Book2: A Night Darker

Chapter 15

Conflicted

           SOPHIA's mind just went blank.  It seize working,  yet she feel's like freaking out inside. How?  How could she possibly feel this intense longing?  How could she be so relieved to finally hug someone,  whom she doesn't even know? How come she doesn't want to let him go?

With that thought,  she unconsciously tightened her hold of him, afraid that he might slip away.

He might have felt it,  dahil mas lalo ding humigpit ang yakap nito sa kaniya.  Tila ba natatakot din itong mawala siya.

"M..mommy." Matagal bago ito muling nagsalita.  Ramdam niya ang bigat ng mga singhot nito. Tila hirap na hirap na itong huminga dahil sa kaiiyak. Paulit-ulit lamang siya nitong tinatawag.  "Mommy? " Nanginginig ang boses nito.

"I'm here sweetie. I'm here... " Sa ngayon ay wala siyang maintindihan sa nangyayari,  so she'll just do what her heart says and rubbed his back to soothe him.

"Y.. You came. You came mom... I know you would. " Muli itong suminghot and she could feel her clothes getting soaked by his tears. "I know you'll find me. "

"Sshhh... Tahan na." She continued rubbing his back. Hindi niya alam kung ano pa ba ang dapat niyang sabihin, just to make him feel better. It pains her seeing him this way.

"I love you mom. "

"I---" She was caught off guard.  Should she say I love you too?  But she just saw him.  She doesn't know him at all.  Is that even possible?  Does she love him? Yes, I do. I don't know how,  but I freaking do.  So... " I love you too, son. Tahan na... "

Ngunit imbes na tumahan ay mas lalo lamang lumakas ang palahaw nito.

"

Sa bawat oras na dumaraan,  parami ng parami ang mga katanungang nabubuo sa isipan niya. Sino ang batang ito?

What are these feelings swirling inside her?  Why is he calling him mom? Is he telling the truth? If he's not,  then why does she feel disappointed with the mere thought of it?  And if he does telling the truth,  then who... How?  Oh my god.

"Naku, Grey!  Anak anong ginagawa mo?! " She was taken out of her inner turmoil when she heard an almost horrified shriek coming from somewhere.

Nakarinig siya ng ilan pang mga yabag at singhap na tila papalapit sa kanila.  She was about to pull out from the boy's arms para lingunin ang mga ito, but he immediately tightened them,  restraining her to move.

"Stay... Please. "

She stiffened.

The way he said please,  triggered something inside her. Voices surround her, then there were chuckles, flashes and images.

She started feeling dizzy, her head throbs at the same time,  as everything around her turned fuzzy.

“Aye, aye sweetie!” He jokingly salute and she just laughed.

Bumalik na ito sa paglalaro pero ilang sandali pa ay tumingin na naman sa kaniya. He was holding his tummy while looking at her like he wants to say something.

“Problem sweetie?”

He pouted. “Mom I’m hungry.”

Ngumiti siya sa kanya. “Okay then, daan na lang muna tayong  Jollibee? Gusto mo ng chicken?”

“Yehey! Yes please mom.” He playfully punch in the air. “Ah mom?”

“Yes?”

“And spaghetti please?”

Natawa siya. “Sure.”

Ilang beses siyang kumurap para pawiin ang kung ano mang kakaibang nakikita, but it keep coming back. Like they were meant to be there. Like they were meant to be remembered by her.

       “Mom?”  She automatically pasted a smile on my lips.

        “Yes sweetie?” He touch his tummy. “It’s growling. I want to eat.”

        “Oh sige, san mo ba gusto?”

        “Jollibee?”

        “Alam ko na yang mga ganyan eh.” She gave him a knowing look and he grinned.

        “FRIED CHICKEN!” They shouted. Pinagtinginan sila ng mga tao, pero tumawa lang sila and made their hip hap hop on their way to Jollibee.

More images came rushing, much more vivid and happy. Her eyes started to water for some reasons she couldn't name.

She felt hands pulling her away, dahilan para muling bumalik ang kaniyang isip sa kasalukuyan. "Ayos ka lang ba iha? " tanong ni sister Nanet na kaniya lamang tinanguan.

"Grey,  ano bang ginagawa mo?" More hands were pulling her away,  but his hands were firm and tight around her,  determined not to let her go. "Bitawan mo na si Sophia anak. "

Mahinahon ang boses ni Sister  Nanet,  ngunit sa mukha nito ay bakas ang pagka-alarma sa pag-aakalang inaatake siya ni Grey.

Bumukas ang bibig niya upang magsalita,  ngunit muli iyong sumara sa realisasyong siya mismo ay naguguluhan din sa nangyayari.

Those images,  those memories...  Was it really her?

"Grey,  anak bitawan mo na si Sophia.  Hindi tama itong ginagawa mo. " Ani Siter Lanie na si Grey naman ang hinihila. "Grey, tama na. "

"GREY,  BUMITAW KA NA! "

"NO! " His booming disagreement echoed on the air. Sandaling tumahimik ang paligid. Walang nagsalita, ngunit bakas sa mga mukha ng mga ito ang pinaghalong gulat at pagkamangha. "I w...won't. " Nanginginig ang boses nito habang nagsusumiksik sa kaniyang leeg,  like he was seeking for the comfort he never had for a long time.

"P-paanong? " Nasa mga mata ni Sister Lanie ang pagtatanong,  habang inaapuhap nito ang susunod na sasabihin. "N-nakakapagsalita ka na Grey? "

Bumaling sa kaniya ang tingin nito,  ngunit siya man ay naguguluhan sa nangyayari. The word shock itself could barely describe her right now.

Confusion? Yes. Uncertainty?  Definitely.

In a blink of an eye,  everything she thought she was,  every memories she tried to build,  crumbled at her feet.

Now,  she has to start from scratch all over again.

"Ako na ho ang bahala sa kaniya. " She finally found her voice and was more than grateful that it didn't crack like she thought.

Sa kabila ng pagtatanong na nababakas sa mukha ng mga ito,  tumango na lang ang mga ito at iminuwestrang kailangan nilang mag-usap sa loob.

Nauna ng pumasok ang mga ito sa loob.  They were long gone,  pero nanatili parin silang dalawa ni Grey sa ganoong posisyon.

Since he didn't want to let go,  she contemplated if she'll just carry him inside.  But then,  assessing the child's built and height,  he must weight a lot so she immediately discard the idea of doing some futile attempt.

"Grey? " He felt tensed against her.  Hinagod niya ang likod nito to loosen him up.  "Kailangan nating pumasok sa loob. " Paghikayat niya dito.  She felt him nod his head,  and she smiled.

Magkahawak-kamay silang pumasok sa bahay ampunan.  Sinalubong sila ng nagtatakang tingin ng mga batang naroon, ganon din ng kaniyang mga staff. It must have been how they look.  Sigurado siyang namumula ang kaniyang mga mata,  just like Grey.

She could still feel their gazes on her back,  but she just shrugged it off, at nagtuloy-tuloy papunta sa kung nasaan ang opisina ng mga madre.  Maliit lamang ang bahay ampunan kung kaya't hindi iyon mahirap hanapin.

She was about to open the door,  when she felt a tight grip on her hand.  She glanced at Rui to check if something's bothe---

Wait...

Did she just...?

"Rui? " She tried testing the same name in her tongue,  and it just felt... right.

"Yes,  mom? " Grey responded which had taken all her remaining hesitation to disappear into thin air.

Previously on AND

      She was about to open the door,  when she felt a tight grip on her hand.  She glanced at Rui to check if something's bothe---

Wait...

Did she just...?

"Rui? " She tried testing the same name in her tongue,  and it just felt... right.

"Yes,  mom? " Grey responded which had taken all her remaining hesitation to disappear into thin air.

            "Hindi ko alam kung saan ba tayo dapat magsimula,  pero ayoko na sanang magpaliguy-ligoy, hindi ko alam kung ano ang buong pangyayari,  pero nakikita namin ang koneksyon mo kay Grey, nakikita naming gusto niyang makasama ka." Ani ni Sister Nanet.  Nasa loob na kami ngayon ng kanilang opisina, nakaupo ito sa kabilang bahagi ng lamesa, habang si Sister Lanie naman ay nakatayo sa likod nito. "Sophia, gusto ko sanang malaman kung nais mong ampunin ang bata. "

Natahimik siya. 

Kukunin niya ba si Grey?

Sandali siyang nagdalawang-isip ng maalala si Clarence at kung papaano siya magpapaliwanag dito kung saka-sakali man,  ngunit agad din naman iyong nawala ng makita niya ang pag-asam sa mukha ni Gre--Rui.

Her heart constricted with the sight, that she unconsciously made a decision. Of course I would.

Sa tingin niya ay hindi rin naman siya mapapanatag gayong alam niyang merong parte niya ang maiiwan. A part of her that might help her to find the other missing pieces of her life's puzzle.

"Opo. " sagot niya. Pinigilan niyang mapangiti ng mapansin ang mabilis na pag-aliwalas hindi lamang ng mukha ni Rui,  kundi pati narin ang mukha ng dalawang madre.

"Mabuti kung ganoon,  iha. " Halata ang tuwa sa mukha nito ng balingan nito ng tingin si Rui na ngayo'y abala na sa kung anong hawak nito. "Marami ng pinagdaanan ang batang yan,  at base sa nakita ko,  alam kong ikaw lang ang makakatulong sa kanya. "

"Oo nga iha, gusto namin siyang tulungan,  pero ayaw niyang buksan ang sarili niya sa kahit kanino. " Dagdag ni Sister Lanie.  "Kailangan niya ng isang taong mapagkakatiwalaan niya,  at mukhang ikaw yun Sophia. "

Nagkatinginan ang dalawang madre.  Parang may gusto silang itanong. Nangunot ang noo niya ng marinig ang malakas na pagbuntong-hininga ni Sister Nanet.

"Sophia, anak. Nagtataka lamang kami sa biglaang reaksyon ni Grey kanina.  Gusto lang sana naming malaman kung pamilyar ka sa batang ito.  Nagkita na ba kayo dati? "

Matagal bago siya nakasagot.  Nag-iisip siya ng tamang paraan kung paano ipaliliwanag ang lahat. Pero paano niya nga ba naman magagawang magpaliwanag,  kung siya nga mismo ay naguguluhan sa lahat ng nangyayari?

Sa nakikita niya ngayon,  meron siyang dalawang buhay.  A life that she never wants to let go, and a life that wants to surface and pull her back down. A ghost life that she doesn't want to accept,  but it keeps on haunting her, and it would never stop not until she decides to surrender.

"I see.  Mukhang hindi ka pa handang pag-usapan ang lahat, iha. Naiintindihan namin." Ngumiti ito sa kaniya. "Wag mo sanang masamain ag ginawa naming pagtatanong, gusto lang naming siguraduhin ang kalagayan ni Grey. "

"Naiintindihan ko po. " Sinulyapan niya si Rui na nakaupo sa harap niya, at nakita niyang nakayuko parin ito at nasa bagay na hawak ang buong atensyon. May tanong na nabuo sa kaniyang isipan.  "Bakit niyo nga po pala naisipang Grey ang ibigay na pangalan sa kaniya? "

The name was just somehow unusual,  at kung sakali mang kailangan mong magbigay ng pangalan,  it's not one of those names which you would randomly give.  There must have been a reason,  and that intrigued her.

"Ah iyon ba? Si Sister Lanie ang nagbigay ng pangalang iyon sa kaniya.  Iyon daw kasi ang kulay ng telang palaging hawak ni Grey." Nangingiting sagot ni Sister Nanet. "Maging sa pagtulog ay ayaw niya yung bitawan. "

Agad nabaling ang tingin niya kay Rui at sa hawak nito. Then she saw it.

A piece of cloth with old grimes and burned edges.

Napasapo siya sa kaniyang ulo ng maramdaman niya ang isang pamilyar na pakiramdam.  When everything gets fuzzy,  and she would be forced to witness something.

Nilingon niya si Rui na nasa tabi niya at naglalaro sa tablet nito. He’s wearing his favorite gray hoodie jacket. Nakapantalon ito and rubber. His hair is messy yet cute.

“Mom where’s my dad?”

“Pauwi na, at susunduin natin siya ngayon sweetie.” she smiled.

He raised his head and beamed with excitement. “Really mom?”

“Yes. So behave okay?”

What's happening?  Ano na naman tong mga nakikita niya?

She could see herself running.  There was an explosion. There was fire...

"H-hindi ... Y-yung a-anak ko ..."

Natutop niya ang kaniyang bibig.

"NOOOOOOOOOOOOO!!!!!"

"Sophia,  ayos ka lang ba iha? Nanginginig ka. " Ang nag-aalalang tinig ni Sister Nanet ang nagpabalik sa muli niyang naglalakbay na isip.

Tumango lamang siya.  She could still feel her heart pounding inside her.  Just...  What are those?  They feel so real.

Inabutan siya ng tissue ng mga ito,  na agad niya namang tinanggap para pahiran ang namumuong pawis sa kaniyang noo.

Ni-relax niya muna ang sarili. Her headache is slowly forming.

She couldn't take it anymore.  Kailangan niya ng magpahinga.

          Hindi mapalagay si Sophia habang tinatahak nila ang daan pauwi.  Madilim na ang paligid, pero hindi iyon ang ikinababahala niya.

Naiisip niya si Rui.

Ilang beses siyang nakiusap kanila  Sister Nanet at Sister Lanie na payagan na lamang siyang isama si Grey sa pag-alis niya.  Ngunit ayon sa mga ito,  kahit gustuhin nila,  may certain legal procedures daw na dapat sundin at at pagdaan para masiguro ang kapakanan ng bata.

Halos madurog ang puso niya ng makita ang pagsamo sa mukha ni Rui,  pero wala siyang magawa. She could still feel his tight grip on her hands.  Ayaw niyang iwan ito,  pero kailangan. Nangako naman siyang susunduin ito sa lalong madaling panahon.

Marami siyang dapat ayusin at gawin. Marami siyang dapat ihanda.

Iniwan niya ang personal na cellphone niya dito para siguraduhing makakausap at makakamusta niya ito. She blacklisted all the numbers in her phone maliban na lang ang numero ng isa niya pang cellphone. Kailangan niyang gawin yun para may palagay ang loob niya.

Batid niya ang pagtataka ng mga staff niya, pero wala siyang lakas para magpaliwanag ni magsalita, kaya laking pasasalamat niyang hindi na nagtanong pa ang mga ito.

Hindi niya na namalayan kung anong oras siya nakauwi sa kanilang bahay.  She just checked on the twins, pagkatapos ay naghanda na siya para matulog.

She was too exhausted. 

Her day didn't happen the way she expected it to be. Expect the unexpected huh?

Ang gusto niya na lang ngayon ay ipahinga ang katawan at isip niya.  She'd been in a roller coaster of emotion since she met Nickolas and Rui. Hindi niya na kilala ang sarili niya,  kung sino ba talaga siya.

She's too drained.  Gusto niya ng magpahinga,  pero naging mailap ang antok sa kaniya.

Once again, she was trapped inside her conflicted memory lane.

Hindi niya namalayan kung anong oras na siya tuluyang nakatulog.

    Nagising Sophia dahil nahihirapan na siyang huminga.  Something feels funny on her nose.  Nang magmulat siya ng mata,  ang una niyang nakita ay ang mukha ni Flame at ang laway nito malapit ng tumulo.

Ngumisi ito ng makitang gising na siya.  Mukhang may ginawa na naman itong kalokohan sa kaniya.

She look around para hagilapin si Frost,  at nakita niya ito malapit sa paanan ng kama. She was just lying there,  unmoving and just keep on staring at the ceiling. Tanging paggalaw lamang ng mga pilikmata nito ang palatandaang gising nga ito.

Napailing siya.  She swear,  sometimes this child's weirdness could give her goosebumps.

Nasapo niya na lamang ang kanyang noo,  but she immediately scrunched her nose when she felt something gooey on it. Nang tingnan niya kung ano iyon, agad niyang pinaningkitan ng mata ang ngingisi-ngising si Flame.

"You cheeky---

Naputol ang sasabihin niya ng biglang bumukas ang pintuan ng kaniyang kwarto at iniluwa si Manang Ising na nagpupunas ng kamay.

"Aba'y mabuti't gising ka na.  Kukunin ko lang sana ang kambal para makakain na.  Halikana't sabayan mo na sila. "

Namula siya sa narinig.  Nahihiya na siya kay manang Ising, hindi naman kasama sa trabaho nito ang pag-aalaga sa kambal, pero ginagawa parin nito. She had been too caught up with her personal issues na halos makalimutan niya na ang responsibilidad niya bilang ina.

"Maraming salamat po. Pasensya na ho kayo at naaabala ko pa po kayo. "

Iwinasiwas nito ang kamay. "Ay ano ka ba,  wala iyon.  Alam ko namang pagod ka sa byahe mo kagabi,  at isa pa,  ako ma'y matanda na at sabik din sa mga bata." Lumapit ito sa kanila at tila wala lang dito na kinarga sa magkabilang braso sina Frost at Flame. "Hala't maghanda ka na, ng makapag-almusal ka na din. "

"Sige po. "

Nang makaalis ang mga ito'y agad siyang pumasok sa banyo para linisin ang sarili,  at ang laway ni Flame na mukhang nilamutak na naman nito sa mukha niya. 

Pagkatapos niyang mag-ayos ay bumaba na siya upang saluhan ang kambal.

Pagbaba niya sa hagdan ay dumiretso na siya sa kusina kung saan naririnig niya ang gigil na tawa ni Flame.

"Manang, tulog pa po ba si Clarence? " Tanong niya ng mapansing walang ni anino ni Clarence sa hapag.

"Naku iha, maagang umalis kanina.  Hindi ka na yata ginising dahil nga daw pagod ka. "ani nito habang inilalapag ang piniritong itlog sa lamesa.  "Tena't kumain ka na. "

"Opo,  sige. " Hindi niya napigilan ang biglang pananamlay.  Kahit ano pa kasing sabihin ni manang Ising,  alam niyang umiiwas sa kaniya si Clarence.  Gusto niya itong kausapin,  aluin.  But she knew that Clarence needs time,  more than anything else right now. 

Umupo siya sa tabi ng kambal at nagsimulang subuan ang mga ito.  Minsan ay pabiro niya pang tinatapunan ng masamang tingin si Flame. Mukha kasing nakalimutan na nito ang atraso nito sa kaniya, pero gaya ng inaasahan, hindi man lang siya sineryoso nito.

Natawa na lamang siya.

Frost on the other hand, was gloomy.  Kanina pa ito walang kibo.

"Siya nga pala Sophia,  kumusta naman iyong lakad niyo sa ampunan kahapon? " Nahinto siya sa pag-iisip.  "Naging maayos naman ba? "

Bumalik sa alaala niya lahat ng nangyari kahapon,  at kulang na lamang ay bumaligtad ang upuan sa bilis ng pagtayo niya! 

It made a loud screech,  dahilan para lumaki ang mga ni Frost.

"Sophia, ayos ka lang ba? "

"Ah,  o-opo. " Mabilis niyang sagot.

Kailangan niyang tawagan si Rui at kumustahin ito.

Sandali siyang nagpaalam kay manang Ising at ipinakiusap ang kambal, pagkatapos ay agad siyang umakyat sa taas para hanapin ang kaniyang company cellphone.

Nakailang ikot na ata siya sa buong kwarto,  pati mga drawer ay nahalungkat niya na,  pero hindi niya parin iyon makita.

She tried to remember kung saan niya yun naiwan,  pero hindi niya na maalala.  Mukhang pati utak niya ay naapektuhan na sa dami ng problema niya. 

Imbes na magmukmok,  pumunta siya sa kwarto ni Clarence para magbakasakaling naiwan nito ang isa niyang cellphone,  preferably his company phone.  Ang numero kasi ng personal phone nito ang naka-save sa cellphone na iniwan niya kay Rui,  and she had it blacklisted,  kaya wala ring kwenta.

She searched the room, her draw and everything.  Pero wala din. Pagod at nanlulumo siyang napaupo sa gilid ng kama ni Clarence. Siguradong nag-aantay ng tawag niya si Rui. She promised him,  she would. Mukhang kailangan niyang bumili ng bagong cellphone.

Dahil sa inis ay pinagdiskitahan niya na lamang ang kung anu-anong nakapatong sa sidetable ni Clarence.  Then she realized,  hindi niya pa pala nasusubukang buksan ang drawer niyon.

Mabilis niya iyong binuksan,  at nagkalkal sa loob niyon. Wala siyang mahanap maliban sa mga papeles at folders na nakasiksik don. She was ready to give up when a particular picture caught her attention.

Kinuha niya iyon at sinipat.  She knew the guy. 

It was Dean Lester Valler,  today's highest paid architect and one of those eligible bachelors which a lot of woman dreamed of.

Ilang beses niya ng nababasa ang tungkol dito sa ilang magazine na nabili niya. But why does Clarence has his picture?

Ibinalik niya ang litrato sa drawer at inayos ang pagkakasalansan ng mga folder sa loob. Nagulo na kasi ang mga iyon dahil sa ginawa niyang pagkalkal,  at mukhang hindi na kakasya kapag hindi niya inayos.

Isa-isa niyang tinanggal binalik ang mga folder sa loob ng drawer. 

She was holding the last folder, and was about to read kung ano ang nakasulat sa harap, ng may malaglag mula sa loob noon.

Nakarinig siya ng kalansing. Agad niyang naisip na baka barya ang lang ang nalaglag. Ipagsasawalang bahala na lamang sana niya iyon when a flash from the floor hit her eye. Just like that,  she saw it,  resting near her foot.  Sparkling, and it's enticing elegance calling her attention.

Hindi iyon barya tulad ng iniisip niya. Of course it's not.

It was a ring.

A ring she swears,  she'd seen before.

--------

Gee❤️