O gün her şey sıradan başlamıştı ama Ela için sıradanlık artık bir lüks gibiydi. Sabah, annesinin sessiz ağlayışlarıyla uyanmıştı. Mutfakta, kahvaltı hazırlamak yerine pencereye yaslanmış titreyen elleriyle başını tutuyordu.
Ela sessizce yaklaştı.
“Anne…”
Kadın gözlerini sildi ama titremeyi durduramadı. “Kardeşin... yine işe gitmemiş. Borçlar birikiyor Ela. Ben bir yere kadar idare ediyorum ama… nereye kadar?”
Ela'nın yutkunduğu her nefes, bir sızıydı artık. “Ben hallederim. Bir yolunu bulacağım.”
Kardeşi içeri girerken gürültü yaptı. Sert adımlar, öfkeli bakışlar.
“Bıktım ya sizden! Sürekli bana yükleniyorsunuz!” diye bağırdı.
Ela ona yaklaştı.Biz yüklenmiyoruz. Sadece birlikte ayakta kalmak zorundayız.”
“Senin gibi olamam ben! Her şeyi yüklenen bir robot değilim!” dedi kardeşi, a
