Ezgi, yanındaki adamla yürürken adımlarını yavaş yavaş atıyordu... Genç adam kolunu tutup, "Hızlı yürüsene," deyip ses tonunu yükseltti. Ezgi sert bakışlarını ona çevirince, tebessüm edip elini tuttu! "Çocuk olunca affeder abin bizi, hadi gidelim. Bak iki gün sonra nikâhımız var." Ezgi elini geri çekip başını iki yana salladı, "Üzgünüm, ben gelemem." Genç adam kaşlarını çatıp, "Anlamadım" dedi.
"Ben gelemem abim doğru söylüyor, karından boşanmış olsan da senin bir çocuğun var, ileride bana annemle babamı sen ayırdın derse ben yıkılırım."
Genç adam Ezgi'nin iki kolunu tutup kendine yaklaştırdı, "Sana yemin ediyorum öyle bir şey olmayacak, hem ben onu çok görmüyorum annesinde kalacak o, ayda bir kere görsem yeter." Ezgi geri çekilip, "Çok üzgünüm, sen şimdiden çocuğuna sahip çıkmıyor
