"Ya Nazlı lütfen gitme ben seni çok özlerim."
Yaşanan olaydan sonra dört gün geçmişti. Bende biraz olsun toparlamıştım. Tabi bu olaylardan teyzemlerin haberi yoktu. Onlara nasıl anlatacaktım ki hem anlatsam beni bir saniye bile burada tutmazlardı.
Bu sebepten dolayı bizim haricimizde kimse bilmeyecekti bu yaşananları. Ama en kötü yanı ise kimse bilmese de benim hafızamdan silinmeyecek derin izler kalmıştı.
Korku kimi için anlık bir şey olsa da benim hayatımda bir mutluluk kadar yakın olacaktı. Her an kahkaha atacakmış gibi korkmayı da bekliyordum.
Artık rüya değil kabus görüyordum. Son günlerdir sürekli uykumdan sıçrayarak uyanıyordum. Hatta Damla ve Kadir'in beni eve getirdiği gece de kabus görüyordum...
•••
Koltukta uyuyan üzeri açılmış Damlanın battaniye ile üzerini örtmüştüm.
