Bir silah sesi. Geceyi kesen bir bıçak gibi. Yataktan fırladım. Ne korku, ne panik. Sadece tepki. Kas hafızası. Kalbim atmadı bile, çünkü buna alışmıştı. Ölümün sesi, artık ninni gibiydi. Kapıya yöneldim. Silahım yoktu. Gerek de yoktu. Dinledim. Patlamalar hâlâ sürüyordu. Yaşayanların birbirini öldürme çabası. Her zamanki gibi.
Vance ortalıkta yoktu. O, ortalıkta olmadığı her an tehlikenin ta kendisiydi. O yüzden hiç tereddüt etmedim. Gardırobunu açtım. Silahı yoktu. O almıştı.
Dolabın yanındaki masaya yöneldim. Ayağına bir tekme attım. Kırılan tahta değil, başka bir şeydi içimde. Belki son insanlık parçası. Çıkan demir çubuğu aldım. Tuttuğumda ellerim terlemedi. Nabzım hızlanmadı. Soğuktu. Ben de öyleydim. Aşağıya indim. Adımlarım sessiz, zihnim sessiz. Sadece odak. Yerde yatan iki ada
