Madaling araw na at hindi pa rin ako dinadalaw ng antok kahit na pagod na pagod ang katawan ko sa walang tigil na pagbayo sa akin ni Amadeo. Sobrang hapdi ng kaselanan ko. Hindi ko na nabilang kung ilang beses niya akong dinala sa alapaap. Basta ang natandaan ko na lang ay kamuntik na akong hinimatay. Kung hindi pa ako nagkagano'n ay hindi pa kami titigil.
Nilingon ko siya. Rinig na rinig ko ang kanyang hilik. Nakangiti pa ito habang tulog. Baka kahit sa panaginip niya ay kinakantòt niya pa rin ako.
Napabuga na lang ako ng hangin. Hindi ko alam kung magsisisi ba ako o matutuwa sa ginawa namin. Nasarapan man ako't tumirik ang nga mata, sigurado naman akong hindi ako makakalakad nang maayos mamaya.
Marahan akong bumangon at kinuha ang cellphone ko.
Unang bumungad sa akin ang text galing
