VİPER
Vance’in malikânesine ilk adım attığımda içimde tek bir his vardı: tiksinti. Bu kadar ihtişam, bu kadar düzen, gösteriş… Benim bildiğim dünyada hiçbir şey bu kadar düzgün durmazdı. Beni küçük düşürecekmiş gibi bakan bu merdivenler, duvarlar, zeminler… Her şey fazla temizdi. Fazla sessiz. Fazla tehlikeli.
Vance, nezaketliymiş gibi davranıp odamı gösterdiğinde sadece yürüdüm. Gözlerinin üzerimde olduğunu biliyordum, ama dönüp bakmadım. Ne düşündüğünü umursamıyordum; çünkü zaten o da herkes gibi güvenilmezdi. Henüz onunla ilgili net kararımı vermemiştim, ama içgüdülerim nadiren yanılırdı.
Her gece elimde telefon, doğru zamanı bekliyordum. Raporlarım gecikemezdi. İşi bitirebilmem için, içeriden biri gibi görünmeliydim. Ama bu kadar sessizlik beni delirtiyordu. Kendimi balkona attım, b
