Çatının kenarında oturuyordum.
Tüfeğin dürbününü gözlerime dayadım. Aşağıdaki şehir küçülmüş, bir hedef tahtasına dönüşmüştü. Uzağa baktıkça daha da düzleşiyordu. Beklemek mesleğimdi. Saatler cebimde ağırlaşıyor, her saniye taş gibi düşüyordu üzerime.
Bu gece Vance yoktu. Onun yokluğu eksikti. Ama tek başına kalmak bambaşka bir şeydi. Eksiklik bir boşluk bırakırdı, yalnızlık ise bütün o boşluğu doldururdu. İçimi kaplayan, bütün sesleri yutan bir boşluk.
Gece ağırdı. Uzak trafikten gelen uğultu, sokak köpeklerinin kesik nefesleri, bir kapının sürtünmesi… Hepsi aynı anda üzerime çarpıyordu.
Sonunda hedef göründü. Gölgeler arasından çıktı. Sokak lambasının altına adım attığında kabanı ışığı yuttu. Kumaşı vücuduna yapışmıştı. Yürürken havayı ikiye bölüyor gibiydi.
O kaban, üstünde taşıdığ
