Fake Girlfriend

“Sophia, ang tagal mo!” reklamo ni Regine “Ito na. Inaayos ko na lang itong mga papers.” Kakatapos ko lang mag-input sa laptop. Nandito kasi kami ngayon sa municipal office para sa OJT, at pagkatapos ng duty namin, napagdesisyunan naming pumunta sa Marikina para mamasyal. “Paano ba ’yan? Hindi ako makakasama sa inyo,” sabi ni Ate Ana, isa sa mga classmate at kasabay din naming mag-OJT. “Sige lang, teh. Alam naman namin na may anak kang inaasikaso,” sabi ni Kyla. “Tagal mo kasi!” sisi ni Regine sa akin. “Kasalanan ko bang ginawa ko pa ’yung sa’yo at dinagdagan pa ni Ma’am?” pasiring kong sagot sa kanya. “Ay, ay! Tara na nga. Init-init na oh!” singit ni Kyla. Saka na kaming sumakay papuntang Marikina. Pagkarating namin, naisipan muna naming pumunta sa Teatro Marikina. Grabe rin pala ang Teatro Marikina. Malawak ang lugar at malaki ang stage, may mga spotlight, velvet curtains, orchestra pit, maraming upuan para sa audience, at backstage area kung saan naghahanda ang mga performers. May mga plays, concerts, cinema nights, exhibits, at seminars din na ginaganap dito. Pagkatapos naming manood, hindi pa rin maalis sa mukha ni Regine ang excitement. “Ang galing nila, noh!” masayang sabi niya. “Kaso nakakabitin pa,” segunda ni Kyla. “At least hindi nasayang ’yung tickets natin. Na-enjoy naman natin. Nagsisigawan pa nga kayo kanina,” pang-aasar ko sa kanila. “Ikaw nga, kinikilig eh!” tukso ni Regine. “Me? Saan naman?” “Huwag mong sabihing hindi mo siya nakita. Eh katabi mo lang!” tanong niya habang pinanliligan ako ng mata. “Hindi ko talaga nakita,” naguguluhan kong paliwanag. “O siya, bahala ka nga diyan. Gwapo ’yon, noh! Tapos hindi mo man lang tiningnan. Pinag-uusapan pa naman natin kanina,” paliwanag ni Regine. “’Yun ba ang tinutukoy n’yo kanina? Akala ko ’yung nasa stage.” Napakamot na lang ako sa ulo. “Ayun siya oh! May kasama!” turo ni Kyla habang palabas kami ng Teatro. “Hoy! Marinig ka niyan!” sabay hila ko sa kamay niyang nakaturo. “Bakit ba? Tingnan mo, nakatingin nga oh!” Sabay nguso niya sa direksyon ng lalaki. Napatingin ako. At doon, nagkatitigan kami saglit. Mabilis naman akong umiwas ng tingin. “Oyy! Chance mo na ’to, beshie!” sabi ni Regine na halatang kinikilig. “Ayan oh! Baka magka-boyfriend ka na!” dagdag pa ni Kyla. Itong dalawang ’to talaga. Kapag pinagsama, kahit kaibigan ka, ilalaglag ka nila. Matagal na kasi nila akong hinahanapan ng magiging boyfriend. Lahat ng pinapakilala nila sa akin, tinatanggihan ko at iniiwasan ko lang. “Sigurado dito hindi na kami sasablay,” sabay kindat ni Regine kay Kyla. “Hayyss.” Napasinghal na lang talaga ako. “Besh, tingnan mo. Mukhang gusto nilang makipagkilala.” “Tara na nga, Kyla. Hayaan mo na ’yang si Regine.” Sabay hila ko sa kanya. “Oy, wait lang! Hindi ka naman mabiro eh!” Hindi ko na siya pinansin at nagpatuloy na kami sa paglalakad. Pagkatapos naming umalis sa Teatro, napagdesisyunan naming pumunta naman sa isang food court para kumain. Medyo malayo rin ang nilakad namin bago kami nakarating. “Finally! Pagod na ako. Gutom na gutom na ako,” reklamo ni Kyla. “Same!” sagot ni Regine. Habang naghahanap kami ng mauupuan, bigla akong napahinto. Muntik na akong mapamura nang makita ko kung sino ang nasa kabilang side ng food court. Muntik na akong mapasabi ng oh no. Doon ko sila nakita. Sila rin. Ang lalaki kanina. Kasama ang mga kasama niya. Napatingin din siya sa amin. Ano ba naman ’to? Pagkakataon nga naman. “Guys, sila ’yung nakita natin sa Teatro,” bulong ni Regine. “Oo nga.” Napatingin si Kyla sa kanila. Hindi ko na sila pinansin at naghanap na lang ako ng mauupuan. Hindi ko alam na habang abala ako sa paghahanap ng table, nagkatinginan na sina Regine at Kyla. Sa kabilang side naman, napansin din sila ng grupo ni Steven. Kasama ni Steven sina Zeke, Zack, at Tommy, na mas kilala ng mga kaibigan niya bilang Tabby. Si Tommy ang pinakamataba sa kanilang grupo at laging may ginagawang biro. Pero kahit ganoon, hindi maikakaila na gwapo rin siya. Sa totoo lang, lahat sila ay gwapo—may kanya-kanyang dating lang. Si Steven ay may tahimik at confident na aura. Si Zeke naman ay mas relaxed at friendly ang dating. Si Zack ay mukhang playful at madaling makisama. At si Tommy o Tabby—well, siya ang walking comedian ng grupo. “Pre, sila ’yung nasa Teatro kanina, ’di ba?” tanong ni Zack. “Mukha nga,” sagot ni Steven. Samantala, napansin ni Regine na nakatingin sa kanila sina Zack at Tommy. Bigla siyang ngumiti. “Kyla…” “Ano?” “Tara.” “Saan?” “Doon.” “Hala ka. Iiwan natin si Sophia?” Napatingin silang dalawa sa akin. Abala ako sa pagtingin ng menu at wala akong napapansin. “Saglit lang. Huwag mong sasabihin sa kanya.” “Bakit ako kasama sa kalokohan mo?” bulong ni Kyla. “Dahil kaibigan kita.” Napailing si Kyla pero sumunod pa rin. “Sophia, bibili lang kami ng drinks.” “Sige. Ako na lang maghahanap ng table.” Hindi ko man lang sila tiningnan nang maayos. Hindi ko alam na hindi sila dumiretso sa drinks counter. Sa halip, pumunta sila sa kabilang side kung saan naroon sina Steven. Sa kabilang table “Hi,” bati ni Regine. Napatingin sa kanila sina Zack at Tommy. “Hi,” sagot ni Zack, sabay ngiti. “Ikaw ’yung kasama nung girl kanina sa Teatro, ’di ba?” tanong ni Tommy. “Oo. Si Sophia.” Napatinginan sina Regine at Kyla. “Sophia?” ulit ni Zack. “Yes.” “Kaibigan n’yo?” tanong ni Tommy. “Best friend namin,” sagot ni Kyla. Napangiti si Tommy. “Ahh. Kaya pala.” “Ano kaya ang kaya pala?” tanong ni Regine. “Wala.” Tumawa si Tommy. Napailing si Zack. “Ignore him. Ganyan talaga ’yan.” “Hoy! Tabby ako. Hindi ako dapat ini-ignore,” reklamo ni Tommy. Napatawa sina Regine at Kyla. Habang nag-uusap sila, tahimik lang na nakaupo si Steven at Zeke. “So, friends kayo ni Sophia?” tanong ni Zack. “Oo. Bakit?” “Wala lang.” “Mukhang interesado ka ah,” pang-aasar ni Tommy. “Hoy!” agad na saway ni Zack. Napangiti lang si Regine. “Hindi lang si Zack ang mukhang interesado.” “What?” sabay na tanong nina Zack at Tommy. Tumawa si Kyla. “Wala. Wala kayong narinig.” Napatingin si Regine sa direksyon ko. Nakita niya akong nakaupo na at abala sa cellphone. “Guys, kailangan na naming bumalik. Baka hanapin na kami ni Sophia.” “Sige,” sagot ni Zack. “See you around,” dagdag ni Tommy. “Sure.” Bago umalis sina Regine at Kyla, may napansin silang maliit na bagay. “Next time ulit?” tanong ni Zack. “Maybe,” sagot ni Regine sabay ngiti. Pagbalik nila sa table, agad akong napatingin. “Ang tagal n’yo.” “Mahaba pila sa drinks,” mabilis na sagot ni Kyla. “Oo. Ang daming tao.” dagdag ni Regine. Hindi ko na iyon pinansin. “O siya, kain na tayo. Gutom na ako.” “Tara!” Hindi ko alam na ilang metro lang ang layo sa amin, nakaupo ang apat na lalaki. At hindi ko rin alam na bago pa kami tuluyang umalis sa food court, may mga taong palihim nang nagpapalitan ng tingin at pangalan. Para sa akin, simpleng araw lang iyon. Isang ordinaryong gala. Isang random na pagkikita. Pero para sa kanila, parang may nagsisimula nang mangyari. At hindi ko pa alam na hindi iyon ang huling pagkikita namin. Minsan, ang tinatawag nating coincidence ay simula pala ng isang bagay na hindi natin kayang takasan.