iling n'yang sabi.

"Who care my gay brother." Inis na sabi ni Zealum sa kapatid bago ako inakay na umalis. Hinatid kami ni Celaum sa labas ng opisina niya tsaka muling nagsalita.

"Kapag bumalik na ala-ala mo sabihin sa'kin para matulungan kitang lumayo d'yan sa asawa mo hahaha. Ang hina kasi n'yang kapatid ko. Parang hindi Villanueva e!" Nakuha pa niyang ngisian si Zealum na ngayon ay masama ang tingin sa kanya.

Masasabi ko tuloy na parang aso't pusa ang magkapatid na 'to. Hindi magkasundo, laging asaran ang ginagawa.

"You want to go somewhere?" Baling sa'kin ni Zealum habang nagmamaneho.

Hindi ko siya sinagot dahil wala akong maisip. Parang walang pumasok sa sistema ko, parang na blangko ako na wala sa oras.

"I don't know. Uwi nalang kaya tayo?" Wala naman akong gana para lumibot pa kami.

Hindi na rin siya nagsalita pa hanggang makarating kami sa paradahan ng mga jeep. Halos kumpleto na ang driver ng mga jeep sa paradahan. Tahimik lang akong pinapanood ang kumpulan ng mga pasahero. Nang nakakuta na si Zealum pinaandar na niya ang jeep.

Kung paano na paubos ang mga pasahero gano'n din ang pag-iisip ko. Kulang nalang mawala ako sa matinong pag-iisip.

"What something bothering to my Wife?" Nasa harapan ko si Zealum habang ako nanatili parin sa jeep.

Nakatingin lang ako sa mukha nito at sinuri. Hinayaan n'yang hawakan ko ang mukha niya. Tahimik at pinagmamasdan din ako. Hindi ko alam kung gaano kami katagal sa gano'n senaryo.

"Pwede ko bang malaman kung paano kita na kilala?" Gusto kong alamin, gusto kong malaman baka sakaling may maalala na ako.

"No problem." Ngiting aniya. Bigla akong nakaramdam tuwa at the same time kinakabahan. "But not here. Pasara na itong taryel. Tsaka baka malipasan ka ng gutom." Dagdag pa niya. Hindi na ako kumontra pa.

Habang nasa hapag kainan kami pigil na pigil akong ipaalala sa kanya 'yong sinabi niya. Pabalik-balik ako ng tingin sa kanya hanggang sa nahuli niyang nakatingin ako sa kanya kaya napabuntong hininga nalang siya.

"In from the start?" tanong niya. Tumango naman ako bilang tugon.

He sigh then start to tell about of our first meet. Ni hindi ko na nagawang kumain ng maayos dahil sa kasabikan na maalala ang ilang sa nakaraan ko.

Pero kumot ang noo kasi hindi niya sinabi ang gusto kong malaman! The one he telling about is me, not about our first meet. I want to curse him! Hindi direkta sa gusto kong malaman.

"Not that!" I sown to him. He laugh at me and pinch my cheeks that's why I slight to slap he's hand. Tumikhim siya bago sumeryoso.

"I already said that you love baking a cake." Huminto siya pansamantala. "Our first meet is the especial of us. Why?" He asked to me. Umiling nalang ako. Ano bang malay ko e wala akong maalala.

"You gave me a wrong bills." aniya habang may ngiti sa labi. Now I'm confused. Lutang ba ako kaya na mali ako ng bigay na bill sa kanya?

"Then?" 'Yon na ba 'yon? Iyon na ba ang first meet namin? As in 'yon lang? Parang ang simple lang e. Wala manlang kadating-dating.

Napalubo nalang ako ng pisngi tsaka itunukod ko ang siko sa mesa at prenteng nakatingin sa kanya.

"I'm with my family that time. My family is serious person. No one dare to serve us 'cause they scare. But you're one who dare. In the time to ask you for the bill, then you give a wrong bill." aniya at talagang hindi na wala sa labi niya ang ngiti na hindi ko alam kung saan nagmumula.

"The serious dinner with my family goes to unforgoten memory ever in ever." He touch my hand and see in he's eyes the sincerity.

I want to know more to him, to me, to us. Pwede kayang ipagkaloob 'yon sa'kin? Nang makaalala na ako at malinawan lahat sa'kin?

"I didn't expect became my father like you. He said she want you as a daughter inlaw, my mother agree to him. Even my brother and sister are much laugh because what said of our father. In few day my family spend time in that restaurant just to see you." He stop spoke. Smile on he's face was flash.

"Unexpected of your name was know of our staff holder, manager and almost there know about you. Unexpected things was point you. Unexpected to fall. Unexpected to love you..." I don't how to act. Even I know he's side, but I don't know my side that time.

Ang masasabi ko. Hindi siya mahirap mahalin. Kahit pa may mga gumugulong tanong sa'kin. May nananatiling nagpapagaan sa'kin, na huwag mabahala dahil ang taong narito at kasama ko... Siya 'yong kagaanan sa lahat.

"This is my last question." I said before continue. "Why I can't remember about me, about everything. About you..." Napayuko ako sa huling binitawan na kataga.

Paanong humantong sa sitwasyon na wala akong maalala? Kahit lang sa kanya wala akong kaalam-alam. Wala kahi't katiting, wala talaga.

Ang sakit lang isipin na kahit maliit na detalye wala akong alam. Ang mas masakit ng may nagigisingan kang tahimik na umiiyak. Masakit na magisingan mo'ng palihim na nadudurog ang taong mahal mo. Na hindi mo alam kung anong gagawin mo. Kung paano maiibsan ang sakit na nadarama... n'ya.

Ilan beses kong natagpuan na lasing itong umiiyak. Narinig ko ang mga daing at sakit ng nararamdaman n'ya. Kulang nalang hilingin n'yang kapalit ng lahat ng yaman niya ang alaala ko. Basta manumbalik ang memory ko, na maalala s'ya. At sa tuwing natatagpuan ko siya sa gano'n senaryong natatagpuan ko nalang din ang sarili kong dinadamayan s'ya.

"I-I don't know wife. I don't k-know." Gumaralgal na ang boses niya at napayuko na upang itago ang luhang nagpapadyang kumawala.

Pero isa lang alam at sigurado ko. Only I knew is I love him more that anything else. Kulang ang lahat ng sakripisyo niya sa'kin, kahit kapalit ng lahat ng meron siya binitawan niya 'yon dahil lang sa'kin. Ano bang nagawa ko at bakit gano'n nalang niya ako mahalin?

Tumayo ako para yakapin siya. Upang iparating sa kanya na kahit naglaho ang memorya ko ako parin ang taong minahal niya at taong nagmamahal sa kanya. Na kahit may kulang hindi 'yon magiging hadlang sa nararamdaman namin sa isa't isa iyon ang gusto kong iparating sa kanya.

"Even I don't know about you... pero ang nalalaman at tanging alam ko lang," Humugot muna ako ng lakas ng loob. "Mahal kita. Mahal kita, basta 'yon lang ang nalalaman ko. Mahal kita Zealum Villanueva. Naglaho man ang memorya ko pero ang sinasabi at tinitibok ng pusong ito." Kinuha ko ang kamay niya at itinapat sa dibdib ko kung saan banda ang puso ko.

"Kahit hindi ka maalala ng parte ng memorya ko, parte ka naman ng pusong 'to. Minamahal kita higit pa sa alaalang naglaho. This beat of heart... ikaw lang ang sinisigaw at nilalaman, it's only you." It's very single thing I knew to him is I love him. He's my abide.