Naramdaman kong nawala si Arthur sa harapan ko. Pagdilat ko ay bumangon ako sa pagkakahiga ko at natanaw ko si Dexter sa labas na nakatayo.
“Dex...” naiiyak kong sambit.
Nilingon ako ni Dexter at ginawaran ako ng matamis na ngiti. Kumikislap ang mga mata ni Dexter na siyang nagpabilis sa t***k ng puso ko. Pakiramdam ko ay bumagal ang oras. Ang amo ng mukha niya. Napatda ako nang sumulpot si Arthur at tinulak nang malakas si Dexter. Napaatras si Dexter habang pasulong na naglalakad si Arthur.
Mabilis akong humakbang palabas ng kotse at nakita kong nakahandusay silang dalawa sa damuhan sa isang tabi. Dahan-dahan na bumangon si Dexter at inilang hakbang ang kinatatayuan ko.
Ngayon ay humarang si Dexter sa harapan ko upang protektahan ako. Ang natatanaw ko ngayon ay ang malapad na balikat
