ONE
2712 Words
A/N: Warning. If you are a person who is suffering from depression, I suggest na huwag mo itong basahin. This story is not suitable for those people who likes to hurt themselves.
“Sige pa! Sige paaa, Edward!”
Edward grunted at mas binilisan pa ang paglalabas- masok nito sa kaniig. He pumped her rough and hard. Napupuno na ng mahahabang halinghing ang silid na iyon.
“I’m c*****g, honeeyy,” muling ungol ng babae.
“Sabay tayo, hon,” lumalangitngit na ang kama sa bilis ng pag-iisa nila.
They both made a loud moan as they are about to reach their c****x.
At sa bawat halinghing sa loob ng kuwartong iyon, ay ang mga butil ng luha na lumalabas sa mga mata ni Remira. Impit siyang humihikbi habang nakasandal sa pintuan ng kuwarto nilang mag- asawa. Parang hinihiwa ang puso niya habang naririnig ang mga ungol ng asawa niya at nang babae nito.
Sinuntok-suntok niya ang dibdib kung nasaan ang kaniyang puso at tahimik na umiyak.
Kaya mo ‘to, Remi. Kaya mo ‘to.
Tumigil ang pag-ungol mula sa kuwarto. Marahang bumukas ang pinto at lumabas doon si Edward na nakaakbay sa babae nito na halos lumuwa na ang kaluluwa sa suot nitong damit.
“Honey, who is this fat and ugly woman?” maarteng tanong ng babae. The woman is drawing a circular pattern on Edward’s chest with her finger.
Asawa niya ako! She want to scream it. She want to slap it in this woman’s face. But she doesn't have the courage.
Walang emosyong tumingin sa kaniya si Edward. Walang sabi- sabing nilakumos nito ng halik ang babae sa harapan niya. Nakatitig ito sa kaniya habang patuloy nitong hinahalikan ang babae at pinipisil- pisil ang pang- upo nito.
Tears stream down her face. Nanginginig ang sulok ng labi niya.
“A maid,” pinutol ni Edward ang halik at diretsong tumingin sa kaniya. “This fat and ugly woman, is a maid.”
With that nilagpasan na siya ng mga ito. Napasalampak siya sa sahig. She cried her heart out. She want to let out everything. Every pain that is stabbing her whole being.
She need to let it out. As she silently cried hard, she went to kitchen and reach the knife above the island counter. This is her only way to subside the pain. It’s the only way.
She cut her arms.
Para siyang nakahinga ng maluwag habang nakikita ang pag-agos ng dugo doon. Slowly, the pain in her heart is going away. Narerelax ang isip niya tuwing nakikita ang lumalabas na dugo mula sa kaniyang braso. Para bang naisamang ilabas ng mga dugong iyon lahat ng sakit na nararamdaman niya.
She smiled at napatitig sa kawalan.
Wala nang sakit ngayon. Mahaharap na niya uli ng maayos si Edward na para bang walang nangyari.
She reached into her pocket at inilabas doon ang cellphone niya. She dialed Clarylaine Cruz’s number, her bestfriend.
After a few rings, Clarylaine picked it up.
“Remi?” tila kakagising lang nito. “What happened? Gabing gabi na ang pagtawag mo, ah? Are you okay?”
“Laine,” she said without emotion at all. “I’m sorry.” Muling tumulo ang luha niya. “I’m sorry. I’m sorry.”
“s**t, Remi! Did you cut yourself again?”
“I’m sorry. I’m sorry.”
“I’ll be there okay? Don’t move. I’ll be there just please, don’t do anything that will hurt you.” Narinig niya ang pagbaba nito ng tawag.
“I’m not hurt,” wala sa sariling bigkas niya. “My heart is.”
Napahagulgol siya. Gusto lang naman niyang mahalin din siya ni Edward. She tried everything para mahalin siya nito, para matutunan siyang mahalin nito.
Pero bakit ganun? Ganun ba talaga siya kahirap mahalin? Is she not worthy of anyone's love? Just because she's not beautiful? Because she's not rich and sexy like everyone else?
Ang sakit. Ang sakit sakit na. Pero hindi pa din niya magawang iwan si Edward dahil mahal na mahal niya ito. Mula noon hanggang ngayon. Bakit ba kasi hindi niya maturuan ang puso niya na magmahal ng iba?
This is the story of her martyrdom and unrequited love.
Ilang minuto ang lumipas, humahangos na dumating si Clarylaine sa bahay nila. Nakita kaagad siya nito at napapalatak ng mura nang makita ang dumudugo niyang braso.
“I’m sorry,” she whispered.
Walang imik na kinuha ng kaibigan niya ang first aid kit at ginamot ang sugat niya. Nang matapos iyon ay nilukob sila ng katahimikan.
“I’m sorry, Laine,” siya ang bumasag niyon.
Bumuntong hininga ito. “Hindi ganoon kalalim ang sugat mo, pero paano sa susunod? Paano kung hindi ako kaagad nakapunta dito? Anong nang mangyayari sayo?”
Napayuko siya. She bit her lower lip when her tears start streaming down again. Hinawakan ni Clarylaine ang mga kamay niya.
“Remi, if you're going through something that is painful, please reach out to me. Pag- uusapan natin iyon. Please don’t hurt yourself. Kasi nag- aalala ako.”
She gave her an apologetic look. “E-edward brought another b-beautiful and sexy girl here. A-and they… they… had s*x in our room. And.. my heart, is clenching. It’s clenching.”
Malutong na napamura si Clarylaine. “I’ll kill your husband I swear. And please, don’t you ever compare yourself to other girls. You are not fat, and definitely not ugly, okay?”
“I am.”
“No! You're not, Rems. Your body has curves. I’m no nurse but I know what a fat person looks like. And you're not one of them okay. You are voluptuous. At hindi ka din pangit. Kaya wag mong ikumpara ang sarili mo sa iba.”
“I’m okay, Laine. Kaya ko na ito. I’m sorry na nadadamay ka.”
Tumayo ang kaibigan niya at niyakap siya. “I know you love him, Rems, but please, spare a little love to yourself too.”
Tumango- tango siya doon. Nang masigurong okay na siya ay nagpaalam na ang babae na uuwi na ito. Hinatid niya ito sa pinto at ni-lock ang pinto nang makalabas na ito.
She sighed at humiga sa mahabang sofa sa salas.
Ano kayang oras uuwi si Edward?
Ngumiti siya ng mapait. Alam naman niyang hindi ito uuwi at doon na ito matutulog sa babaeng kasama nito. Pero pinapaasa pa din niya ang puso niya.
She reached for her ipod above the glass center table at sinuksok doon ang earphones. She played her favorite song, Dulo ng Hangganan perfomed by IV of Spades, and as she plays it, she can't helped but to think of Edward. It’s his favorite song too.
Dumating ka na sa dulo ng hangganan
Sumisigaw, nag-iisa
Sumabay ang luha sa indak ng alon
Umiiyak, nag-iisa
Binibigkas habang tumatakbo
Pumipiglas sa mga yakap ko
Pag-ibig ko bakit lumalayo?
Pag-ibig mo tila naglalaho?
Pumikit siya at hinayaan dumaloy ang luha sa pisngi niya. Bakit ba kahit nasasaktan na siya ay si Edward pa din ang iniisip niya.
Kapag makapiling ka
'Di na alam ang gagawin
Iiwas ba o titingin
Sa'yong kagandahan
Ang kislap ng iyong mata
Ay 'di ko na nakikita
The drift her to sleep. At nang magising siya, mataas na ang sikat ng araw at lowbatt na din ang ipod niya. Nag-asikaso siya ng sarili, naligo at nagsuot ng cotton shorts at kumportableng t-shirt.
She can’t helped but to look at herself on the mirror. Oo nga at may korte siya, malaki ang balakang niya at malaki din ang dibdib. But the harsh reality is women like her are fat, not voluptuous. Hindi din siya ganoon kaputi. Pero pantay ang kulay ng balat niya at higit sa lahat, malambot iyon dahil inaalagaan niya iyon nang maigi. Nilagyan niya ng lotion ang makinis niyang hita. Paborito talaga niya ang amoy ng lotion niya.
She sighed. At nilagyan din ng concealer ang ilalim ng kaniyang mata para maitago ang pangingitim niyon. Ilang araw na siyang hindi nakakatulog ng maayos. At kailangan pa niyang umiyak ng umiyak bago makatulog ng mahimbing. Kaya naman hindi naitago ng concealer ang bahagyang pamamaga ng mga mata niya dulot ng pag-iyak.
Nang matapos siyang mag-ayos ng sarili ay agad siyang bumaba sa kusina upang magluto ng agahan. Fried egg, fried rice at bacon ang niluto niya. Iyon kasi ang paboritong kumbinasyon ng agahan ni Edward. Pagkatapos ay nag-init din siya ng tubig. Gusto kasi ni Edward ang nagkakape sa umaga.
Saktong natapos niya iyong maihanda ay malakas na katok ang nanggaling sa pintuan. Agad niyang binuksan iyon. At halos mapugto ang hininga niya nang makitang si Edward ang nakatayo sa labas niyon. Messy ang hitsura nito but still handsome and it made her heart beat erratically.
“Hey,” nakangiti niyang bati dito.
But he just gave her a bored look at nilampasan siya. Gusto niyang malungkot doon, but she tried not to. Pinanatili niya ang ngiti habang nakasunod nito.
“Kumain ka na ba?” tanong niya habang nakasunod dito. “Nagluto ako ng umagahan.”
Biglang tumigil sa paglalakad si Edward dahilan para mauntog siya sa likuran nito. Iritado siyang tiningnan nito. “Shut up and stay away from me.”
Tinalikuran siya nito at tuloy tuloy na umakyat sa second floor ang lalaki. Malakas pa nitong ibinalya pasara ang pintuan. Hindi pa ito nagtatagal doon nang may maalala siya.
Shit!
With that, muling bumukas ang pinto ng kuwarto nilang mag-asawa at lumabas doon ang galit na galit na si Edward.
“Didn’t I told you that I want you to fix up my bed after I f****d my mistress?!”
“I-- I’m sorry,” napayuko siya. Ayaw na ayaw nitong magulo ang kama. Kaya naman pag nagdadala ito ng babae doon, dapat linisan kaagad niya iyon pagkatapos gumawa ng mga ito ng milagro.
At every time na ginagawa niya iyon, it feels like her heart is being stabbed. Knowing that her husband had s*x with someonebody else in that bed.
“Ayusin mo ito ngayon din dahil hindi mo gugustuhing magalit ako, Remira!” muli itong pumasok ng kuwarto. Mabilis niyang tinungo ang second floor.
Nang makapasok siya sa kuwarto, wala doon si Edward ngunit naririnig niya ang paglagaslas ng tubig mula sa banyo. Mabilis niyang inayos ang kama. Pinalitan niya ang bed sheet pati na din ang mga punda ng unan doon. She even sprayed a room freshener, para naman gumanda ganda ang mood ng asawa niya.
Dumukwang siya sa kama para siguraduhing walang lukot ang bed sheet. Halos mapatalon siya sa gulat nang may humawak sa balakang niya. Nang lingunin niya iyon, nakatayo si Edward sa likuran niya at nakatapi lamang ng tuwalya. Tumutulo pa ang buhok nito at dumadaloy ang maliliit na tubig pababa sa dibdib nito.
“E-edward,” she stuttered when her husband start caressing her hips and butt cheek. Nanlalambot ang tuhod niya sa ginagawa nito.
He leaned. Ipinatong ni Edward ang katawan nito sa likod niya. Nararamdaman niyang unti unting nababasa ang likudang bahagi ng t-shirt niya. Gumapang ang mga kamay nito sa malulusog niyang dibdib at marahang minasahe iyon. She bit her lower lip to supress her moan.
“Did my touch made you shiver in anticipation?” Edward whispered to her ear at marahang kinagat- kagat iyon. Napapapikit siya sa sensasyong dulot niyon.
“Too bad, I don’t do s*x with pigs.” Parang binuhusan siya ng malamig na tubig nang marinig iyon. Umalis si Edward sa likuran niya at hinatak siya paharap dito. “Get out,” walang emosyon nitong bigkas.
Nanginginig ang tuhod niya na lumabas ng kuwarto. Rinig pa niya ang malakas na pagsara nito ng pinto.
Ngumiti siya ng mapait at lumabas na naman luha niya na akala niya ay natuyo na kagabi. Pinahid niya iyon at dumiretso sa kusina. Doon na lamang niya hihintayin ang asawa.
Nang dumating doon si Edward, uminom lamang ito ng tubig at akmang aalis na muli sa kusina.
“Hindi ka kakain?” pagpigil niya dito.
Umismid ito sa kaniya. “Baka lasunin mo pa ako.”
Nalungkot siya sa narinig, alam naman niyang ayaw lamang siyang makasabay nito sa pagkain. Kaya naman tumayo siya. “Alam ko naman na di ka pa kumakain. Kumain ka na dito para malamanan yang sikmura mo. Ako na lang ang aalis para makakain ka ng maayos. Babalik na lang ako kapag tapos ka na kumain.”
Hindi na niya ito hinintay sumagot. Mabilis siyang lumabas mula sa kusina nang hindi ito nililingon. Ayaw niyang mag away na naman sila. At mas lalong ayaw niyang makita nito ang mga luhang nagbabadyang kumawala na naman mula sa mga mata niya.
Napunta siya sa wooden swing sa garden at doon na lamang tumambay habang hinihintay matapos pagkain ang asawa niya.
Napatitig siya sa kawalan tila ba nagiging hobby na niya iyon. Magmula ng maging asawa niya sa Edward ay hindi mabilang sa mga daliri niya kung ilang beses siyang nawawala bigla sa sarili at napapatitig sa kung saan.
She can still remember how they first met. Para bang isa iyong scene sa pelikula...
“Mama naman! Wala na nga po akong pera. Ibinigay ko na po sa inyo ang allowance ko galing sa scholarship ko. Pambili ko nga po sana yun ng libro.”
Matalim na tingin ang ipinukol sa kaniya ng ina. “Edi bigyan mo pa ko ng pera! Ipapagawa ko yung bahay para sa mga kapatid mo. Humingi ka pa ng pera dyan sa scholarship scholarship na sinasabi mo!”
She frustratedly stomped her feet. Kaysa mag-away sila ng ay tinalikuran na niya ito at nagmamadaling sumakay ng jeep papasok ng eskwelahan. Pinahid niya ang luhang nagmamalibis sa kaniyang pisngi sa sobrang galit.
Nasa ikahuling taon na siya ng kolehiyo sa kursong Mechanical Engineering. Kahit ayaw niya ng kursong iyon dahil magastos at mahirap, iyon pa din ang kinuha niya dahil iyon ang gusto ng nanay niya. Madami daw opportunity doon pag nakagraduate na siya, kaysa sa pagiging journalist at writer na gusto niya. Maging praktikal daw siya sabi ng mama niya.
At dahil mahirap lamang sila, naghanap siya ng mga scholarship na makatutulong sa pinansiyal niyang pangangailangan para makapag-aral.
Ngunit halos hindi na din naman siya matulungan noon, dahil kinukuha sa kaniya ng nanay niya ang pera sanang pambili ng libro at mga bakal na kailangan sa mga hands- on na lesson.
Inabot niya ang bayad sa driver. Iyon na ang kahuli- hulihan niyang pera. Mamaya ay tiyak na magwa- 123 siya pauwi.
Nang makababa sa tapat ng unibersidad na pinapasukan, inayos niya ang gusot na uniporme at asul na palda, para naman hindi masyadong halata na hindi naplantsa iyon. Nasira kasi ang plantsa nila at wala pang pampagawa noon o pambili ng bago. Kaya ilang linggo na din siyang pumapasok na gusot ang suot.
Nakarating siya sa second floor ng Engineering Building. Nasa room na nila ang isang block ng mga estudyante at iilang mga iregular na estudyante gaya niya. Hinihintay na lamang nila ang professor, pero sa halip na ang guro nila ang dumating ay isang pagka-gwapo gwapong nilalang ang pumasok sa pintuan.
Tila tumigil ang mundo niya at ito lamang ang nakikita niya. Totoo pala ang pakiramdam na iyon, iyong parang lumulutang ka sa alapaap.
She can't helped but to gasp. Ngayon lamang niya nakita ito sa subject nilang iyon at halos hindi na niya maalis ang paningin dito. At hindi lamang siya ang nakapansin sa taglay nitong kaguwapuhan maging ang mga iba nilang kaklase doon.
Hindi na maalis ang ngiti niya hanggang sa pumasok ang professor nila.
I need to know his name.
----------------------------------------------------------------
What do you think?
I suggest, pakinggan ninyo ang kantang Dulo ng Hangganan while imagining that you are Remi. Or more like you are someone na napapagod ng magmahal. I, myself tried it at naiyak ako sa di ko malamang dahilan.
But please, don't hurt yourself.
Always remember that you are unique and valuable.
- Writer
