Uçağın dar koridorundan içeri adımımı attığım an, mideme saplanan boşluk hissiyle boğazım kurudu. Metalik kokular, kapalı hava, dışarıda uğuldayan motor sesi… Hepsi üstüme çullanıyordu sanki. İçimde yükselen korkuyu bastırmaya çalışırken koltuğa oturdum, tırnaklarımı avuçlarımın içine gömüp gözlerimi sımsıkı kapattım.
“Daha önce uçağa binmedin mi?” Vance’in sesi kulaklarımda yankılandı, ama bu kez çok yakındı. Siktir… Fazla yakındı. Gözlerimi açtığımda nefesim boğazıma düğümlendi. Yanağıma değecek kadar yaklaşmıştı, fısıltısı neredeyse dudaklarımı titretti.
İrkildim, refleksle başımı çevirip ona baktım. Burnumun dibindeydi. O ela gözleri, bakışları üzerime saplanmış, nefes alışlarımı sayıyor gibiydi. Sanki korkumu içiyordu, bundan besleniyordu. Kalbim öyle hızlı çarpıyordu ki, bir an içi
