Gece olmuştu.
Delav Konağı sessizdi.
Herkes odasına çekilmiş, lambalar sönmüştü.
Ama Rûbar’ın odasında,
loş bir ışık yanıyordu.
Masa lambasının altında
yarısı boşalmış bir şişe duruyordu.
Bir yanında kül tablası…
Ve içinde peş peşe ezilmiş, yanmamış sigaralar.
Rûbar, pencerenin önünde oturuyordu.
Elinde bir kadeh.
Diğer eliyle sigarayı tuttu.
Ama asıl tutmaya çalıştığı
kalbinin derinliklerinde kıpırdayan, saklı bir isimdi:
Solîn.
İlk yudumda acı boğazına indi.
Ama ikinci de gözleri doldu.
Sonra mırıldandı:
> “Yüzünü unuturum sanmıştım…
Ama meğer en çok sesin kalmış içimde.”
Bir sigara daha yaktı.
Elini alnına dayadı.
Ve gecenin sessizliğinde
açık pencereden gelen rüzgar değil,
Soreş’in sesi çarptı duvarlara:
> “Onu korumak istiyorum…
Ona zarar gelsin istemiy
