yarından sonra
Hastane… Soğuk beyaz duvarlar… Temizliğe karışmış ilaç kokusu… Ve bir odada, sessizce makinelere bağlı genç bir beden. Cenk. Başına bir doktor, bir hemşire eğilmiş, dosyalar dolusu tıbbi terimlerle konuşuyorlardı ama o sırada kalp atışı kadar net tek bir şey vardı: içerideki ağır sessizlik. Ve bu sessizlik, bir koridor ötede paramparça olacaktı. Amelia kapıdan hızla çıkıp cep telefonunu eline aldı. “Stefan, Damon’u ara. O, Liz’i, Conroy’u… herkesi bulur. Ona o lazım Conroy lazım onunla bu hayattan koptuysa belki.... onunla geri gelir ben ise Bay Soydana haber vermeliyim” dedi hala titreyen elleriyle Stefan, cebinden telefonunu çıkarırken hâlâ elleri titriyordu. “Bu çocuk… bu kadar zayıf düşmüştü de biz nasıl göremedik?” diye fısıldadı kendi kendine. Telefon çaldı. Bir, iki… sonunda
- Writer
