İnsanın sevdiklerinin yanında olması mükemmel bir duyguydu. Yanında varlıklarını, nefes alışverişlerini hissetmek muhteşem bir histi. Elif, yüzünde kocaman bir tebessümle kocasıyla arkadaşını dinliyordu. İkisi ona yeter de artardı. Canından çok sevdiği hayat arkadaşı, uğruna gözünü kırpmadan öleceği kocası vardı. Allah'tan başka bir şey istemeye çekinirdi. Elinin üzerinde dokunuş hissedince yanında oturan Ezgi'ye baktı.
"Çay doldurayım mı yenge?"
"Teşekkür ederim, ben alırım.
Ezgi başını eğip, "Peki" dedi. Morali bozulunca çaydanlığı bırakıp önüne döndü. Elif ona küs kaldıkça canı çok acıyordu. Onunla eskisi gibi olmak istiyor ama olamıyordu. Defalarca yaptığımdan pişmanım dese de Elif tam anlamıyla onu affetmiyordu.
Mustafa karısının elini tutup, "İyi misin?" diye fısıldad
