The Blind Contract: From Runaway To Billionaire's Wife (SPG)

WARNING: This story contains mature content that's not suitable for young and innocent readers. Please read at your own risk. SERAPHINA “Sera” MORTEZ'S POINT OF VIEW “L-Lucian! O-Oh!” Hindi ko maiwasang mapaungol dahil sa biglaang paghawak niya sa dibdib ko. Sinubukan kong hawakan at pigilan siya, pero mas lalo lang uminit ang katawan ko. “You... your body erotically react with my touches,” sabi niya pa bago ay hinaplos din ang kaliwang binti ko. Nagsimula nang bumigat ang bawat paghinga ko. Gusto ko siyang pigilan, gusto kong makita kung ano ang ekspresyon na mayroon sa mukha niya. Pero hindi ko iyon magawa, dahil bigkang nanghina ang katawan ko't... isa pa, ay wala akong kakayanan na makakita, dahil bulag ako. At ang lalaking 'to, ay ang asawa ko sa kontrata na kasalukuyang nagaalaga sa akin. “Ahh!” dinausdos niya paangat ang kamay niyang humahaplos sa kaliwang binti ko kanina. Halos manginig pa ang katawan ko dahil sa kakaibang sensasyon na nararamdaman. Napatakip na lamang ako sa bibig ko. Magmula nang mabulag ako naging mas active ang ibang senses ko, dahilan para mauwi kami sa gan'tong sitwasyon. Narinig ko ang mahina niyang pagtawa. Ang pagtawa na talaga namang masarap sa pandinig. “I see... you lost your eyesight. In return, you other sense sharpened... including your sense of touch.” Ramdam ko ang bigla niyang pag-angat sa t-shirt na suot ko kaya naman napabalikwas ako ng bangon. “Lucian!” pagpigil ko ulit sa kaniya. It was sad... nakakalungkot dahil pawang kadiliman lang ang nakikita ko. Hindi ko alam kung anong itsura niya, tanging ang boses, at paraan nang paghawak niya lang sa akin nag palatandaan ko kung siya ba talaga ang nasa harap ko. “Calm down, Sera. Don't you think it's a deed that married couples should do?” tanong niya sa akin. Unti-unti kong naramdaman ang tila ay paglapit ng mukha niya. Ramdam ko kasi ang mainit niyang hininga na tumatama sa leeg ko. Naitukod ko na lamang ang mga kamay ko sa magkabilang gilid ko, bilang suporta para hindi ako matumba. “H-Hindi tayo totoong mag-asawa, Lucian. Mag-asawa lang tayo sa kontrata. At kahit Ikaw ay ayaw mo 'to. Napilitan ka lang dahil... dahil ito ang gusto ng Lola mo! Lahat ng ito ay kabayaran lang! D-Dahil niligtas ko siya't n-nabulag ako—” sabi ko pa, pero agad ding naputol nang maramdaman ang pagdampi ng malambot na kung ano sa ibaba ng labi ko. Sigurado akong labi niya 'yon... hinahalikan niya ang baba ko, dahilan para sa biglaang pag-init na naman ng katawan ko. “That still doesn't change the fact the you're my current wife. Papers or not, you're my wife, Sera,” bulong niya pa sa gilid ng tenga ko na nagdulot na naman ng kakaibang kiliti sa katawan ko. Hinawakan niya ang magkabilang balikat ko, pagkatapos ay marahan akong itinulak pahinga sa malambot na kama. Wala akong nagawa kundi ay magpatianod na lamang sa gusto niya. Ramdam ko na naman ang muling mas paglapit ng mukha at katawan niya sa akin kaya bumilis ang t***k ng puso ko. Lucian... anong emosyon ang nakabalatay sa mukha mo ngayon? “You're vulnerable, fragile, weak and defenseless. My grandmother make sure that our contract protects you from any harm.” Sininghot at hinalikan niya ang leeg ko. “Kaya bago pa man bumalik ang paningin mo—ako ang magiging mata mo, Sera. Whether you think that I like it or not—ako pa rin ang magaalaga sa'yo. Ako pa rin ang hahaplos sa katawan mo—” Mahina siyang tumawa bago halikan ulit ang leeg ko, paangat sa baba ko—at sunod naman sa labi ko. Napakapit ako sa makikisig niyang biceps nang malalim niya akong halikan. Nilamutak niya ang labi ko na para bang ito ang pinakamasarap na putaheng matagal niya nang ninanais. Wala sa sariling hinalikan ko rin siya pabalik, dahil kung hindi ay siguradong kakapusin ako ng hininga. Nang matapos ang mapusok na halikan namin ay habol ko ang hininga ko, malalim at mabilis—tanda nang mapusok na halikang ginawa namin. “And I'll be your source of pleasure,” muli niyang saad gamit ang husky niyang boses. Bumilis na naman ang t***k ng puso ko dahil sa sinabi niya. Muli kong naramdaman ang mga kamay niya na marahang hinahahaplos ang binti ko't kalauan ay hinila na pababa ang short at undies na suot ko. Nakagat ko na lang ang ibabang labi ko dahil sa init na nararamdaman ko ngayon. Gusto kong makita ang ginagawa niya. Gusto kong makita ang ekspresyon na nasa mukha niya. Lucian... kailan ka pa naging gan'to kalambot sa akin? Tinakpan ko na lamang ang bibig ko nang maramdaman ang pagparte niya nang dalawang legs ko. Nakabukaka ako ngayon sa harap niya, at siguradong kitang-kita niya na ang p********e kong nagre-response sa bawat haplos na ginagawa niya magmula pa kanina. “O-Ohh!” napaungol na lamang ako nang maramdaman ang isang daliri niya na inilandas niya sa hiwa ng p********e ko. “You're wet,” sambit niya pa. I'm doomed. Kahit gaano ko pa man itanggi ang katotohanan na iba na ang dating sa akin ng bawat haplos niya—ay hindi nagsisinungaling ang katawan ko. Nagsimulang magbago ang relasyon namin matapos ang araw na 'yon. Naging mas madikit, mapusok at mainit ang relasyon naming dalawa. Unti-unti na akong nalaman sa sensasyon na pinaparamdam niya sa akin. Ang sa ang mga simpleng haplos na ginagawa niya ay hinahanap ko na. At ang hindi ko lubos akalain... ay nahulog ako sa kaniya. But where did it go wrong? Is it the fact that I don't know anything about him? Dahil ba ang alam ko lang ay ang pangalan niya at pagiging isang business man niya? Dahil ba... hindi ko ginawang itanong sa kaniya kung ano nga ba ang buhay na meron siya? Dahil nagulat nalang ako isang araw, nang marinig ko ang mga salitang hindi ko lubos akalain na maririnig ko sa kaniya. Lucian planned to kill me after my eyesight returned. Yes—there's a hundred percent possibility na babalik ang paningin ko, that's why in the meantime, we are bound by the contract. Lucian... sino ka ba talaga? You're not just a business man, are you? Kaya sa mismong araw na bumalik ang paningin ko, ay ang mismong araw din nang pag-alis ko. Tinakbuhan at tinaguan ko siya, dahil sa takot na patayin niya nga ako. Umalis ako, nang hindi alam na mayroon na palang laman ang tyan ko—ang bunga ng bawat mapupusok na gabing pinagsaluhan naming dalawa. I ran away with his heir. I tried to forget about him, it's not that hard. Dahil ni-minsan, hindi ko naman nakita ang mukha na mayroon siya. All I am familiar with, was his scent, his voice and his touches. But why? Why does a man who smells like him, sounds like him, and touches me like he does show up in front of me again? A man who has no memories of his life and who he was. — LUCIAN “L” VITALE'S POINT OF VIEW “f*****g s**t! It's been so long! How many years has it been since our last visit here?! Tangina, nakaka-miss pala ang amoy usok na bansang 'to!” Halos lahat kami ay napangiwi dahil sa pasigaw na sabi ni Kidd, isa sa katrabaho namin. We just set foot outside our private plane, and here he is—being historical again. One of our friend, Kieran give him a smack. “Ang OA mo! Lakas ng boses nang letseng 'to,” he irritatedly said, dahilan para mahina kaming matawa. “Daig mo pang may regla, Kier! Maghanap ka na nga ng babae mo nang umayos naman 'yang mood mo! Letseng 'to,” sagot naman ni Kidd sa kaniya. “Of course, I will! Kesa naman ikaw?! Bakla! Damn, how could you miss a chance to kiss that blonde back in Russia? Huh?! Bakla ka! Kung ako 'yon, hinalikan ko na!” balik na singhal naman ni Kier sa kaniya. Tila napantig naman ang tenga ng isa, kaya sumagot din ulit. “Ulol! Sinong bakla?! Talagang gago ka lang! Daig mo pa ang tatay mo!” And that's it, Kier lost his temper. “Bullshit! Tatay nating dalawa!” They started arguing again until we reached the airport. Sinong magaakala na magkapatid ang dalawang 'to? They're always like that, arguing over things. “Are you ok?” I glance at the man who's walking beside me. He's one of my friends and my comrade. The name's Ace. “Yeah, why wouldn't I?” pabalik ko naman tanong sa kaniya habang naglalakad kami. He chuckled. “Yeah, why wouldn't you... huh?” How many years has it been since I left this country? How many years has it been since I lost someone precious to me? I can still remember all about her. Her smile, her scent, the way she talks, and the walk she laughs. It's all clear and fresh in my mind as if it only happened yesterday. Why did you run away from me, the moment you regain your eyesight, Sera? Am I not enough for you? I laugh bitterly as my mind begun to drift afar while I'm walking. Hindi ko na halos namamalayan kung sino ang mga nakakasalubong ko dahil sa lalim ng iniisip ko. Not until I bumped into someone small... "Ouch!” a small voice said. Agad akong nabalik sa huwisyo at tumingin sa nabangga ko. And to my surprise, it was a child... isang batang lalaki na sa tingin ko ay nasa edad apat pa. Nakasuot ito ng isang costume, a bear costume to be exact. At mukha nahihirapan na itong tumayo matapos itong matumba. “Are you ok, kiddo?” marahan kong tanong bago ay lumuhod para tulungan siya. Hindi ito nagsasalita, but it's obvious that he's hurt since his eyes are watering. But still, he nodded. Lumingon-lingon ako sa paligid. Pero wala namang mas nakakatanda na nakasunod sa kaniya, kaya kinarga ko siya. “Nawawala ka ba?” tanong ko pa matapos ko siyang buhatin gamit ang isang braso ko. He nodded again. “Mama and Leo, g-gone,” naiiyak niya pang sagot sa akin. Damn, he's lost. “Hoy!“ napalingon ako sa tumawag sa akin. It's no other than Kidd, who's holding a massive chocolate flavored lollipop. At nasa tabi niya naman ang nakasimangot na si Kieran. “Holy f**k, kailan ka pa naging kidnapper?!” malakas pang tanong nito kaya nagsipagtinginan ang mga tao. Nakatanggap naman siya ng malakas na batok galing kay Kieran. “Tanga! Ingay mo!” Naiiling na lang si Ace dahil sa dalawa. He walk towards me. “So? Whose kid is that?” I chuckled. “I dunno, we bumped to each other. Seems like he's lost.” Nagulat pa ako nang biglang yumakap sa leeg ko ang bata. What a cute and fragile child... Akmang maglalakad na kami paalis nang may bigla namang sumigaw na bata at palapit sa amin. “Bad boy! Bad boy! Akin na Rio!” sigaw pa nito habang tumatakbo palapit sa akin. Agad kaming nagkatinginan ni Ace. “Leo!” sigaw nang batang buhat-buhat ko. “That's your brother?” tanong ko pa, at tumango naman ang bata. Oh, they're knowledgeable... at a young age, they're able to understand basic English. “Rio! Wahh!” sigaw ng bata nang makalapit at pinalo-palo pa ako. While Ace, on the otherhand took and carried the second child who look just like the child that I'm carrying. Twins... huh? “Na saan naman kaya ang magulang ng dalawang bata na 'to?” Kieran asked. “Let's take them to—” “Leo! Rio!” Our eyes darted at the woman who shouted. Nag-react ang dalawang bata, they both called her ‘mom’. While I, on the other hand, was shocked as hell. I couldn't move a muscle while I was staring at the woman who was running toward me, and worried about the child that Ace and I were holding. “Sera...” I mumbled her name. “Oh my God! Rio! Leo!” naiiyak na sambit niya nang makalapit. “Thank you po! Maraming salamat po sa paghawak sa mga anak ko.” Mga anak? Sera... f**k—she already had a child? “Hehe! Mom! Bait sila! Nibuhat nila ako,” sambit ng bata na buhat ko, dahilan para magkatitigan kaming dalawa. I know that I am not mistaken. I know very well... every detail in her face, her voice—everything about her. I know that Sera is the one who's in front of me right now. “Thank you po! Maraming salamat po talaga!” pasasalamat niya ulit bago kinuha mula sa akin ang bata. Why? Why do you have a child? Kaninong anak ang mga anak mo? “Thank you po talaga! Nag-cr lang po kasi ako, kaya lang ay bigla silang nawala at kanina ko pa sila hinahanap. Thank you po! Maraming salamat!” muli niyang pasasalamat. Pero walang pumapasok sa utak ko. My whole attention was on her. She didn't recognize me—no, of course she won't. She was blind back then, hindi niya pa nakikita ang totoong mukha ko. My mind drifted afar again. Hanggang sa hindi ko na namalayan na umalis na pala sila. “L! What the f**k?! Normal ka pa ba? Kanina ka pa nakatulala diyan.” Umiling ako at hindi siya sinagot. Instead, I started to walk with a smirk plastered on my face. Finally... we met again, Sera. Mukhang tadhana na ang gumawa ng paraan para magkita tayo ulit. No matter what life you have right now. No matter who the father of your child is. No matter what the reason for your sudden disappearance four years ago. I'll make sure to win you back. You won't be able to escape from my leash again, love. Since you're mine. Contracted or not, you're my wife... Sera.