Book2: A Night Darker

Chapter 18

She's Done Being The Blind Bitch

          NATUTOP ni Sophia ang bibig para pigilan ang hikbi na gustong lumabas mula roon.  Hindi niya maipaliwanag kung saan nanggagaling ang pakiramdam niyang iyon,  but she'd been through a lot of emotional dilemna,  at kung hindi siya iiyak ay baka mabaliw siya.

Kanina pa siya nasa labas ng pinto ng library. She'd heard crashing kaya nag alala siya na baka magpatayan ang dalawa sa loob.  Base sa ugali ni Nickolas,  hindi nga imposibleng mangyari yun. But when she heard them both talk about her, she was rooted on her spot.

Alam niyang masama ang makinig sa usapan ng iba,  but they were talking about her. Hindi naman siguro masamang alamin niya kung sino ba talaga siya diba? She'd been hidden in the dark for years,  tama na yun. She won't remain clueless forever.

Mabilis niyang pinahid ang mga luhang namalisbis sa kaniyang mukha ng makita niya si manang Ising na palapit sa kinaroroonan niya,  at mukhang nag-aalala.  "Ano hong problema? " mabilis niyang tanong rito.

"Eh, Sophia, nariyan ga si Mama ni Clarence.  Hinahanap kayo. " Nagpalipat-lipat ang tingin nito sa kaniya at sa pintuan na nasa kaniyang likuran kung saan naroon sila Clarence at Nickolas. Ramdam niya ang pag-aalala nito,  siya man ay ganoon din ang nararamdaman. Nag-aalala siya sa maaring maging reaksiyon ng mag-asawa kapag nalaman ng mga ito ang kaguluhang nangyayari sa kanila. But despite her fear,  hindi niya rin naman kakayaning harapin mag-isa ang mga kinikilalang magulang.  Kung noon sana nangyari ito,  ay walang problema,  but after everything that Clarence had confessed,  hindi niya na alam kung papaano kikilos sa harap ng mga ito ng hindi siya nagagalit.

"Sige manang,  ako na hong bahala. Ipaghanda niyo na lang sila ng meryenda. Susunod ho ako. "

"Sige,  nak. "

Nginitian niya ito.  Nang tuluyang mawala ito sa kaniyang paningin,  inayos niya ang kaniyang sarili. She cleared her throat at tsaka marahang kumatok sa pintuan ng library. "Clarence? " She tried so hard to mask the quivering in her voice.  "Nasa baba sila... " she trailed. After knowing the truth, how would she call Clarence's parents now? She heaved a sigh.  "S-sila Mama. You've got to get out of there."

Katahimikan.

After a few cursed from the room, she heard some shuffling bago tuluyang bumukas ang pintuan. Nanlaki ang kaniyang mga mata sa mukha ni Nickolas na tumambad sa kaniya. What the---

He looks more than just disheveled.  He looks wasted. Gusot gusot ang buhok at damit nito. Kapansin-pansin din ang nangingitim na bahagi ng mukha nito. It looks like bruising. Kung ganito ang itsura ni Nickolas after all those blags and crash,  ano na lang kaya ang...

Her eyes scanned the almost dim room,  and it zeroed on the man hunched pathetically against the corner of the room. Oh god. Natutop niya ang bibig as an audible gasp escape her lips.

Hindi na niya pinag-isipan ang sumunod na kilos. Like an instinct, mabilis siyang humakbang palapit kay Clarence, pero bago pa man siya tuluyang makapasok,  naramdaman niya ang kamay ni Nickolas sa kaniyang braso na pumigil sa kaniya.

She instantly threw him a glare. "Bitawan mo ko. " Hindi ito sumagot. Ni hindi ito tumingin sa kaniya.  Nakatingin lang ito sa kawalan, but his sharp eyes,  gritted teeth and tight grip against her arms are dead giveaways for her to know that he's fuming. Pero hindi lang naman palaging ito ang may karapatang magalit,  kung tutuusin,  mas may karapatan siya kesa dito.

She tried to wriggle her arm off his grip,  but he wouldn't budge.

"Stop. " Napatigil siya pagpiksi ng magsalita ito.  Hindi dahil sa nagulat siya, but because there was something on his voice. "Just stop, moving. " When he finally look at her, she was almost moved by his expression. Naging malamlam ang mga mata nito,  almost begging. "Coz, it feels like your choosing him over me,  and I don't like this feeling. "

Hindi niya alam ang isasagot dito kaya hindi na lamang siya nagsalita. He must have taken it the other way dahil muling humigpit ang kapit nito sa kaniya.

Muling nabaling ang tingin niya kay Clarence, and despite all the anger she felt towards him, hindi parin iyon sapat para pigilan ang sariling mag-alala dito.

His face is tainted with blood that seems to oozed from his nose and the corner of his mouth.  Putok ang labi at kaliwang kilay nito, at kung hindi lang gaanong madilim ang lugar she must have seen the full extent of his damage.

She threw Nickolas another glare. What did he do to him? Her eyes travelled down to his hand that covers her arm,  then to his busted knuckles.

Nakagat niya ang pang ibabang labi at huminga ng malalim para pigilan ang sariling sumabog, pero parang hindi niya yata kaya.

Is this what they really want? Ang magpatayan? Then go!

Pumiksi siya sa pagkakahawak ni Nickolas,  and when she was finally free from his grip,  hindi niya na ito hinayaan pang makahuma, and slap him straight on his face.

She made sure that he would realize the degree of his anger by that slap.

"Kung gusto niyong magpatayan, tell me the truth first because I am so tired playing the role of a blind b***h here! Hindi yung puro sarili niyo lang ang iniisip ninyo, and those damn ego! Stop claiming that you love me, when you can't even show it." Her chest are heaving, pero marami pa siyang gustong sabihin, and given the intensity of her anger,  even hell couldn't stop her.  "Hindi pa ba kayo napapagod,  huh? Kasi ako, pagod na pagod na ko. I am so tired of being tossed and turn.  I am so tired of all this nonsense fuss. I AM JUST SO TIRED OF EVERYTHING!  So, you know what? Let us just end this, once and for all." Matigas niyang ani. "Tell me the whole truth,  at pagkatapos non,  bahala na kayo sa mga buhay ninyo. You could blow each other's faces all you want, for all I care! " Hindi ito sumagot.  She saw him push the inside of his cheek with his tongue. His cheek must have numbed with her blow. She look at Clarence one last time,  pero mukhang wala parin itong planong magsalita. She threw them both a glare.  "I am so tired dealing with selfish bastards. "

Malalaki ang mga hakbang niya papalayo sa mga ito. Mukhang siya lang ang haharap sa mga magulang nila ngayon,  whether she like it or not.

Matagal na pinakatitigan ni Sophia ang invitation na nasa kaniyang mga kamay ngayon. She'd been staring at it for more than a minute since Clarence's mother gave it to her. As she explained, it was for a ball na gaganapin this coming saturday in the most prestigious hotel on their place.

Hindi niya maipaliwanag kung bakit, but the elegantly designed paper brings her uneasy feeling. Parang may hindi magandang mangyayari. It could be her hunch saying that something wrong might happen, or maybe it could just be all her stress piling all at once.

Nasapo niya ang ulo ng bigla iyong sumakit.

Kung tutuusin, pwede naman siyang hindi dumalo, but the ball is for charity. Ang kikitain sa nasabing ball ay gagamitin to provide shelter for the homeless street children, and she couldn't just reject it. Lalo na ng malaman niya kung sino ang organizer ng nasabing event.

Patricia Elisa D. Altinco

Napangiti siya. The woman had been her charity partner sa tuwing nangangalap siya ng financial help from several known people. Mukha lang itong simple, living a humble life with her coffee shop, but she has a hell lot of connections.

Ang huli niyang balita ay pumunta ito ng Amsterdam para bisitahin ang mga magulang. But now she's back, and it's just good to know na sa pagbabalik nito ay ito ang una niyang ginawa. With Patty's wide connections, she's more than sure na mapupuno ang lugar ng mga kilalang tao sa bansa. She's just that great. It would be an absolute bang. So why would she let this rare opportunity to just pass?

Ibinalik niya ang kulay itim na papel sa sobreng pinaglagyan nito and poorly tried to fix the little crease it had. Tumayo siya para pumunta sa kusina, but for the nth time this day, she was glued on her spot, ng makita niya si Nickolas na pababa ng hagdan.

"Shii... " She called for her, using that almost begging voice of him. She still wasn't used to that name, kaya imbes na tugunin ito ay mas pinili niya na lamang manahimik at magpatuloy sa paglalakad. "Hanggang kailan mo ba ko balak ignorahin ha? " Muli siyang natigil sa paglalakad.

How could he? After everything he'd done, eto pa ngayon ang makapal ang mukhang kwestyunin siya? Is he that heartless? Couldn't he understand that she was hurt? And that she needed time? Is he that selfish, para palaging self satisfaction nito ang isipin? Ha!

She gave him a scornful look. "Hanggang galit ako, at hangga't kaya ko. "

"Hanggang kailan mo naman balak magalit sa akin?" Pangungulit nito. She clocked her tongue.

"Hangga't hindi niyo sinasabi sa akin ang totoo. " Matigas niyang ani. Bago pa siya nito muling mapigilan ay mabilis na siyang naglakad papasok ng kusina, but much to her dismay, sinundan parin siya nito.

She reached for a glass and filled it water. She never realized how thirsty she had been, until she felt the cold water as it soothes her throat. Mamamatay yata siya sa dehydration.

"Stop fooling yourself Sophia." He put emphasis on her name. "Tama na. Pwede ba? Could you just please stop pretending that you do not know at all?"

"Ano bang pinagsasabi mo? " Hindi niya ito maintindihan. She's not pretending. Kung may totoo man sa lahat ng nangyayari sa ngayon, isa na doon ang katotohanang nasasaktan siya.

"Do you really think, maniniwala ako na wala kang alam?" Humahakbang ito palapit sa kaniya, and in his every step forward she steps backward. "Sophia, you keep on blaming us, saying that were keeping you from the truth, but I know that deep inside you, you knew it. Ayaw mo lang tanggapin sa sarili mo, kasi natatakot ka. We are not hiding you from the truth Sophia, you are running away from it.' His words full of conviction. "But I won't give up. Kasi nararamdaman ko, na kahit nakalimutan mo na ako dito..." he pointed on her head. "You could still feel me in here. " He pointed on her chest, to the side where her heart is.

"Ano bang---

"Stop pretending and learn to start accepting!" Napatulala siya dito. How... How did he...

"Ay! " She yelped with surprise ng bigla siyang hawakan ni Nickolas sa braso at mabilis na hinila palapit sa katawan nito. On instinct, mabilis siyang humawak sa mga balikat nito, with the futile attempt to lessen the impact of their collision. Dahil doon ay nahulog ang hawak niyang baso. She heard its crash as it broke into million pieces. "Stop pushing me away. Kasi hindi ako lalayo. I will stick with you like a gum stuck in your shoe. Magalit, mainis at matuwa ka na kung gusto mo, pero hinding hindi ako aalis. "

She was speechless.

Akma na lamang sana niyang pupulutin ang mga nabasag na piraso ng baso, but Nickolas' strong grip on his arm, refrain her from doing so. Instead, he tilted her head with his hand, and meet her gaze. Hindi niya kayang salubungin ang titig nito. There were myriad of emotion swirling in the depth of his eyes, and she just couldn't take its intensity. "Let's try it again." She tried averting her gaze, but he wouldn't let her. "This time, hindi na ko susuko. Magalit at mainis ka na sakin, but this time, hinding-hindi na ko bibitaw. Alam kong natatakot ka, but I will be with you every step of the way. I will never leave you. Never again." Madamdaming pahayag nito.

She was stunned.

Hindi niya alam kung ilang minuto siyang nakatulala, but when she finally came out of her stunned state, he heard him say.

"Just this once, please give us another chance. "

          A CHANCE?  Matagal na pinag-isipan ni Sophia ang tungkol doon.  A chance? Kaya niya nga bang magbigay ng panibagong pagkakataon para sa taong noon ay nanakit sa kaniya noon? Handa na nga ba siyang masaktan muli?

Naputol ang iba niya pang iniisip ng maramdaman niya na may humawak sa kaniyang mga kamay.

"You okay? " Nakita niya ang concern sa mga ni Clarence ng lingunin niya ito. Binigyan niya ito ng isang tipid na ngiti bilang sagot.

"Do you think I should give us another chance? " Tanong niya dito na ikinagulat nito.

Nangunot ang noo nito. "Bakit naman ako ang tinatanong mo niyan? Sophia,  ikaw lang ang makakasagot sa tanong na yan and no one else. " Iniharap siya nito sa sarili at ikinulong ang mga palad sa kamay nito. "Ikaw Sophia,  do you wanna give him another chance? "

Napayuko siya. "I don't know. Natatakot ako. "

"Anong ikinakatakot mo? "

Bumuntong hininga siya at muli itong hinarap. "Natatakot akong masaktan lang ulit Clarence. " Ibinaling niya ang tingin sa magkahawak nilang kamay.  "Baka kaya nangyari ang lahat ay dahil hindi kami para sa isa't-isa. Dahil sa tuwing sinusubukan naming ayusin ang mga bagay-bagay,  parang mas lalo lang gumugulo. Parang tadhana na mismo ang ayaw na maayos namin to. "

Tiningnan niya ito at nakita niyang mataman lang itong nakikinig sa kaniya.

Minsan siyang nagdamdam kay Clarence, pero hindi niya rin alam sa sarili kung bakit kay bilis natunaw ng galit niya dito at kung bakit kapag nahihirapan siya,  ito parin ang tinatakbuhan niya.  There's something in him that she doesn't want to let go. Mahalaga ito sa kanya,  walang duda.

"So in short, ayaw mo siyang bigyan ng another chance,  and you'll just gonna give up?  Is that it? You'll just gonna let your fears ruin your chance of being happy?" kunot ang noong tanong nito sa kaniya,  na para bang hindi nito nagustuhan ang ganoong ideya.

"I already told you, I don't know. " Frustrated na sagot niya dito.

Ito naman ang bumuntong hininga.  "Bae, I did all I did with the purpose of making you happy.  Kahit ang hirap ma-gets ng iba, keep in mind na lahat yun ginawa ko para sumaya ka, and I don't want all my efforts go to waste because instead of being happy,  you end up stucked in uncertainty. C'mon let me help you decide. " Naguguluhan man ay patuloy siyang nakinig dito.

She already realized na wala naman itong masamang intensyon sa lahat ng ginawa nito,  kaya nga mabilis na nawala ang galit niya dito.  Kung tutuusin,  malaki ang utang na loob niya dito. He protected her,  give her his name and provide her with everything.  Tumayo din itong ama ng mga anak niya. Naging napakabuti nito sa kaniya samantalang hindi niya naman ito kaano-ano.  Kung tutuusin,  he could have opted not helping her at all,  but no, because he did and she will forever be his debt for that.  Masyado lang siguro siyang ng galit at frustration ng araw na iyon kaya nakapagbitiw siya ng mga salitang hindi nararapat. Mas lalo lang siyang nanliit sa sarili niya when Clarence told her to just forget everything. Mas lalo tuloy siyang nagsisi.

"Sophia,  are you even listening? " pukaw nito sa kanya.

Napakurap siya.  "Huh? Ah yes. By the way,  how will you do that? Y'know, help me. Paano mo naman gagawin yun,  aber? "

"Easy." Ngumisi ito na ikinataas naman ng kilay niya. "Just close your eyes,  and imagine everything I say. Kay? " Confident na sagot nito.

"Okay. " She agreed at tsaka ipinikit ang mga mata.

"Imagine Nickolas Allen Sobremonte. " He started. Her stomach flutters upon merely hearing his name. Nagiging uneasy siya, at hindi niya mapigilan ang malakas na pagkabog ng kaniyang dibdib ng tuluyang mabuo sa isip niya ang isang nakangiting Nickolas. "Now imagine him happy. " Lumapad ang kaniyang ngiti sa imaheng nakita sa kaniyang isip. Nickolas laughing like there's no--- "With someone else. "

Her smile freeze.

"He's laughing with someone,  underneath the night sky. " Humigpit ang hawak niya sa kamay nito. Hindi niya alam kung gaano iyon kahigpit, pero narinig niyang napaigik ito. "Hugging when the cold breeze touched their skins. " NO! Sumisikip ang dibdib niya. "Then they look at each other, before they closed the gap between them to kis---aray! "

"A-ay sorry! S-sorry! " Natatarantang hingi niya ng tawad ng makita niyang namilipit ito sa sakit.  Nang tingnan niya ang kamay nito ay napangiwi siya ng makitang namumula iyon at may iilang bakat ng kuko. "Ikaw naman kasi eh. " sisi niya pa dito.

"Tss. It's okay. " Sagot nito kahit halata namang nasasaktan padin. "At least now,  you have your answer. " Muli nitong ininspeksyon ang kamay at tsaka napailing.  "I thought I'm passed this torture, meron pa palang continuation. " Muli nitong tiningnan ang kamay at tsaka napailing.

Nang mahimasmasan ay muli siya nitong binalingan. He look serious now.  "If you don't want to see him with someone else, keep him, and giving him another chance is the only way to do it. "

"Pero naguguluhan pa ako, at kung susubukan nga namin uli,  gusto ko buo na ko at hindi yung ganito." Nasapo niya ang noo sa inis. "Kung bakit kasi pa nakalimot ako. Eh di sana hindi kami nagkakaganito. "

Niyakap siya nito.

"Alam kong naguguluhan ka parin hanggang ngayon bae. Alam kong marami ka pang gustong itanong at malaman. But do not force yourself Sophia." Gumanti siya ng yakap dito and he felt him kissed the top of his head. "Everything happens with a reason behind it.  Malay mo na-misanalyzed mo pang pala ang mga bagay bagay bae. Maybe you and Nickolas just started at the wrong foot and destiny wanted to fix it.  Maybe destiny doesn't want to keep you away from Nickolas,  but from all the painful memories you once have had. Maybe destiny only wants you to start a new,  and this is it bae.  Don't let it go. Isa pa,  if you haven't lost your memory,  there would never be you and me. I would never be this happy. " Marahan siya nitong itinulak upang magkaharap sila.

Ngumiti ito sa kaniya na sinuklian naman niya ng isa ring ngiti. "I love you. " masuyo nitong ani.

"I love you too. "

Oo, mahal niya ito.  Ibang klaseng pagmamahal.

"Give him a chance bae,  and be happy. "

Napanguso siya. "Eh ilang araw

na nga siyang hindi nagpapakita. " Mas lalo siyang napasimangot ng maalala na naman ang ginawa ni Nickolas. Humihingi ng another chance,  pero agad din namang umalis, at hanggang ngayon ay hindi man lang nagpaparamdam. Ni ha ni ho, wala!

"Uy, nami-miss! " Tudyo ni Clarence na sinabayan pa ng sundot sa kaniyang tigiliran,  na siya namang ikinaigtad niya.

"Hindi ah! " Mabilis niyang tanggi. "Nami-miss ko lang ang anak ko. It been two days you know.  "

Isinama ni Nickolas si Rui ng umalis ito.  Hindi naman iyon sapilitan. He actually asked her permission.  Nami-miss niya ang anak,  at ayaw niya sanang malayo ito sa kaniya, pero alam niyang ganoon din ang nararamdaman ni Nickolas,  kung hindi man ay baka mas masidhi pa. Ginawa niya lang naman ang tama.  Nickolas needed their child more. Kung siya nga na kasama ang kambal niya ay sabik kay Rui, lalo na siguro si Nickolas na walang nakasama ni isa sa mga anak nito. She feels bad for him.

Nakakalungkot nga lang because everything was so sudden.  Ni hindi man lang nakilala ni Rui ang mga kapatid. She wonder what would be his reaction kapag nakita na nito ang kambal.  Siguradong matutuwa ito.

"Maybe, he's just giving you some space y'know. He'll come around,  and you better be ready for that. "

Inirapan niya ito pero tinawanan lang siya ng loko.  "Clingy. "

-----

Gee❤️