Beneath the Crimson Oath

Sa buong buhay ko, sanay na ako sa gulo—gulo sa ospital, sa pamilya, sa trapik tuwing uwian. Pero may isang klaseng gulo na kahit gaano ka pa kahanda, wala kang laban. At ‘yon ang gulo na hindi ko alam ay paparating na sa akin. Alas-onse y medya ng gabi, patapos na ang shift ko sa ospital. Bilang isang nurse sa pampublikong ospital sa Maynila, sanay na ako sa puyat, sa amoy ng dugo, sa tunog ng monitor na tila ba laging nakikipag-agawan sa buhay ang pasyente. Nakasuot pa rin ako ng white scrubs, may mga bahid ng dugo ng pasyente, at ramdam ko na ang bigat ng mata ko sa antok. “Amara, uuwi ka na?” tanong ni Clara, isa sa mga kasama kong nurse, habang nagtatanggal siya ng gloves. “Mm-hmm. Nasa night shift si Mama, kaya wala akong kasabay. Kailangan kong makauwi nang maaga. Si Leo kasi, exams bukas,” sagot ko habang inaayos ang bag ko. Ngumiti siya. “Ikaw na talaga. Ate goals.” Napangiti na rin ako kahit pagod na. Minsan, sapat na ang ganung simpleng biro para maibsan ang bigat ng buong araw. Habang naglalakad ako palabas ng ospital, napansin kong tahimik ang paligid. Ang kalsadang dati’y maingay kahit gabi, ngayo’y parang natutulog. May mga ilaw sa poste pero mahina, tila ba may tinatago ang dilim. Binilisan ko ang lakad ko, dama ang simoy ng hangin na may halong kaba. Nang makarating ako sa gilid ng kalsada kung saan madalas ako sumasakay ng jeep pauwi, biglang may humintong itim na SUV sa harapan ko. Pumintig ang puso ko. Bumukas ang pinto, at lumabas ang dalawang lalaki na parehong naka-itim na coat, parang bodyguard. Matangkad, malalapad ang balikat, at may earpiece. Parang sa pelikula. Pero ito, totoo. “Ikaw ba si Amara Ledesma?” tanong ng isa, malamig ang boses. Nanigas ako. “Bakit po? May problema ba?” Hindi siya sumagot. Sa halip, tumango sa kasama niya, na agad lumapit at hinawakan ako sa braso. “Sandali lang! Ano ’to?! Wala akong ginagawang masama!” sigaw ko habang pumipiglas. Ramdam ko ang lakas ng hawak niya, parang alam niyang wala akong takas. “Sumama ka na lang sa amin. Mas madali ’to kung hindi ka mag-iingay,” dagdag ng isa. “Kung pera ’to, wala akong maibibigay—” Pero naputol ang lahat ng sinasabi ko nang bumukas ang kabilang pinto ng SUV. Lumabas ang isang lalaki. Ang lakas ng presensiya niya. Hindi ko agad nakita ang mukha, pero sapat na ang aura niya para manlamig ang buong katawan ko. Itim ang suot niyang coat, may relo sa pulso na mukhang mas mahal pa sa buong taon kong sahod, at may mga tattoo sa ilalim ng kwelyo ng damit niya—mga hugis na hindi ko maintindihan, pero ramdam kong may kwento. At sa unang beses, tumama ang tingin niya sa akin. Diretso. Walang ngiti. Walang emosyon. Siya. Si Damian Altarejos. Hindi ko pa alam ang pangalan niya nu’ng oras na ‘yon, pero alam kong siya ang tipo ng lalaking hindi mo basta basta titigan sa mata. “Ikaw nga.” Aniya, halos bulong, pero rinig ko sa buong paligid. “Simula ngayon, hindi ka na pwedeng mawala sa paningin ko.” “Ano bang kailangan n’yo sa akin? Wala akong ginagawang masama!” halos pasigaw kong tanong habang pilit na umaatras. Pero sa isang kumpas lang ng kamay niya, lumapit ang isa pang lalaki at binuksan ang pintuan ng sasakyan. “Pasok.” “Ayoko! Hindi ako sasama hangga’t hindi n’yo sinasabi kung anong kasalanan ko sa inyo!” “Pasok, Amara,” ulit niya. Sa tono ng boses niya, hindi ito alok—utos ito. Sa kaba, galit, at takot, hindi ko napigilang magtanong. “Sino ka ba?” Tumigil siya. Tumalikod sandali bago muling humarap sa akin, mas malapit ngayon. “Ako ang lalaking sisira sa tahimik mong mundo.” Sa loob ng sasakyan, tahimik kaming lahat. Hawak ko ang bag ko na parang sandata, kahit alam kong wala itong laban sa mundo nila. Dinig ko ang tiktak ng relo ko at ang mabilis kong t***k ng puso. Si Damian, nakaupo sa tabi ko. May suot siyang itim na guwantes at hawak ang isang rosaryong may pulang krus. Ilang minuto ang lumipas bago siya muling nagsalita. “Hindi ka namin sasaktan, Amara. Basta’t makikinig ka.” “Eh bakit n’yo ako kinidnap?” “Hindi kita kinidnap. Inilayo lang kita sa panganib.” Napakunot ang noo ko. “Panganib? Anong—” “Ikaw ang anak ng lalaking nagkanulo sa amin.” Natigilan ako. “Anong… ibig mong sabihin?” Tiningnan niya ako. Diretso. Malalim. “Ang ama mo… si Antonio Ledesma. Isa siyang accountant ng Altarejos Syndicate. Ilang taon namin siyang pinagkatiwalaan. Pero pinaikot niya kami. Ninanakawan kami. Ngayon, nawawala siya. At ikaw lang ang iniwan niya.” Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Hindi ko matanggap. Ang Papa ko? Magnanakaw? “Hindi totoo ’yan… Mahal ng Papa ko ang pamilya namin. Hindi siya ganun…” “Lahat ng traydor may dahilan. Pero hindi ’yon sapat para kalimutan ang pagkakanulo.” “Bakit ako? Hindi ako si Papa! Hindi ko alam ang ginagawa niya!” Hindi siya sumagot agad. Kinuha niya ang cellphone niya, nagpakita ng litrato—kuhang-kuha si Papa, may hawak na suitcase, at may kasamang lalaking kilala sa TV bilang isa sa mga pangunahing kalaban ng Altarejos family. Hindi ko na kailangan ng paliwanag. Gumuho ang mundo ko. “Amara,” bulong niya. “Ano?” “Ikaw ang magiging susi para lumabas siya.” “Anong ibig mong sabihin?” “Kapag nalaman niyang hawak kita, lalabas siya. At pag lumabas siya, matatapos ang lahat.” Napapikit ako. Hindi ko alam kung galit, lungkot, o takot ang nangingibabaw sa akin. Pero isang bagay ang malinaw… Hindi na ako muling babalik sa dati kong buhay. Tahimik ang loob ng sasakyan habang patuloy kaming bumabaybay sa kalsada. Kita ko ang mga ilaw sa labas ng bintana—pabagal nang pabagal, para bang kahit ang Maynila ay natutulog na. Ngunit ang utak ko, gising na gising. Nanginginig pa rin ang kamay ko. Hindi ko alam kung dahil sa takot o sa galit. "Hindi ko maintindihan..." mahina kong bulong. "Bakit hindi niya sinabi? Kung totoo man ‘yan… bakit hindi niya kami isinama? Bakit niya ako iniwan?" Biglang nagsalita si Damian, hindi man lang tumitingin sa akin. "Ang mga traydor, laging may dahilan. Pero laging may iniwang kaluluwa silang sinisira." “Anong gusto mong gawin ko? Iharap ko sa’yo si Papa? Ipagkanulo ko rin siya?” Tumalikod siya at sa unang pagkakataon, tumama ang mga mata namin sa isa’t isa nang matagal. Hindi ko alam kung anong nakita niya sa’kin, pero nanlambot ang loob ko sa titig niya—matigas, pero may bahid ng lungkot. “Hindi ko kailangan ang pagtatraydor mo. Gusto ko lang ng hustisya. Kung totoo ngang wala kang alam, hindi ka namin gagalawin.” “At kung meron akong alam?” Napangiti siya, isang ngiting hindi mo matukoy kung masaya, nananakot, o pareho. “’Wag mo na lang subukang magsinungaling.” Pagkaraan ng halos kalahating oras, huminto kami sa harap ng isang malaking black gate na may emblem ng pulang ahas na paikot sa isang baril. Sa unang tingin pa lang, alam kong hindi ito ordinaryong bahay. May mga armadong lalaki sa labas, nakasuot ng itim at may night vision goggles. Sa gate pa lang, kita mo na: ito ang pugad ng halimaw. Binuksan ang pinto at inalalayan akong bumaba. Hindi ko tinanggap ang kamay ni Damian. Tumayo ako mag-isa, pilit pinapanatili ang dignidad kahit nanginginig ang tuhod ko. “Saan mo ako dadalhin?” tanong ko. “Sa lugar kung saan ka ligtas. At sa parehong lugar kung saan mo malalaman kung sino talaga ang ama mo.” Pumasok kami sa loob ng mansion—malawak, marangal, pero malamig. Ang mga chandelier ay puro kristal, ang marble flooring kumikintab, at bawat sulok ay may CCTV. Tahimik ang buong bahay, pero ramdam mong maraming matang nakatingin. Inihatid ako sa isang kwarto sa ikalawang palapag. Pagbukas ng pinto, gulat ako sa nakita—isang eleganteng silid na mas malaki pa sa buong kwarto namin sa bahay. May king-sized bed, malaking bintana na may tanawin ng hardin, at isang bathroom na mas magarbo pa sa hotel. “Dito ka muna,” sabi ni Damian. “May pagkain sa mesa. Magpahinga ka.” “Wala kang karapatang ikulong ako dito,” sagot ko. “May trabaho ako, may pamilya—” “Lahat ng ‘yan, nakaayos na. May usap na kami sa ospital. Sa ngayon, ligtas sila. Basta manatili kang tahimik.” Napatingin ako sa kanya, puno ng galit ang dibdib ko. “Anong klaseng tao ka ba talaga?” Hindi siya sumagot. Sa halip, lumapit siya sa akin. Isang dangkal lang ang pagitan ng mga mukha namin. Ang lakas ng t***k ng puso ko, hindi ko alam kung dahil sa takot o sa epekto ng presensya niya. “Ako ang taong natutong mabuhay sa mundong pinili ng dugo. At ikaw, Amara... ikaw ang anak ng lalaking tinuruan kaming magtiwala, tapos iniwan kami sa kadiliman. Ayaw kong saktan ka. Pero kung pipiliin mong humarang sa katarungan, wala akong pangakong kaya kitang patawarin.” Umalis siya at marahang isinara ang pinto. Naiwan akong nakatayo sa gitna ng silid. Tahimik. Magulo ang ulo ko. Kung anong klaseng gulo ito, hindi ko alam. Pero isang bagay ang sigurado... Hindi na ako si Amara Ledesma na nurse lang. Ako na ang Amara na may dalang multo ng nakaraan—at hawak ng isang lalaking kasing lamig ng gabi.