กับดักรักรุ่นน้องตัวแสบ

Chapter 3 ช่วย

19.42 น.

ฉันเดินลัดจากคอนโดรรันที่อยู่อีกซอยเพื่อกลับหอตัวเอง เพราะวันนี้ฉันติดรถรรันกลับ แล้วก็แวะทานข้าวกันด้วย เลยให้ไปคอนโดของเพื่อนเลย เพื่อนจะได้ไม่ต้องมาส่งฉันแล้วไปกลับรถที่ห่างไปอีกเป็นกิโล คอนโดรรันอยู่อีกด้านเป็นถนนใหญ่เหมือนกัน แล้วมันมีซอยลัดน่ะ

แต่ว่าตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองคิดผิด

เพราะเวลาที่ฉันเดินมาหารรันในตอนเช้านั้นต่างกับตอนค่ำโดยสิ้นเชิง

เพราะอะไรน่ะหรอ

ก็ผู้ชายที่เดินตามฉันมาในตอนนี้ไง

เมื่อรับรู้ได้ว่ามีคนตามมาฉันก็รีบเดินเพื่อให้ไปถึงปากซอยโดยเร็วที่สุด

ไม่น่าอาสาเดินมาเองเลยวาเลน

แล้วไม่รู้ทำไม ปกติฉันจะเรียกวินมอไซต์แถวนั้นให้มาส่งตลอด แต่วันนี้รู้สึกอยากเดินเล่นซะงั้น

ขยันไม่ถูกเวลาจริงๆ

แล้วซอยนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะเปลี่ยวอะไรนะ แต่มันเป็นซอยที่มีหอพักนักศึกษาซะส่วนใหญ่ แล้วร้านค้าส่วนใหญ่ก็อยู่ปากซอย เรียกได้ว่าแม้จะไม่เปลี่ยว แต่ก็ไม่มีคน ฉันเลยรู้สึกไม่ปลอดภัย

พรึบ

" จะรีบไปไหนจ๊ะน้องสาว " แล้วเมื่อใกล้ถึงปากซอยแล้วก็มีมือมาจับที่แขนฉันแล้วดึงฉันให้หันไปหา

" ปล่อย " ฉันมองผู้ชายสองคนที่เดินตามมาตอนแรกแล้วก้มมองมือหยาบที่จับแขนฉันอยู่อยากตื่นกลัว

" โอ๋ๆ อย่าตกใจสิจ๊ะ พี่แค่มาทักทาย " ผู้ชายร่างท้วมที่จับมือฉันอยู่พูดแล้วยิ้มให้ฉัน

" ไม่ได้อยากรู้จัก ปล่อย " ฉันพูดแล้วบิดแขนออกจากการเกาะกุมของเขา

" แหม่ หยิ่งซะด้วยว่ะ "

" ไม่ได้หยิ่งเว้ย แต่ไม่อยากจะเสวนาด้วย " ฉันร้องขึ้นแล้วพยายามดิ้นหนี

" แต่พี่อยากรู้จักน้องสาวคนสวย เรามาทำความรู้จักกันหน่อยมั้ย " แต่ผู้ชายคนนั้นกลับพูดแล้วมองฉันอย่างหยาบโลน

" ไม่ ช่วยด้วยค่ะ " ฉันหันไปขอความช่วยเหลือจากวินมอไซต์ที่ขับผ่าน แต่เขากลับมองมาแล้วขี่ผ่านไปเฉยๆ

" เรียกให้ตายก็ไม่มีใครช่วยหรอกน้องสาว แถวนี้มีใครบ้างที่ไม่รู้จักไอ้เบิ้ม "

" ไม่มีใครกล้ามายุ่งหรอก ได้กันดีกว่าจ๊ะคนสวย ไปทำความรู้จักกัน " คนที่มาด้วยพูดขึ้นเสริมทับอีกเสียง

แล้วไอ้ผู้ชายที่จับแขนฉันอยู่ก็ดึงฉันให้เดินตามไป

" ไม่ไปเว้ย ปล่อยฉันนะไอ้พวกเวร ช่วยด้วยค่ะ " ฉันดิ้นหนีอย่างสุดแรงแล้วตะโกนขอความช่วยเหลือรถหรูสีดำที่ขับผ่านมา

" ร้องให้ตายก็ไม่มีใครสนใจหรอก "

และก็จริง ความหวังของฉันที่อยู่กับรถคันนั้นก็หายไปพร้อมกับรถคันนั้นที่ขับผ่านฉันไป

" ปล่อยสิว่ะ ไอ้พวกชั่ว ;฿/&&: " ฉันหันไปดิ้นหนีจากอุ้งมือหนีเหนียวๆ ของไอ้บ้านี่แล้วด่าทอพวกมันไป

" ปากดีนักนะมึง " พอได้ยินคำหยาบออกจากฉัน พวกมันทั้งสองก็ทำหน้าทะมึนแล้วมองฉันอย่างโกรธ

" ฉุดผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้นี่แมนจังนะ " และก่อนที่พวกมันจะได้ทำอะไรฉันก็มีเสียงที่ดังขึ้นจากข้างหลังฉัน

" รุ่นพี่ " ฉันเรียกคนที่เข้ามาช่วยอย่างดีใจ

พี่แทนไท??

ใช่ พอฉันหันไปมองก็เจอกับรุ่นพี่หน้านิ่งของคณะฉันที่จันทร์เจ้าบอกว่าเป็นประธานรุ่นปี 2

" ปล่อยเธอ " เขาเหลือบมามองหน้าฉันเล็กน้อยแล้วหันไปพูดกับไอ้สองคนนี้นิ่งๆ

จะนิ่งไปไหนพ่อคุณ

สถานการณ์คับขันนะเห้ย

" ยุ่งอะไรด้วยว่ะ " คนที่จับฉันพูดขึ้นแล้วทำหน้ากวนๆ

" คงไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงหูไอ้ฟีนิกซ์หรอกนะว่ามีคนมากร่างถิ่นมัน " พี่แทนไทมองพวกมันอย่างไม่กลัวแล้วพูดขึ้น

" ฟะ ฟีนิกซ์ " ฉันหันไปมองหน้าพวกมันก็เห็นว่าหน้าพวกมันซีดๆ เหมือนเห็นผียังไงอย่างงั้น

" อื้ม ไง จะให้กูโทรมั้ย "

" เอาไงดีพี่เบิ้ม " พวกมันหันไปมองหน้ากันอย่างขอความเห็น

" มะ มันไม่รู้จักลูกนายหรอก " ไอ้คนชื่อเบิ้มพูดขึ้นแล้วหันมามองหน้าพี่แทนไทอย่างไม่กลัว

" ลองดูมั้ยล่ะ " พี่แทนไทควักโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วทำท่าจะกด

" เห้ยๆ อย่านะเว้ย ปล่อยแล้วๆ " แต่ไอ้เบิ้มก็รีบร้องห้ามแล้วปล่อยมือฉัน ฉันรีบเดินไปหลบหลังพี่แทนไททันที

พวกมันมองหน้าเราสิงคนอย่างลังเลแล้วรีบวิ่งหนีไป เหมือนพวกมันจะกลัวพี่ฟีนิกซ์

" พี่ฟีนิกซ์เป็นมาเฟียหรอคะ " ฉันพูดขึ้นแล้วมองหน้าพี่แทนไทอย่างสงสัย

เพราะนักเลงที่ทำตัวกร่างยังต้องกลัวนี่ไม่น่าจะธรรมดา

" ป่าว มันเป็นนักเลง " พี่แทนไทตอบแล้วมองฉันอย่างสำรวจ

" พี่ฟีนิกซ์นี่นะ " ฉันไม่สนใจสายตาของเขาแล้วก็ถามต่อ

พี่ฟีนิกซ์นี่นะนักเลง ท่าทางคุณชายขนาดนั้นนี่นะ

" สงสัยอะไรเยอะแยะ " พี่แทนไทเงยหน้าขึ้นมามองฉันดุๆ

" อะ อ้าว " ฉันท้าวเอวมองหน้ารุ่นพี่คนนี้อย่างหาเรื่อง

คนถามดีๆ นะ ฉันก็แค่สงสัย ผิดอะไร??

" ตัวแค่นี้ทำเก่ง แล้วนี่จะไปไหน " พี่แทนไทมองฉันเอือมๆ แล้วถามขึ้น

" กลับหอค่ะ " ฉันตอบกลับอย่างเซ็งๆ

ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดด้วยหรอกนะ จะคิดว่าเขาชมว่าตัวเล็กก็แล้วกัน

อันที่จริงก็เก่งไปงั้นแหละ ให้ฉันไปสู้กับผู้ชายก็ไม่ไหวหรอกนะ แต่ถ้าผู้หญิงล่ะก็ มาได้เลย

อีวาเลนพร้อมสู้

" อยู่ตรงไหน " เขาหันไปมองในซอยแล้วหันมามองหน้าฉัน

" หน้าคอนโด M " ฉันชี้ไปทางหน้าปากซอยที่มีคอนโดใหญ่ตั้งอยู่ไม่ไกล แล้วหอฉันก็ไม่ใช่คอนโดนั่นหรอก อยู่ฝั่งตรงข้ามน่ะ

" ไปสิ " เขาว่าแล้วเอื้อมมือมาจับมือฉันให้เดินตามไป

" ดะ เดี๋ยว " ฉันรีบขืนตัวไว้ทันที

" อะไร หรือจะรอให้ไอ้พวกนั้นมันมาลากไปข่มขืนก่อน " พี่แทนไมหันมามองหน้าฉันนิ่งแล้วมองไปยังด้านหลังฉัน

" พี่จะไปไหน แล้วจับมือฉันทำไม " ฉันหันไปมองตาม พอเห็นว่าไม่มีสองคนนั้นแถวนี้ก็หันไปมองหน้าเขาแล้วตั้งคำถาม

" จะไปส่ง เร็ว "

" ไม่เป็นไรค่ะ " ฉันรีบปฏิเสธทันที

แต่กลับได้รับสายตานิ่งๆ ดุๆ มองมาจนฉันรู้สึกเกรงๆ

" เหอะ งั้นก็ไปค่ะ แต่ปล่อยมือก่อนได้มั้ย " แล้วฉันเลือกอะไรได้มั้ย นอกจากยอมให้เขาเดินไปส่ง แล้วก็ก้มลงไปมองมือของเขาที่จับมือฉันอยู่

" จับอย่างนี้แหละ จะได้ไม่หลง " พี่แทนไทก้มมองที่มองของเราเล็กน้อยแล้วพูดขึ้นอย่างไม่แคร์

จากนั้นเขาก็จูงมือฉันให้เดินตามไปด้านหน้าปากซอย

ตึก ตึก ตึก

ฉันได้แต่มองแผ่นหลังของคนตัวสูงที่จับมือแล้วเดินนำฉันไปด้วยใจที่เต้นแรง

แต่เดี๋ยวนะ

หลง?? ฉันไม่ใช่เด็กน้อยหัดเดินนะ

ฉันเถียงในใจแล้วก็พยายามบอกใจให้หยุดเต้นแรงซักที

พอมารู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ตรงหน้าคอนโด M แล้ว ซึ่งข้ามทางม้าลายไปก็หอฉันนั่นเอง

" ต้องขอบคุณมั้ยคะ " ฉันเอ่ยถามเมื่อเราทั้งสองหยุดเดินแล้ว

" แล้วแต่ "

" เหอะ อยู่ตรงนี้บอกว่าแล้วแต่ แต่พออยู่มหาลัยไม่ใช่ว่าจะหาเรื่องฉันนะ " ฉันเค้นหัวเราะแล้วพูดขึ้น รุ่นพี่เป็นมนุษย์ที่ไว้ใจไม่ได้ เพราะฉันเจอบ่อย อยู่ข้างนอกฉันเจอรุ่นพี่ที่ชอบหาเรื่องพวกฉันบ่อยๆ แล้วพอพวกฉันไหว้ก็ไม่รับไหว้ แล้วพอพวกฉันไม่ไหว้ก็เอาเรื่องตอนเข้ากิจกรรมรับน้อง

" หึ คิดไปเอง " พี่แทนไทกระตุกยิ้มเล็กน้อย

" ไม่ได้คิดไปเองอ่ะ ไม่สบายใจ งั้นขอบคุณนะคะที่มาส่ง ถึงหอฉันแล้ว และก็กรุณาปล่อยมือด้วยค่ะ " ฉันกรอกตามองบนอย่างเอือมๆ แล้วเอ่ยขอบคุณเขาไป

" อื้ม ฝันดีวาเลน " พี่แทนไทมองมือที่จับมือฉันอยู่แล้วปล่อยออก เงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉันเล็กน้อยแล้วหันหลังเดินออกไป

ตึก ตึก ตึก

ฉันมองตามแผ่นรุ่นพี่คนนั้นไปด้วยใจที่เต้นแรง

ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อใจฉันจริงๆ

แค่คำพูดเล็กน้อยแค่นี้กลับทำให้ใจฉันเต้นแรงขนาดนี้

ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ